شهابسنگی که میتواند معمای «آبهای سیارۀ زمین» را حل کند
شهاب سنگی که در سال ۲۰۱۲ در قطب جنوب یافت شد، نشان می دهد که زمین ممکن است از همان ابتدا با مواد مورد نیاز برای تشکیل آب شکل گرفته باشد. ترکیب شیمیایی این شهاب سنگ می تواند درک دانشمندان را از نحوه دریافت آب به زمین تغییر دهد.
محققان ردی از سولفید هیدروژن را در نوعی شهاب سنگ شبیه به شهاب سنگ هایی که زمین اولیه را تشکیل داده اند، یافته اند. اگر این اجسام صخرهای در فضا حاوی مقادیر زیادی هیدروژن باشند، احتمالاً زمین در ابتدا با موادی تشکیل شده است که میتوانستند آب تولید کنند، نه اینکه بیشتر آب خود را از برخورد تصادفی با سیارکها و شهابسنگها در روزهای اولیهاش دریافت کند.
ترکیب شیمیایی زمین مشابه اجسام سنگی بی آب به نام کندریت انستاتیت است و این نکته نشان می دهد که زمین ممکن است از چنین موادی تشکیل شده باشد. برای سالها، دانشمندان فکر میکردند که این بدان معناست که آب باید از اجرام آسمانی بیرونی منظومه شمسی که با زمین برخورد کردهاند، آمده باشد. این برخوردها عموماً دور از ذهن هستند زیرا به هندسه خاص منظومه شمسی ما بستگی دارند. گرانش مشتری دنباله دارها و شهاب سنگ ها را به سمت داخل منظومه هدایت می کند.
اما مطالعه ای در سال ۲۰۲۰ نشان داد که کندریت های انستاتیت فاقد آب هستند، اما حاوی هیدروژن هستند. از نظر تئوری، این هیدروژن می تواند با اکسیژن موجود در زمین اولیه واکنش دهد و آب فراوان تولید کند. با این حال، مشخص نیست که این هیدروژن به چه شکلی وجود داشته است. جیمز برایسون، دانشمند علوم سیاره ای در دانشگاه آکسفورد و یکی از نویسندگان این مطالعه، و همکارانش حدس می زنند که هیدروژن ممکن است به گوگرد موجود در شهاب سنگ ها متصل شود.
محققان با استفاده از تکنیکی به نام طیفسنجی جذب پرتو ایکس لبه نزدیک، به دنبال نشانههایی از هیدروژن متصل به گوگرد در کندریت انستاتیت بودند که برای اولین بار در سال ۲۰۱۲ در قطب جنوب یافت شد. فراوانی هیدروژن در این شهاب سنگ نشان می دهد که زمین احتمالاً از همان ابتدا هیدروژن داشته است.
این یافتهها نشان میدهد که سیارات سنگی در بخش داخلی منظومه شمسی و شاید در سایر منظومههای سیارهای میتوانستند از ابتدا بخش عمدهای از هیدروژن لازم برای تشکیل اقیانوسهای آبی را داشته باشند. برایسون افزود: «این بدان معناست که شرایط قابل سکونت ممکن است بسیار بیشتر از آنچه قبلاً فکر می کردیم باشد.
با این حال، برخی از دانشمندان هنوز قانع نشده اند. کندریت های انستاتیت به آلودگی ناشی از منابع آب زیرزمینی بسیار حساس هستند. وقتی این شهاب سنگ ها وارد جو زمین می شوند و با آب و حتی اکسیژن مواجه می شوند، خیلی سریع شروع به واکنش می کنند. هیدروژن اضافی ممکن است از یخ و آب ذوب شده اطراف شهاب سنگ قبل از کشف آن در قطب جنوب آمده باشد.
اگرچه محققان سعی کردند تنها بخش هایی از شهاب سنگ را بررسی کنند که ظاهراً با آب واکنش نشان نداده بودند، یک کندریت انستاتیت تازه توانست منبع هیدروژن را یک بار برای همیشه مشخص کند. برایسون میگوید: «وضعیت ایدهآل این است که نمونهای از کندریت انستاتیک به زمین بیفتد و ما بلافاصله آن را جمعآوری کنیم، آن را در محیطی عاری از آب و بدون اکسیژن ذخیره کنیم و در آنجا نگهداری کنیم.»
منبع: فرادید
