فسیل ۱۰۰ میلیون‌ساله چینی، داستان متفاوتی از تکامل پرواز در دایناسورها روایت می‌کند
مطالعه اسکلت دایناسورهای کشف شده در چین نشان می دهد که اندام های پرواز در شاخه های مختلف دایناسورها ممکن است مستقل از پرندگان تکامل یافته باشند.
پرواز ممکن است یک بار و در یک مسیر ساده آنطور که ما تصور می کنیم رخ نداده باشد. میلیون ها سال پیش، قبل از اینکه پرندگان امروزی آسمان را تسخیر کنند، دایناسورهای پردار اغلب اشکال مختلف زندگی را در هوا تجربه می کردند.
اکنون، فسیل خیره کننده یک دایناسور پردار که در چین کشف شده است، سرنخ های جدیدی برای آزمایش های تکاملی پرواز ارائه کرده است. کشف جدید نشان می‌دهد که ویژگی‌های مربوط به پرواز ممکن است در گروه‌های مختلف دایناسورهای پرنده‌مانند به ترتیب و مسیر یکسانی تکامل نیافته باشند.
به گزارش IFL Science، محققان فسیل جدید را به گونه ای ناشناخته به نام Norellraptor barsboldi نسبت داده اند. این دایناسور متعلق به گروه Microraptorinae است. گروهی از دایناسورهای کوچک و درنده که نزدیک به پرندگان هستند. این فسیل در نزدیکی لامادونگ، شهرستان جیان چانگ در استان لیائونینگ چین، توسط یک کشاورز محلی کشف شد که آن را در سال ۲۰۲۳ به موزه زمین شناسی دانشگاه هبی اهدا کرد.
Norrelraptor Barsboldi حدود ۵۷ سانتی متر طول داشت. وضعیت اسکلت و ویژگی های استخوان های آن نشان می دهد که نمونه کشف شده احتمالاً یک دایناسور بالغ بوده و هنگام مرگ حداقل ۳ سال سن داشته است. قدمت این فسیل نیز به حدود ۱۰۰ تا ۱۴۵ میلیون سال پیش برمی گردد. نام علمی گونه جدید به افتخار دو دیرینه شناس که نقش حیاتی در مطالعه دایناسورهای پرنده مانند داشتند، افق میهن شد.
Microraptorines به ویژه برای مطالعه منشا پرواز مهم هستند. برخی از اعضای این گروه دارای ویژگی های فیزیکی سازگار با توانایی سر خوردن در هوا و احتمالاً پرواز فعال در فواصل کوتاه بودند. این ویژگی ها باعث شده تا دانشمندان درباره جایگاه این دایناسورها در تکامل پرواز بحث کنند. برای مثال، مسیر رشد اندام‌های مربوط به پرواز در میکروراپتورین‌ها لزوماً با مسیر تکاملی بعداً در پرندگان یکسان نبود.
سوال اصلی این است که آیا توانایی پرواز تنها یک بار در میان پاراووس تکامل یافته و در نهایت به پرندگان امروزی منتهی شده است یا پرواز به طور مستقل در شاخه های مختلف این گروه توسعه یافته است؟
بر اساس یک فرضیه، پرواز در میکروراپتورین ها مستقل از دودمان منتهی به پرندگان مدرن تکامل یافته است. اگر این فرضیه درست باشد، برخی از ویژگی‌های لازم برای پرواز در پارا هواپیما حداقل دو بار و به‌طور مستقل تکامل یافته‌اند. سناریوی دیگر این است که توانایی پرواز در اوایل تکامل پاراوان ها ایجاد شد و سپس در برخی از دودمان از دست رفت.
بررسی Neuralraptor Barsboldi سرنخ هایی در مورد تفاوت بین مسیرهای تکاملی این گروه ها ارائه می دهد. با مقایسه اسکلت این دایناسور با خویشاوندانش، محققان دریافتند که برخی از ویژگی های مربوط به پرواز به ترتیب متفاوتی در میکروراپتورین ها و پرندگان تکامل یافته است. این کشف جدید با این ایده که همه ویژگی های مربوط به پرواز از یک مسیر واحد سرچشمه می گیرند، سازگاری کمتری دارد.
برای بررسی دقیق‌تر تفاوت‌ها، محققان رشد استخوان‌های دایناسور را در مقیاس میکروسکوپی بررسی کردند. در پرندگان امروزی، اندام عقبی و جلویی با سرعت یکسانی رشد نمی کنند. اندام‌های عقبی به مرحله‌ای می‌رسند که زودتر می‌توان از آن برای حرکت استفاده کرد، در حالی که بال‌ها دیرتر بالغ می‌شوند.
اما چنین الگویی در میکروراپتورین ها دیده نمی شود و حتی در برخی موارد الگوی متفاوت یا معکوس مشاهده می شود. در Norelraptor Barsboldi، اندام های جلویی ظاهراً در مراحل نسبتاً اولیه رشد به اندازه کافی توسعه یافته اند. این تفاوت نشان می‌دهد که مسیر رشد اندام‌های مربوط به پرواز در میکروراپتورین‌ها لزوماً همان مسیری نبود که بعداً در پرندگان شکل گرفت.
با این حال، یافته ها به تنهایی منشا مستقل پرواز را ثابت نمی کند. محققان همچنین بر محدودیت داده ها تاکید می کنند. به طور خاص، مقایسه الگوهای رشد استخوان در این بررسی بر روی نمونه‌هایی از دو گونه مختلف تکیه دارد. بنابراین، فسیل های بیشتری از دایناسورهای پرنده مانند برای تعیین دقیق تر تکامل پرواز مورد نیاز است.
به طور کلی، فسیل Norrelraptor Barsboldi تصویر پیچیده تری از تکامل پرواز در دایناسورها ارائه می دهد و نشان می دهد که شباهت بین اندام های پرواز لزوما به معنای مسیر تکاملی یکسان نیست.
نتایج تحقیق در مجله Nature Communications منتشر شده است.
منبع: زومیت
