اورانگوتانهای مادر احتمالاً به دنبال هم بازی برای فرزندانشان میگردند
Zoomit: تجزیه و تحلیل داده های ۱۵ ساله نشان می دهد که مادران اورانگوتان به قلمرو یکدیگر سفر می کنند تا به توله های خود فرصت بیشتری برای بازی و تعامل اجتماعی بدهند.
به نظر میرسد اورانگوتانهای ماده برای فرزندان خود قرارهایی ترتیب میدهند و فرصتهایی را برای فرزندان فراهم میکنند تا با بازدید از قلمرو مادران با تولههای هم سن، با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. بازی نقش اساسی در یادگیری بسیاری از حیوانات دارد، زیرا علاوه بر تقویت مهارت های اجتماعی و حرکتی، به یادگیری رفتارهای حیاتی نیز کمک می کند. با این حال، اورانگوتان ها یک گونه منزوی هستند. ماده ها در هر تولد تنها یک نوزاد به دنیا می آورند و به مدت شش تا هفت سال به تنهایی توله را بزرگ می کنند.
تولههای اورانگوتان هر زمان که فرصت پیدا کنند با هم ارتباط برقرار میکنند، اما اینکه چقدر و چگونه تعاملات رخ میدهد هنوز به خوبی درک نشده است. به گزارش نیو ساینتیست، زرین ماچاندا از دانشگاه تافتس در ماساچوست این سوال را توضیح می دهد: “فرض رایج این است که اورانگوتان ها به بازی کمتری نیاز دارند زیرا نسبت به سایر میمون های بزرگ اجتماعی کمتر هستند.”
Od Jacobsen، از مؤسسه ماکس پلانک برای رفتار حیوانات در کنستانز، آلمان و همکارانش از داده های ۱۵ ساله روی ۳۱ جفت اورانگوتان بورنئو وحشی که با نام علمی Pongo pygmaeus wurmbii شناخته می شوند، برای بررسی این موضوع در یک مطالعه جدید استفاده کردند. این داده ها شامل حدود ۳۰۰۰۰ ساعت مشاهده بود و نشان می داد که حیوانات کجا هستند، چه کسانی را همراهی می کنند و چه می کنند.
محققان دریافتند که مادرانی که فرزندانی هم سن داشتند، زمان بیشتری را بیش از حد انتظار در مکان های مشترک سپری می کردند و در این شرایط، توله ها بیشتر با هم بازی می کردند. همچنین، هر چه مادران به هم نزدیکتر باشند، احتمال بازی آنها بیشتر می شود.
مسافت طی شده توسط اورانگوتان ها در روزهای قبل و بعد از “تاریخ بازی” نیز افزایش یافت، زیرا مادران ابتدا به قلمرو مادر همسایه رفتند و سپس به قلمرو خود بازگشتند. جاکوبسن و همکارانش در مقاله خود نوشتند: “این مطالعه شواهد قوی ارائه می دهد که مادران اورانگوتان بورنوی وحشی الگوهای حرکتی خود را برای افزایش دسترسی فرزندان خود به بازی های اجتماعی تنظیم می کنند.”
البته احتمال دیگری هم وجود دارد: تولهها به دلیل فراوانی میوهها به سادگی در جایی که اورانگوتانها جمع میشوند، بازی میکنند، درست مانند بازی تولههای خرس قهوهای وقتی مادرشان در کنار رودخانهای پر از ماهی آزاد جمع میشوند.
اما بازدید اورانگوتان ها مستقل از میزان میوه های موجود در منطقه انجام شد. بنابراین، محققان دریافتند که سفر بیشتر به معنای زمان کمتری برای غذا خوردن است. این امر باعث شد که تیم به این نتیجه برسد که این ملاقاتها توسط خود مادران و با هزینه جستجوی غذا انجام شده است، احتمالاً آگاهانه، و نه فقط بخشی از آن.
زرین ماچاندا میگوید با وجود چنین دادههای رفتاری، هنوز تشخیص عمدی بودن رفتار مادران تقریباً غیرممکن است، اما او همچنین میافزاید: «ممکن است چیز متفاوتی در نحوه بازی مادران با فرزندانشان و نحوه بازی کودکان با سایر همسالان وجود داشته باشد که باعث میشود مادران آگاهانه تصمیم بگیرند که فرزندانشان با همسالان خود تعامل اجتماعی داشته باشند.
با این حال، لامیرا فکر میکند بعید است که مادران اورانگوتان از قبل با هم ارتباط برقرار کنند و در واقع برای نوزادان خود تاریخ بازی تنظیم کنند. او توضیح میدهد که اورانگوتانهای نر از صداهای بلند برای اعلام مسیر خود فقط یک روز قبل استفاده میکنند. اما تصور نمی شود که زنان از صداهای دوربرد برای هماهنگی اجتماعی استفاده کنند.
لامیرا در پایان خاطرنشان کرد: اورانگوتان مادر با توجه به آخرین مکان مادر دیگر و دامنه حرکتی معمول او احتمالاً می تواند پیش بینی کند که مادر دیگر کجا خواهد رفت و احتمالاً کجا به دنبال منابع غذایی خواهد بود؛ این موضوع زمینه را برای ملاقات دوباره توله ها و بازی با یکدیگر فراهم می کند.
