خارش ممکن است ارگان حسی مخصوص به خود را داشته باشد
خارش، یکی از آزاردهنده ترین تجربه های روزمره، ممکن است ریشه های بسیار عمیق تر از یک واکنش ساده پوستی داشته باشد.
حتما برای شما هم پیش آمده که ناگهان احساس کردید چیزی روی پوستتان راه می رود و بدون فکر دستتان به آن ناحیه رفت. این واکنش یک عادت ساده نیست، بلکه یکی از سیستم های هشدار دهنده طبیعی بدن شما است که به ما می گوید چیزی خارجی (چه تار مو، گرد و غبار یا نیش حشره) روی پوست است. این حس باعث می شود که برای از بین بردن محرک از سطح پوست خراش بکشیم. دانشمندان اخیراً کشف کرده اند که این واکنش محافظتی ممکن است بسیار تخصصی تر از آن چیزی باشد که فکر می کردیم.
در یک مطالعه، محققان دانشگاه میشیگان مکانیسم خارش ناشی از حرکت مو را بررسی کردند. در حالی که تحقیقات قبلی بیشتر بر خارش ناشی از تماس مستقیم مواد محرک با پوست متمرکز بود، تیم به نقش مو در ایجاد احساس خارش پرداخت. به عنوان مثال، آنها خاطرنشان می کنند که تکان دادن بسیار ملایم موهای کرکی روی چانه در مقایسه با سایر نواحی بدن مانند پیشانی یا بازوها می تواند باعث خارش شدید شود. این مشاهدات آنها را به این فرضیه سوق داد که ساختارهای تخصصی مو و اعصاب اختصاصی برای این نوع خاص از خارش وجود دارد.
برای آزمایش این فرضیه، دانشمندان به سراغ موش ها رفتند. آنها دریافتند که موش ها در نواحی خاصی از بدن، مانند پشت گوش ها و پنجه های عقب، موهای ظریفی دارند که بسیار شبیه به موهای کرکی در انسان است. این موها که تقریباً تمام بدن انسان را پوشانده اند، علاوه بر نقشی که در تنظیم دمای بدن (با ایستادن در سرما و تعریق در گرما) دارند، به نظر می رسد در تشخیص انواع خاصی از لمس به ویژه خارش نیز نقش داشته باشند.
با انجام آزمایشهای دقیق، محققان دریافتند که هر یک از این موهای کرکی به نوع خاصی از سلولهای عصبی حسی متصل هستند که سیگنالهای خارش را با سرعت بالا منتقل میکنند. در واقع یک لمس بسیار ملایم به نوک این موها برای فعال شدن این نورون ها و ایجاد احساس خارش کافی بود. جالبتر اینکه در موشهایی که دارای التهاب مزمن پوست در نواحی دارای این موها بودند، فعالیت این سلولهای عصبی به شدت افزایش یافت و موشها رفتارهای خراش مداوم از خود نشان دادند.
شگفتانگیزترین بخش آزمایش این بود که محققان ژنهای مسئول فعال کردن این نورونهای خاص را در موشها غیرفعال کردند. به گزارش Science Alert، در این حالت، حتی با التهاب پوست، موش ها دیگر احساس خارش نمی کردند و خود را نمی خراشیدند. این یافته به وضوح نشان می دهد که این نورون های خاص نقش اساسی در انتقال احساس خارش به مغز دارند.
اگرچه ممکن است بررسی مکانیسم خارش در موش ها دور از ذهن به نظر برسد، اما با توجه به شباهت های ژنتیکی بسیاری بین انسان و موش، این مطالعه می تواند راه را برای توسعه درمان های جدید برای خارش مزمن در انسان هموار کند. شرایطی مانند اگزما، نیش حشرات و آلرژی به گیاهانی مانند پیچک سمی همگی با خارش شدید و آزاردهنده همراه هستند و یافتن یک هدف درمانی جدید می تواند به میلیون ها نفر کمک کند.
Boi Doan، زیست شناس مولکولی این پروژه می گوید: «ما به یک مسیر هدفمند جدید برای درمان خارش مزمن نیاز داریم. تحقیقات ما نشان میدهد که این جمعیت سلولهای عصبی میتواند یک هدف درمانی بالقوه در آینده باشد.” به عبارت دیگر، با شناسایی دقیق این مسیر عصبی، ممکن است روزی بتوانیم داروهایی تولید کنیم که به طور خاص احساس خارش را بدون ایجاد عوارض جانبی گسترده مهار میکند.
این تحقیق در مجله Neuron منتشر شد.
منبع: زومیت
