آیا حیوانات همدیگر را با اسم صدا میزنند؟ پاسخ دانشمندان غافلگیر کننده است
کجارو: هر فردی که می شناسیم یک نام دارد و احتمالاً ما نیز برای حیوان خانگی خود نامی افق میهن کرده ایم. اما آیا داشتن نام و نام بردن از دیگران یک ویژگی منحصر به فرد انسانی است؟ ممکن است اینطور نباشد.
به گزارش Live Science، تحقیقات انجام شده بر روی دلفین ها، فیل ها، طوطی ها و برخی نخستی ها نشان می دهد که این حیوانات ممکن است از صداهای خاصی برای شناسایی افراد دیگر استفاده کنند. صداهایی که از جهاتی شبیه به نام هایی است که انسان ها برای یکدیگر به کار می برند.
با این حال، دانشمندان هنوز در مورد اینکه آیا واقعاً می توان این رفتار را «نامگذاری» نامید، اختلاف نظر دارند. مسئله اصلی این است که تعریف «نام» در انسان را نمی توان به راحتی به دنیای حیوانات تعمیم داد.
دلفین ها؛ قوی ترین مدرک برای داشتن اسم
دلفین های بینی بطری یکی از مهمترین موضوعات تحقیقاتی در مورد نامگذاری حیوانات از دهه 1960 بوده است. سپس دانشمندان دریافتند که دلفینهای جوان سوتهای منحصربهفردی تولید میکنند که به آنها سوت امضا میگویند.
هر دلفین الگوی صدای خود را دارد و می توان از این صدا برای شناسایی یک فرد خاص استفاده کرد. تحقیقات بعدی نشان داد که دلفین ها حتی می توانند سوت امضای دلفین های دیگر را تقلید کرده و از آن برای برقراری ارتباط استفاده کنند.
از همه مهمتر، دلفین ها می توانند یکدیگر را بر اساس ویژگی هایی مانند فرکانس و شکل سوت تشخیص دهند. حتی اگر همان سوت توسط دلفین دیگری تولید شود.
به گفته کلی جاکولا، روانشناس شناختی در مرکز تحقیقات دلفین در فلوریدا، شواهد نشان می دهد که دلفین ها این سوت ها را به افراد خاصی نسبت می دهند و از آنها در شبکه های اجتماعی پیچیده و هنگام همکاری با یکدیگر استفاده می کنند.
به همین دلیل، دلفینهای پوزه بطری در حال حاضر قویترین شواهد را برای نوعی «نامگذاری» در میان حیوانات ارائه میدهند.
دلفین ها تنها حیواناتی نیستند که دانشمندان را وادار به «نام» در دنیای حیوانات کرده اند. تحقیقات روی فیل های آفریقایی نیز نتایج جالبی به همراه داشته است.
در آزمایشهایی که صداهای ضبط شده را پخش کردند، مشخص شد که فیلها ممکن است از صداهای خاصی برای مخاطب قرار دادن افراد خاص استفاده کنند. این صداها نوعی غرش کم و آرام هستند که برای هر فرد ویژگی های منحصر به فردی دارند.
مایکل پاردو، اکولوژیست رفتاری در دانشگاه ایالتی کلرادو و نویسنده اصلی این مطالعه، این صداها را با خرخر کردن یک گربه بسیار بزرگ مقایسه کرد.
با این حال، این مطالعه به صورت پیشچاپ در سال 2023 منتشر شد و هنوز توسط همتایان مورد بررسی قرار نگرفته است. بنابراین، شواهد مربوط به فیل ها هنوز به اندازه شواهد مربوط به دلفین ها قطعی نیست.
طوطی ها نیز در فهرست حیواناتی هستند که رفتارهای صوتی مشابه نامگذاری از خود نشان می دهند. مطالعات روی طوطی های عینکی نشان داده است که این پرندگان کوچک آمریکای مرکزی و جنوبی ممکن است از برچسب های صوتی برای افراد دیگر استفاده کنند.
برخی از صاحبان طوطی گزارش داده اند که پرنده آنها وقتی نام اشتباهی به آن می دهد واکنش نشان می دهد. برخی دیگر گزارش کرده اند که طوطی آنها به درستی از نام تمام انسان ها و سگ های خانه استفاده می کند.
تحقیقات بر روی مارموت ها نیز شواهدی برای استفاده از تگ های صوتی ارائه کرده است. در آزمایشهای بازتولید صدا، محققان دریافتند که برخی از صداها به افراد خاصی خطاب میشود و حیوانات این صداها را از اعضای خانواده خود یاد میگیرند. اما همه دانشمندان این نتیجه را در معنای “نام داشتن” درک نمی کنند.
در پاسخ به این تحقیق، کلی جاکولا استدلال کرده است که دقت تشخیص این صداها در برخی آزمایشات تنها بین 16 تا 61 درصد بوده است و ممکن است مارموست ها به جای استفاده از نام، به سادگی صداهای یکدیگر را تقلید کرده باشند. این اختلاف نظر نشان می دهد که تعریف «نام» در حیوانات بسیار پیچیده تر از آن چیزی است که در نگاه اول به نظر می رسد.
مشکل اصلی اینجاست: اگر یک حیوان برای حیوان دیگر صدای خاصی تولید کند، آیا آن صدا می تواند اسم باشد؟
در زبان انسان، اسم فقط یک صدای تکراری نیست. ما یک کلمه یا ترکیب صدا را به شخص خاصی نسبت می دهیم و دیگران نیز معنای آن را درک می کنند. بنابراین، برای اینکه صدای حیوان به عنوان یک «نام» در نظر گرفته شود، باید مطمئن باشیم که این صدا واقعاً یک موجود خاص را در ذهن حیوان نشان می دهد.
“معنای مشترک”؛ یعنی حداقل دو حیوان آن صدا را با یک حیوان یا شخص خاص مرتبط می کنند.
با این معیارها، شواهد برای دلفین ها در حال حاضر قوی تر از سایر گونه ها به نظر می رسد. برای فیل ها، طوطی ها و مارموت ها، هنوز شواهد کافی برای اثبات وجود نام های واقعی وجود ندارد.
ژاکولا میگوید انتساب عنوان «نام» به صدای حیوانات ادعای بزرگی است و هدف تحقیق جدید ایجاد چارچوبی مشترک برای بررسی این سؤال در میان گونهها است.
چرا حیوانات باید اسم داشته باشند؟
اگر حیوانات واقعاً نامی برای یکدیگر دارند، این رفتار می تواند اطلاعات مهمی در مورد تکامل زبان و توانایی های شناختی آنها در اختیار دانشمندان قرار دهد.
گونه هایی که امکان استفاده از چنین صداهایی در آنها مطرح شده است، معمولاً دو ویژگی مهم دارند: توانایی یادگیری صداهای جدید و زندگی اجتماعی پیچیده.
در گروه های بزرگ حیوانات، اعضا ممکن است برای مدتی از یکدیگر دور شوند یا به گروه های کوچکتر تقسیم شوند. در چنین شرایطی، داشتن صدای اختصاصی برای خطاب به یک فرد می تواند یک مزیت بزرگ باشد.
به گفته مایکل پاردو، همین ویژگیهای اجتماعی ممکن است باعث شده باشد که رفتارهای نامگذاری به طور مستقل در شاخههای مختلف تکامل حیوانات ایجاد شود.
اهمیت این موضوع به ارتباط بین حیوانات خلاصه نمی شود. اگر یک حیوان واقعاً بتواند صدای نمادینی را به شخص خاصی نسبت دهد، این رفتار می تواند نشان دهنده یک توانایی ذهنی پیچیده تر باشد.
لورین بندیکت معتقد است که نام ها بخش مهمی از هویت و احساسات ما نسبت به خودمان هستند. بنابراین، اگر معلوم شود که حیوانات نیز نام دارند و به این نام ها واکنش نشان می دهند، ممکن است نشانه توانایی آنها در درک خود و دیگران باشد. البته بین این احتمال و اثبات آن هنوز فاصله زیادی وجود دارد.
پاردو همچنین معتقد است که تحقیقات آینده احتمالاً شواهد بیشتری از این رفتار در گونههای مختلف پیدا خواهد کرد و حتی پیشنهاد میکند که استفاده از صداهای اسم مانند در دنیای حیوانات بسیار رایجتر از آنچه امروز میدانیم، است.
اگر چنین ساختاری با توانایی یادگیری صداهای جدید ترکیب شود، ممکن است زمینه را برای شکل گیری نوعی سیستم نامگذاری فراهم کند. بنابراین، پاسخ کوتاه به این سوال “آیا حیوانات همدیگر را نام می برند؟” «بله» یا «نه» هنوز قطعی نیست.
دلفینها در حال حاضر قویترین شواهد را ارائه میدهند و فیلها، طوطیها و برخی نخستیها نیز نشانههای جالبی از خود نشان دادهاند. اما دانشمندان هنوز باید تعیین کنند که آیا این صداها واقعاً همان نقشی را در ذهن حیوانات ایفا می کنند که نام ها برای انسان ها ایفا می کنند یا اینکه آنها فقط شکل پیچیده ای از تقلید و تشخیص صدا هستند. شاید در آینده مشخص شود که انسان در نام بردن از دیگران چندان تنها نیست.
