جمجمه‌های کشف‌شده در کنار نخستین پادشاهان مصر، شواهدی از قربانی‌کردن انسان‌ها نشان می‌دهند
شاید شنیده باشید که در مصر باستان، گاهی اوقات پادشاهان و خانواده های سلطنتی را با افرادی که برای خدمت به آنها در زندگی پس از مرگ قربانی می کردند، دفن می کردند. اما باستان شناسان هنوز در این مورد مطمئن نیستند.
به گزارش افق میهن و به نقل از ScienceAlert; هنگامی که فلیندرز پتری، مصر شناس بریتانیایی، مقبره های اطراف مقبره های پادشاهان اولین سلسله مصر را در دهه ۱۹۲۰ کاوش کرد، بقایای بسیاری از مردم را یافت. در برخی موارد تعداد آنها به صدها نفر می رسید.
پتری پیشنهاد کرد که این افراد اندکی پس از مرگ پادشاهان قربانی شدند. روشی به نام «قربانی بندگان». با این حال، او نتوانست هیچ مدرکی دال بر چگونگی مرگ این افراد بیابد و همین امر باعث شد تا سال ها در این نظریه تردید وجود داشته باشد.
اکنون روزلین کمبل، باستان شناس دانشگاه پردو در ایالات متحده، بقایای بقایای آن را با استفاده از روش های مدرن پزشکی قانونی بررسی کرده است. او متوجه شد که ۱۸ جمجمه از ۴۶ جمجمه ای که پتری حفظ کرده و به انگلستان منتقل کرده بود، دارای جراحاتی بود که می توانست کشنده باشد.
این جمجمه ها در اطراف مجتمع های تدفین سلطنتی منطقه «ام القب» در ابیدوس کشف شد. محل دفن اولین پادشاهان مصر. این پادشاهان بین سال های ۳۰۷۸ تا ۲۹۰۰ قبل از میلاد حکومت کردند.
برخی از مقبره‌های اطراف قبرهای سلطنتی دارای نام‌ها و القاب رسمی بوده‌اند که نشان می‌دهد افراد مدفون در آنها از مقامات پایین یا متوسط و همچنین صنعتگران بوده‌اند.
کمپبل می گوید که هر یک از این گورها یک اتاقک ساده بود که در کنار ده ها قبر دیگر قرار داشت. برخی از مردم تابوت ساده ای داشتند و در بیشتر گورها اشیایی مانند سفال، ابزار مسی، نوک سلاح یا مجسمه های کوچک عاج یافت شده است.
کمپبل در چند سال گذشته جمجمه این افراد را مجددا مورد بررسی قرار داده است و شایع ترین آسیب، شکستگی های خطی روی استخوان جمجمه بوده است. نوعی آسیب که معمولاً در اثر برخورد با اجسام پهن و نسبتا سنگین ایجاد می شود.
در برخی از جمجمه ها آثار برخورد با اجسام نوک تیز نیز دیده می شد. از جمله زخم نافذ در کنار سر و آسیب ناشی از ضربه شدید به ناحیه چشم.
کمپبل می گوید ممکن است برخی از این افراد به دلایل طبیعی مرده باشند و سپس در کنار مقبره های سلطنتی دفن شده باشند، اما شواهد نشان می دهد که تعداد قابل توجهی در هنگام مرگ به شدت مجروح شده اند.
به بیان ساده، احتمال زیادی وجود دارد که برخی از این افراد به عمد و با ضربات شدید به سر کشته شده باشند.
پتری همچنین معتقد بود که بستن همزمان تعداد زیادی قبر، احتمال مرگ طبیعی این افراد و دفن جداگانه آنها را کاهش می دهد. همچنین ارتباط برخی از آنها با دربار سلطنتی و دفن سریع تعداد زیادی از مردم او را به این نتیجه رسانده بود که احتمالاً این گورها مربوط به قربانی شدن خادمان برای همراهی شاه در زندگی پس از مرگ است.
یافته های جدید شواهد بیشتری در حمایت از این نظریه ارائه می کنند. یعنی ممکن است برخی از این افراد در هنگام مرگ پادشاه قربانی شده باشند، به این باور که در آخرت نیز به خدمت او ادامه خواهند داد.
اگر این نظریه درست باشد، نشان می دهد که چنین رسم وحشتناکی از دوره های اولیه تمدن مصر باستان وجود داشته است.
این محقق حدس می‌زند که برخی از این افراد ممکن است داوطلبانه برای رسیدن به جاودانگی یا جاودانگی مرده باشند، اما برخی دیگر ممکن است افق میهن شده یا حتی مجبور شده باشند.
این تحقیق در مجله Frontiers in Environmental Archeology منتشر شده است.
