کریستیانو رونالدو، پوستهای غمگین از فوتبالیست بزرگی که زمانی بود
به گفته افق میهن، این وضعیت از بسیاری جهات تقصیر مستقیم او نیست. اگر شخصی سال ها با تشویق و حمایت به انجام کاری ادامه دهد، حتی زمانی که شواهد نشان می دهد دیگر در سطح قبلی نیست، طبیعی است که ادامه دهد. وقتی مربی همچنان به او اعتماد دارد و هواداران همچنان برای دیدن او به ورزشگاه می آیند، جدایی از این نقش دشوارتر می شود.
اما واقعیت این است که رونالدو دیگر نمی تواند در سطح مورد نیاز تیم ملی پرتغال بازی کند. تیمی که یکی از مدعیان قهرمانی جام جهانی به حساب می آید.
در دیدار مقابل جمهوری دموکراتیک کنگو که با نتیجه 1-1 در هیوستون به پایان رسید، رونالدو بیش از یک ساعت تقریباً هیچ نقشی نداشت. بدون اشتباه فاحش، بدون حرکت خاص. او بیشتر شبیه یک حضور نامرئی در زمین بود تا یک مهاجم تعیین کننده.
در نیمه دوم او تنها دو موقعیت داشت. دو شوت تقریباً یکسان که هر دو از بالای دروازه به بیرون رفتند. کارشناسان بر این باور بودند که در دوران اوج او، این موقعیت ها برای او آسان بود.
تیری آنری در تحلیل خود اشاره کرد که مشکل این است که رونالدو گاهی اوقات تصمیماتی می گیرد که به ضرر تیم است. مثل صحنه ای که می توانست به برونو فرناندز اجازه دهد موقعیت بهتری داشته باشد.
بیشتر بخوانید:
چرا رونالدو ناخن های پای خود را سیاه می کند؟
تمام زنانی که قبل از جورجینا در زندگی کریستیانو رونالدو بودند
آیا تیم ملی پرتغال بدون کریستیانو رونالدو تیم بهتری است؟
در یکی از صحنه های مهم صلیب از جناح راست ارسال شد. موقعیتی که در گذشته احتمالا با پرش طول و ضربه سر تبدیل به گل می شد. اما این بار حتی نپرید. مشخص نبود مشکل فیزیکی بود یا تصمیم تاکتیکی، اما نتیجه مشخص بود: موقعیت از دست رفت.
در جریان بازی هواداران پرتغالی سعی کردند با تشویق های مداوم او را مجبور به بازگشت به بازی کنند اما تاثیر چندانی نداشت.
روبرتو مارتینز سرمربی پرتغال پس از پایان بازی از تصمیم خود دفاع کرد و گفت که حضور رونالدو برای باز شدن فضا ضروری است. وی تاکید کرد که حذف بهترین گلزن تاریخ فوتبال در چنین دیداری منطقی نیست.
اما منتقدان معتقدند که این دیدگاه بیش از حد به گذشته وابسته است. چرا که رونالدو دیگر تهدیدی همیشگی برای دروازه حریف نیست.
در همان هفته ستارگانی چون ارلینگ هالند و کیلیان امباپه بازی درخشانی داشتند و حتی لیونل مسی هم عملکرد موثری داشت. موضوعی که شکاف نسلی را آشکارتر می کند.
پس از سوت پایان، رونالدو بی سر و صدا زمین را ترک کرد. بدون اعتراض، بدون واکنش خاص. فقط سکوت از تونل رفت و در نهایت از دیدگان خارج شد.
در مجموع، تحلیل ها نشان می دهد که حضور او بیشتر احساسی است تا فنی. شاید نام او هنوز برای هواداران ارزشمند باشد، اما در سطح مسابقات بزرگ، نقش او دیگر به اندازه گذشته تعیین کننده نیست.
