حتی دور افتادهترین اکوسیستمهای زمین نیز از آلودگی پلاستیکی در امان نیستند
زومیت: نمونه برداری از حیواناتی که در اطراف چشمه های آب گرم در اعماق دریا زندگی می کنند نشان می دهد که 92 درصد آنها به ذرات ریز پلاستیکی آلوده هستند.
یافتن حیوانات در اعماق جایی که نور خورشید به آن نمی رسد دشوار است، اما از آن دشوارتر یافتن موجودی است که نشان دهنده بی تفاوتی انسان نسبت به محیط نباشد.
این ادعای رایج که ما هر هفته به اندازه یک کارت اعتباری میکروپلاستیک میخوریم ممکن است نادرست باشد و احتمالاً به اندازه یک قاشق چایخوری میکروپلاستیک در مغز خود ندارید، اما یک واقعیت در مورد میکروپلاستیکها غیرقابل انکار است: آنها در همه جا هستند. تقریباً هیچ مکانی روی زمین وجود ندارد که عاری از ذرات ریز پلاستیک باشد که وقتی به قطعات بزرگتر تجزیه می شوند یا گاهی اوقات به سادگی با شسته شدن آزاد می شوند.
پس از کشف میکروپلاستیک ها در قطب جنوب و غارهایی که مدت طولانی بسته بودند، دکتر سو-جو کیم و دکتر جین یونگ جونگ از موسسه تحقیقاتی علوم و فناوری کره، تیمی را برای بررسی شرایط در اعماق اقیانوس رهبری کردند. تیم تحقیقاتی حلزونها و صدفهایی را که در اطراف دریچههای گرمابی در پشته مرکزی هند و حوضه شمالی فیجی در اقیانوس آرام زندگی میکردند جمعآوری کردند و آنها را از نظر میکروپلاستیک بررسی کردند.
اگرچه میزان آلودگی تنها 3.4 ذره به ازای هر موجود بود که در مقایسه با بسیاری از گونه های دیگر کم است، اما این واقعیت که 11 موجود از 12 موجود زنده حداقل یک ذره میکروپلاستیک داشتند نشان می دهد که هیچ کجا امن نیست.
طبق گزارش IFL Science، بیش از نیمی (56٪) از پلاستیک ها از پلی استایرن ساخته شده است، که نشان می دهد ما برای مدت طولانی برای بسته بندی ارزان و لیوان های یکبار مصرف عایق هزینه خواهیم پرداخت. از طرفی پلاستیک های سطحی بیشتر از پلی اتیلن یا پلی پروپیلن ساخته می شوند. اندازه ذرات از 81 میکرومتر تا 1.2 میلی متر متغیر بود.
نمونه برداری از حیواناتی که در اطراف چشمه های آب گرم زندگی می کنند نشان می دهد که 92 درصد آنها به ذرات ریز پلاستیک آلوده هستند.
توزیع میکروپلاستیک ها در بدن حیوانات متفاوت بود. در حلزونها، بیشتر ذرات در دستگاه گوارش جمعآوری میشوند، اما در صدفهایی که با فیلتر کردن آب تغذیه میکنند، این ذرات در سراسر بدنشان پراکنده شده است. این الگو قبلا در گونه های ساحلی دیده می شد.
میزان آلودگی اقیانوس هند بسیار بیشتر از اقیانوس آرام بود. به طوری که در هر نمونه 1.9 برابر ذرات و در هر گرم وزن بدن بسته به نوع حیوان بین 3 تا 15 برابر ذرات بیشتر بود. به نظر می رسد این تفاوت به دو دلیل باشد: اول اینکه گردش آب در اقیانوس ها آلاینده ها را در نقاط خاصی متمرکز می کند و دوم اینکه میزان آلودگی ورودی به این دو اقیانوس متفاوت است.
فراوانی پلاستیک در سطح اقیانوس توجه بسیاری را به خود جلب کرده است، اما از آنجایی که بیشتر پلاستیک ها شناور هستند، امید می رفت که اعماق اقیانوس امن باشد. کیم در بیانیهای گفت: «آلودگی پلاستیک حتی به اکوسیستمهای دریچه گرمابی در اعماق دریا نفوذ کرده است که زمانی یکی از منزویترین محیطهای روی زمین محسوب میشد. یافتههای ما شواهد علمی مهمی را برای ایجاد سیستمهای پایش محیطی در اعماق دریا و سیاستهای حفاظتی آینده ارائه میکند.
