چگونه یک دختر ۱۶ ساله به سوژه آزمایشهای مخفی سیا تبدیل شد؟
اولین چیزی که لانا پونتینگ از موسسه یادبود آلن مونترال، یک بیمارستان روانی سابق، به یاد می آورد، بوی آن است. تقریبا بوی دارو می دهد.
او از خانه اش در مانیتوبا، کانادا گفت: «از ظاهر آن خوشم نیامد. برای من شبیه بیمارستان نبود.»
این بیمارستان که زمانی خانه یک غول کشتیرانی اسکاتلندی بود، در آوریل 1958 پس از اینکه قاضی دستور داد این دختر 16 ساله به دلیل “رفتار نافرمان” تحت درمان قرار گیرد، به مدت یک ماه به خانه او تبدیل شد.
خانم نفس نفس زدن یکی از هزاران نفری بود که تحت آزمایش های کنترل ذهن به عنوان بخشی از تحقیقات فوق سری سیا قرار گرفتند.
طبق مدارک پزشکی خود که به دست آورده بود، خانم پونتینگ پس از یک حرکت سخت با خانوادهاش از اتاوا به مونترال، از خانه فرار میکرد و با دوستانی که پدر و مادرش آنها را تأیید نمیکردند، معاشرت میکرد.
او می گوید: «من یک نوجوان عادی بودم. با این حال قاضی او را به موسسه آلن فرستاد.
او پس از ورود به آنجا، ناخواسته یکی از شرکت کنندگان در آزمایش های مخفی سازمان سیا موسوم به MK-Ultra شد. این پروژه در دوران جنگ سرد، تاثیر مواد روانگردان مانند LSدی، آزمایش شوک الکتریکی و روش های شستشوی مغزی بر روی انسان ها، بدون رضایت آنها بود.
بیش از 100 موسسه از جمله چندین بیمارستان، زندان و مدرسه در ایالات متحده و کانادا در این برنامه مشارکت داشتند.
در مؤسسه آلن، دکتر ایوان کامرون، محقق دانشگاه مک گیل، بیماران را دارو میداد و آنها را مجبور میکرد بارها و بارها، گاهی هزاران بار به ضبطهای صوتی گوش دهند. فرآیندی به نام «اکتشاف».
دکتر کامرون خانم پونتینگ را مجبور می کرد بارها و بارها و حتی صدها بار به یک نوار صوتی گوش دهد.
خانم پونتینگ می گوید: «صدا مدام تکرار می شد. تو دختر خوبی هستی، تو دختر بدی.»
به گفته جردن توربی، دانشجوی دکترا که در مورد این آزمایشات و پیامدهای اخلاقی آنها تحقیق کرد، این روش نوعی راهنمایی روانشناختی و الگوبرداری بود.
او می گوید: «ذهن بیماران عملاً با نشانه های کلامی دستکاری می شد. او می افزاید که دکتر کامرون همچنین اثرات داروهای خواب آور، محرومیت حسی اجباری و کما القایی را بررسی کرد.
سوابق پزشکی نشان می دهد که به خانم نفس نفس زدن LSdi همراه با داروهایی مانند آمیتال سدیم از گروه باربیتورات ها، دی اکسین به عنوان محرک و گاز اکسید نیتروژن که به گاز خنده معروف است، داده شده است.
دکتر کامرون در یکی از سوابق پزشکی خود نوشت: “در 30 آوریل، بیمار وارد مرحله اکتشاف شده بود… با دریافت گاز اکسید نیتروژن، او به شدت آشفته و خشن شد، به طوری که از تخت بیرون می پرید و شروع به جیغ زدن می کرد.”
حقیقت تلخ آزمایش های MK-Ultra در دهه 1970 فاش شد. از آن زمان، تعدادی از قربانیان تلاش کرده اند علیه دولت های ایالات متحده و کانادا شکایت کنند. در ایالات متحده، این پرونده ها عمدتاً بی نتیجه مانده اند، اما در سال 1988، دادگاهی در کانادا دولت آمریکا را به پرداخت 67000 دلار به هر یک از 9 قربانی محکوم کرد. در سال 1992 دولت کانادا بدون قبول مسئولیت به هر یک از 77 قربانی 100000 دلار کانادا پرداخت کرد که در آن زمان حدود 80000 دلار آمریکا بود.
خانم پونتینگ میگوید که نام او در میان کسانی که غرامت دریافت کردهاند نبود، زیرا در آن زمان نمیدانست که قربانی بوده است.
او میگوید که برای سالها احساس میکرد مشکلی وجود دارد، اما تنها در سالهای اخیر از جزئیات شرکت ناخواستهاش در آزمایشها مطلع شد.
خانم پونتینگ میگوید که چیز زیادی از اتفاقاتی که در آلن برای او افتاد یا سالهای پس از آن به یاد نمیآورد.
او بعداً ازدواج کرد و به منیتوبا نقل مکان کرد. دو فرزندش در آنجا به دنیا آمدند و هنوز هم با آنها رابطه نزدیکی دارد. او اکنون چهار نوه دارد، اما میگوید که تأثیرات دوران حضورش در آلن در طول زندگیاش با او باقی مانده است.
او می گوید: این حس در تمام عمرم با من بود؛ مدام از خودم می پرسیدم که چرا اینطور فکر می کنم و اصلا چه اتفاقی برایم افتاده است.
او می گوید که در تمام عمرش مجبور بوده برای کنترل مشکلات روحی و کابوس های مکرر از ترکیبی از مواد مخدر استفاده کند. مشکلاتی که به اعتقاد او ریشه در دوران حضور او در آلن دارد. او می گوید: «بعضی وقت ها به خاطر اتفاقی که برایم افتاده، نیمه شب با جیغ از خواب بیدار می شوم.
بیمارستان رویال ویکتوریا و دانشگاه مک گیل به دلیل پرونده قضایی در حال انتظار از اظهار نظر خودداری کردند. دولت کانادا همچنین به بی بی سی گفت که در سال 1992 بدون پذیرش مسئولیت قانونی، یک معامله “بشر دوستانه” انجام داده است.
برای خانم پونتینگ، این دعوا فرصتی بود تا شاید پس از سال ها آرامش پیدا کند. او می گوید: «گاهی در اتاق نشیمن می نشینم و ذهنم به گذشته برمی گردد. اتفاقی که برایم افتاده را مرور می کنم. هر بار که عکسی از دکتر کامرون می بینم، واقعا عصبانی می شوم.
اگرچه نام دکتر کامرون اکنون با پروژه MK-Ultra مرتبط است، خانم توربی می گوید که یافته های او نشان می دهد که او در آن زمان از تامین مالی این پروژه توسط سیا بی اطلاع بوده است. همکاری او با سازمان اطلاعات آمریکا در سال 1964 به پایان رسید و چند سال بعد در سال 1967 بر اثر سکته قلبی درگذشت.
اما به گفته خانم پونتینگ، خواه دکتر کامرون از منبع بودجه آگاه بوده یا نه، باید میدانست که آزمایشهایی که انجام میداد غیراخلاقی است. او می گوید که امیدوارم تحقیقات در این مورد ادامه داشته باشد و قربانیان حداقل احساس کنند که عدالت تا حدودی اجرا شده است.
خانم پونتینگ می گوید: «هدف جبران چیزی نیست که بیماران از دست داده اند، زیرا این امکان پذیر نیست. مهم این است که رنج آنها بیهوده نباشد و از این حادثه عبرت گرفته شود.
منبع: بی بی سی
