فوتبال زیر شلاق سیاست | وقتی عُدی صدام بازیکنان تیم ملی عراق را شکنجه می‌کرد

به گزارش افق میهن، در میان این تصاویر جسورانه، حضور تیم ملی عراق کمتر در خاطره مردم باقی مانده است. هر چند این مسابقات اولین تجربه جهانی فوتبال این کشور بود.

در نهایت عراق هر سه بازی را باخت و تنها یک گل زد و در انتهای جدول گروه قرار گرفت. اما مرور تصاویر آن دوره نشان می دهد که این تیم از نظر فنی کاملاً بی دفاع و ضعیف نبوده است، بلکه بیش از هر چیز در سطح مسابقات بزرگ دچار کمبود تجربه بوده است.

دوران طلایی فوتبال عراق در دهه 80

دهه 1980 دوران موفقی برای فوتبال عراق بود. تیم ملی این کشور در مسابقات منطقه ای مانند جام خلیج فارس، جام عرب و بازی های آسیایی به مقام قهرمانی دست یافت و سه بار به المپیک راه یافت. صعود به جام جهانی در شرایطی انجام شد که تنها دو سهمیه برای تیم های آسیایی وجود داشت و کشور درگیر جنگ ایران و عراق بود. جنگی که باعث شد مسابقات خانگی عراق از سال 1982 در زمین بی طرف برگزار شود.

بیشتر بخوانید:

شادی بعد از گل فقط شادی نیست نگاهی به ده جشن بعد از گل که تاریخ جام جهانی را تغییر داد

روی پوست ستاره ها خالکوبی بازیکنان جام چه رازهایی را فاش می کند؟

جام جهانی فوتبال از موسولینی تا ترامپ همیشه سیاسی بوده است. هفت نمونه از سیاست یک جام

این موفقیت ها بی ارتباط با فضای سیاسی کشور نبود. ورزش برای صدام حسین مهم بود و او آن را ابزاری برای قدرت نمایی و ایجاد وحدت ملی در زمان جنگ می دانست. این حوزه حساس به پسر بزرگش عدی حسین سپرده شد. فردی که بعدها به چهره ای ترسناک در ورزش عراق تبدیل شد.

ظهور اودی حسین و ساختار سرکوب

اودی حسین در سال 1964 به دنیا آمد و از کودکی در یک محیط سیاسی و امنیتی بزرگ شد. پدرش صدام در کسب قدرت در حزب بعث نقش داشت و ساختار حکومت به سرعت در حال تثبیت بود. گفته می شود که آدی از کودکی شاهد خشونت سیاسی بوده و بعدها رفتار افراطی از خود نشان داده است.

او علیرغم مشکلات رفتاری، در دانشگاه بغداد و سپس دانشکده افسری تحصیل کرد، هرچند برخی منابع معتقدند بخشی از موفقیت های تحصیلی او به دلیل نفوذ سیاسی بوده است. به تدریج کنترل بخش های مهمی از ساختار ورزشی عراق به او سپرده شد. از جمله کمیته المپیک و فدراسیون فوتبال.

ورزش زیر سایه خشونت

آدی هر شکست ورزشی را توهین شخصی دانست. در دوران تصدی وی تهدید، شکنجه و تحقیر بخشی از مدیریت ورزشی شد. بازیکنان و مربیان با تهدیداتی مانند قطع عضو یا اعزام به جبهه مواجه بودند.

گزارش های متعددی از بازداشتگاه ها و مکان هایی مانند زندان خصوصی در الرضوانیه وجود دارد. جایی که بازیکنان خاطرات ضرب و شتم با کابل و رفتار وحشیانه را روایت کردند. یکی از مجازات های رایج تراشیدن اجباری سر بود که در فرهنگ آنها نشانه ذلت و بردگی تلقی می شود.

در باشگاه محبوب اودی، الرشید، فضای رقابت کاملا ناعادلانه بود. بازیکنان تیم های رقیب قبل از مسابقات مهم محروم شدند و تصمیمات داوری مستقیما تحت تأثیر قرار گرفت. با این حال، بازیکنان تیم او پاداش های مالی و هدایای گران قیمت دریافت کردند، اما آنها همیشه در ترس زندگی می کردند.

روایت بازیکنان و مربیان

چهره های سرشناس فوتبال عراق مانند احمد رضی، وائل جمعه و حبیب جعفر از شکنجه و فشار روانی در سال های بعد صحبت کرده اند. برخی از آنها از بازداشت های کوتاه مدت، ضرب و شتم و حتی تبعید اجباری به اردوگاه های نظامی خبر داده اند.

اما برخی نیز معتقد بودند که این فشارها باعث موفقیت های ورزشی آن دوران شده است. دیدگاهی که هنوز هم در بخشی از جامعه ورزشی عراق دیده می شود.

پایان یک دوره

در سال 2003 با حمله ائتلاف بین المللی، رژیم صدام سقوط کرد. اودی و برادرش قاسی پس از مدتی فرار در موصل کشته شدند. پایان رژیم بعث پایان دوره ای بود که در آن ورزش عراق بین موفقیت و سرکوب شدید در نوسان بود.

علیرغم افشای گسترده جنایات آن دوران، برخی از مردم عراق هنوز با چشم دوخته به آن دوران می نگرند. دورانی که به گفته آنها همزمان با موفقیت های ورزشی و سرکوب سیاسی همراه بود.