تله مرگبار عنکبوتی تازه کشف شده، مورچهها را مثل منجنیق پرتاب میکند
زومیت: گونه ای تازه کشف شده از عنکبوت در استرالیا، با استفاده از یک تله پیچیده و رشته های کشسانی از تار، مورچه های درختی سبز رنگ را تا ارتفاع 30 سانتی متری به هوا پرتاب می کند.
طبیعت بار دیگر یکی از شگفت انگیزترین روش های شکار خود را آشکار کرده است. در جنگل های بارانی کوئینزلند استرالیا، محققان گونه ناشناخته ای از عنکبوت را کشف کردند که یک تله مخروطی و پیچیده می سازد و از آن برای پرتاب مورچه ها به شبکه اصلی خود با نیرویی فوق العاده استفاده می کند. شتاب ایجاد شده در این فرآیند آنقدر زیاد است که در صورت اعمال آن به بدن انسان می تواند کشنده باشد.
داستان در سال 2022 آغاز شد، زمانی که گرگ اندرسون از موسسه تحقیقات پزشکی QIMR Berghofer در بریزبن، هنگام مطالعه حشرات در شمال کوئینزلند، شاهد صحنه عجیبی بود. او یک مورچه درختی سبز را دید که ناگهان از شاخه درخت بالا پرید، گویی توسط نیرویی نامرئی به هوا فرستاده شده است. اما سرعت این رویداد به قدری بالا بود که بدون دوربین های پرسرعت تنها تصویری تار از این رویداد دیده می شد. تنها سرنخ، شبکه مخروطی شکل غیرمعمولی بود که به نظر می رسید مسئول پرتاب عجیب بود.
یک سال بعد، Ajay Narendra و Pranav Joshi از دانشگاه Macquarie در سیدنی تصمیم گرفتند این راز را بررسی کنند. آنها 10 روز را صرف مشاهده و فیلمبرداری از عنکبوت های شبانه کردند و از دوربین هایی با سرعت 5000 تا 7000 فریم در ثانیه برای ثبت این رویداد استفاده کردند. نارندرا میگوید: «راستش، من هرگز مجبور نبودم دوربینها را روی چنین سرعتی برای فیلمبرداری از حیوانات تنظیم کنم.
عنکبوت های مورد مطالعه هنوز به طور رسمی نامگذاری نشده اند، اما آنها از جنس Propostira هستند. محققان نام غیررسمی عنکبوت بالیستا را به آنها دادند که از بالیستا گرفته شده است.
عنکبوت های بالیستا در طول روز زیر برگ ها پنهان می شوند و پس از تاریک شدن هوا شروع به ساختن تله می کنند. ساخت هر تله می تواند تا چهار ساعت طول بکشد. در این مدت عنکبوت بین 15 تا 60 نخ ابریشمی تحت کشش ایجاد می کند که به برگ چسبیده و ساختاری مخروطی شکل می دهد. پس از تکمیل تله، عنکبوت به سمت بالا می رود و منتظر رسیدن طعمه می شود.
تله برای گرفتن تنها یک گونه طراحی شده است: مورچه درختی سبز. به گفته محققان، پس از ساختن تله، عنکبوت احتمالاً یک ماده شیمیایی روی تله باقی می گذارد که مورچه های درخت سبز را تحریک می کند. مورچه ها با دیدن یا حس کردن این ماده به تله حمله کرده و با فک آن را گاز می گیرند. جالب اینجاست که سایر گونه های مورچه چنین واکنشی نشان نمی دهند.
آجی نارندرا معتقد است که تار این عنکبوت بسیار چسبنده است و هنگامی که مورچه آن را با آرواره هایش بگیرد، نمی تواند به راحتی رها شود. او می گوید: به نظر می رسد چسبندگی ابریشم بسیار زیاد است. آرواره مورچه باز نمی شود و انگار به تله چسبیده است.
همانطور که مورچه سعی می کند خود را آزاد کند، ناخواسته نقطه لنگر تله را رها می کند. در این لحظه رشته های کشیده ابریشم که مانند فنر انرژی ذخیره کرده اند آزاد می شوند و مورچه را تقریباً 30 سانتی متر به هوا پرتاب می کنند. سپس، طعمه مستقیماً وارد تار اصلی عنکبوت می شود و در آن گیر می کند.
به گزارش نیوساینتیست، اندازه گیری های محققان نشان می دهد که این پرتاب با شتابی تا 1367 متر بر مربع انجام می شود که حدود 130 برابر شتاب گرانش زمین است. چنین نیرویی برای بدن انسان بسیار خطرناک و حتی کشنده تلقی می شود، اما مورچه ها به دلیل جرم بسیار کم می توانند این شتاب فوق العاده را تحمل کنند.
شاید ساختن تله ای که برای گرفتن تنها یک مورچه چهار ساعت طول می کشد، گران به نظر برسد. اما محققان بر این باورند که این استراتژی مزایای مهمی دارد.
مورچه های درخت سبز به صورت گروهی زندگی می کنند و بسیار تهاجمی هستند. اگر عنکبوت در همان شاخه و در وسط مسیر حرکت کلنی، طعمه ای را شکار کند، ممکن است ده ها یا صدها مورچه دیگر به سرعت به کمک هم نوعان خود بیایند و شکارچی را بکشند. به همین دلیل سیستم منجنیق عنکبوت طعمه را حدود 30 سانتی متر بالاتر از مسیر مورچه ها پرتاب می کند و آن را در تار اصلی معلق نگه می دارد تا کلنی مورچه ها نتواند به راحتی به آن برسد.
با وجود پیچیدگی تله، این روش برای عنکبوت بسیار مفید است، زیرا مورچه های درخت سبز منبع غذایی فراوان و قابل اعتمادی هستند. نارندرا میگوید: «هرگاه عنکبوت به غذا نیاز دارد، تنها کاری که باید انجام دهد این است که بیرون بیاید، تلهاش را بسازد و غذا بیاید.»
