راز مثلث برمودا؛ غواصی در گورستان ۳۰۰ کشتی غرق شده!
کجارو: در اعماق برمودا، بیش از ۳۰۰ کشتی در میان مرجان ها آرام گرفته اند تا بزرگترین موزه زیر آب اقیانوس اطلس را در قلب مثلث معروف بسازند.
مجمع الجزایر «برمودا» (برمودا) در اقیانوس اطلس، فراتر از افسانه های «مثلث برمودا» واقعیت شگفت انگیزی را در دل خود پنهان می کند. این منطقه با بیش از ۳۰۰ کشتی غرق شده، «پایتخت کشتی های غرق شده اقیانوس اطلس» محسوب می شود. این خرابهها، از کشتیهای اسپانیایی قرن شانزدهم تا کشتیهای باری امروزی، همگی موزهای زنده از فراز و نشیبهای دریانوردی هستند. (نشنال جئوگرافیک)
جغرافیای مرگبار؛ تله ای در حصار صخره ها
تراکم جرم کشتی ها در این منطقه ریشه در ساختار زمین شناسی منحصر به فرد آن دارد. برمودا در واقع بالای یک آتشفشان خاموش است که پر از آب است و صخره های مرجانی اطراف آن که شمالی ترین مرجان های اقیانوس اطلس هستند، توسط دیوارهای نامرئی درست زیر سطح آب پنهان شده اند.
در طول تاریخ، بسیاری از ناخداها به این فکر می کردند که در آب های عمیق هستند، به این صخره های تیز برخورد کردند و در یک چشم به هم زدن کشتی آن ها را شکستند.
در بین تمام داستان هایی که وجود دارد، داستان کشتی «کولون کریستوبال اسپانیایی» به گوش می رسد. این کشتی که زمانی یکی از باشکوه ترین کشتی های اقیانوس پیما بود، در سال ۱۹۳۶ به دلیل یک خطای ناوبری ساده غرق شد. این کشتی با طول تقریبی ۱۵۰ متر یکی از پیشرفته ترین و مجلل ترین کشتی های مسافربری زمان خود بود. کریستوبال کولون (نام اسپانیایی کریستف کلمب) با سه عرشه و تزئینات خیره کننده، نمادی از قدرت دریایی اسپانیا در مسیر نیویورک به آمریکای مرکزی (به ویژه مکزیک) بود.
ناخدا نور دکل ارتباطی ساحل را با نور فانوس دریایی اشتباه گرفت و کشتی را کاملا به دل صخره ها برد. البته در برخی از گزارش های رسمی نیز به این موضوع اشاره شده است که دلیل اصلی اشتباه ناخدای کشتی کریستوبال کولون این بوده که فانوس دریایی اصلی منطقه (تپه گیبس) در آن زمان برای تعمیرات از سرویس خارج شده است و ناخدا به اشتباه نور دکل مخابراتی را علامت جهت می داند.
امروزه بقایای این غول آهنی در منطقه وسیعی پراکنده شده است. زیرا در جنگ جهانی دوم، ارتش از آن به عنوان نشانه ای برای تمرین بمباران هوایی استفاده کرد و این به آن ظاهری سورئال و از هم گسیخته داده است.
طبیعت به زیبایی این ویرانه ها را در آغوش گرفته است. کشتی های غرق شده اکنون صخره های مصنوعی هستند. مرجان های دمنده، اسفنج ها و هزاران گونه ماهی در میان قطعات فلز و چوب این کشتی ها پناه گرفته اند.
این درهم آمیختگی تاریخ انسان و حیات وحش، برمودا را به بهشتی برای باستان شناسان دریایی و زیست شناسان تبدیل کرده است.
برخلاف آنچه در فیلم های هالیوود می بینیم، گنج واقعی این کشتی ها سکه های طلا نیستند. با بررسی این خرابه ها، محققان به یافته های ارزشمندی در مورد مسیرهای تجاری باستانی، تکنیک های گذشته کشتی سازی و حتی تغییرات آب و هوایی دست یافته اند.
به عنوان مثال، دوام برخی از قطعات چوب در اعماق، ویژگی های شیمیایی خاص آب این منطقه را آشکار می کند.
برمودا این فرصت را برای گردشگران ماجراجو فراهم کرده است تا در مکان های کم عمق (حدود ۱۰ تا ۲۰ متر) غواصی کنند. در این عمق، نور شدید خورشید بر روی بدنه کشتیها به غواصان اجازه میدهد تا جزئیاتی مانند موتورهای بخار بزرگ، دیگهای چدنی و حتی ابزار ملوانان را که در میان رسوبها باقی ماندهاند، با وضوح بالا ببینند.
