صدای این پرنده کوچک می‌تواند از کنسرت راک هم بلندتر باشد
زومیت: محققان با بررسی ۱۲۳ گونه دریافتند که اندازه بزرگ و منقار پهن به پرندگانی مانند چنگک اجازه می دهد تا صدایی بیش از ۱۲۰ دسی بل تولید کنند.
پرندگان برای یافتن جفت، دفاع از قلمروها یا برقراری ارتباط با جفت خود صداهایی تولید می کنند، اما شدت این صداها به طرز شگفت انگیزی بین گونه ها متفاوت است. یک مطالعه اخیر نشان می دهد که در صدر این لیست، صدای شاخ برهنه است که صدای آن می تواند به محدوده بیش از ۱۲۰ دسی بل برسد که با چکش بادی، اره برقی یا صدای کنسرت های بسیار بلند قابل مقایسه است.
مطالعه جدیدی که توسط João Menezes و Jeffrey Podus از دانشگاه ماساچوست Amherst انجام شد، بررسی کرد که چرا برخی از پرندگان می توانند چنین صداهای شدیدی تولید کنند. محققان شدت صدای ۱۲۳ گونه در برزیل و ایالات متحده را اندازه گیری کردند و داده های به دست آمده را با ویژگی های فیزیکی و رفتاری پرندگان مقایسه کردند.
نتایج نشان داد که دو عامل بیشتر با بلندی صدا مرتبط هستند: اندازه بزرگتر و منقار بازتر. پرندگان بزرگتر می توانند فشار و جریان هوای بیشتری تولید کنند و باز شدن بازتر منقار نیز به انتشار موثرتر انرژی صوتی کمک می کند.
به گزارش Discover Wildlife، خرچنگ گلو برهنه (Procnias nudicollis) یکی از پر سر و صداترین گونه های مورد بررسی بود و در اندازه گیری های استاندارد، صدای آن در فاصله یک متری به حدود ۱۲۲ دسی بل رسید.
تاج پیشانی پاسروخ نیز در همین محدوده بود و در اوج از ۱۲۰ دسی بل فراتر رفت. بلندتر از صدای چکش باد. در مقابل، آرام ترین صدای ضبط شده متعلق به مرغ مگس خوار بود و شدت آن تنها ۶۴ دسی بل بود. تقریباً در همان سطح یک مکالمه معمولی است. این تفاوت بزرگ دامنه ۵۸ دسی بل را بین گونه های مورد مطالعه نشان می دهد.
با این حال، رکورد رسمی بلندترین آواز پرنده هنوز در اختیار شمشیر سفید نر (Procnias albus) است که در سال ۲۰۱۹ با ۱۲۵.۴ دسی بل ثبت شد. جف پادوس یکی از نویسندگان مطالعه سال ۲۰۱۹ بود که رکورد صدای ۱۲۵.۴ دسی بلک شکم سفید را ثبت کرد.
با این حال، تحقیقات جدید با استفاده از تجهیزات دقیق تر و اندازه گیری همزمان فاصله بین پرنده و دستگاه ضبط انجام شده است. روشی که مقایسه مطمئن تری را بین گونه ها فراهم می کند. به همین دلیل، محققان می گویند که رکوردهای جدید گیسوان میله ای و پیشانی قرمز ممکن است رکورد کنونی پر سر و صداترین پرنده جهان را در مطالعات آینده جابجا کند.
با این حال، سوال اصلی بی پاسخ مانده است: چرا تکامل برخی از پرندگان را به تولید چنین صداهای شدیدی سوق داده است؟ محققان عواملی مانند نوع زیستگاه، توانایی پرواز و رفتار جفت گیری را مورد بررسی قرار دادند، اما هیچ کدام به تنهایی نمی توانست تفاوت بین گونه ها را توضیح دهد.
بلندی صدا برای پرنده بدون هزینه نیست. تولید چنین صداهایی به انرژی زیادی نیاز دارد و می تواند موقعیت پرنده را برای شکارچیان آشکار کند. در عوض، صدای بلندتر ممکن است برای جذب همسر، راندن رقبا یا ارسال پیام در فواصل دورتر مفید باشد.
تحقیقات جدید نشان می دهد که اندازه بدن و شکل منقار بخش مهمی از توانایی صوتی پرندگان را توضیح می دهد. اما اینکه چرا صدای برخی از گونه ها اینقدر بلند شده است، هنوز یکی از سوالات بی پاسخ در زیست شناسی تکاملی است.
