معمای ۹۰ ساله باز هم حل نشد؛ جست‌وجوگران هواپیمای آملیا ارهارت دست خالی برگشتند
زومیت: آخرین تلاش برای یافتن هواپیمای آملیا ارهارت، هوانورد مشهور آمریکایی که در سال ۱۹۳۷ ناپدید شد، دوباره ناموفق بود.
۱ تقریبا ۹۰ سال از ناپدید شدن اسرارآمیز خلبان پیشگام آمریکایی آملیا ارهارت بر فراز اقیانوس آرام می گذرد. اما هیچ کس دقیقا نمی داند هواپیمای او کجا سقوط کرده است. در طول دهه ها، گروه های مختلف میلیون ها دلار برای حل این معما هزینه کرده اند و بارها تصور می شد که لاشه هواپیما پیدا شده است. با این حال، همه جستجوها تاکنون بی نتیجه بوده است.
اکنون آخرین عملیات اکتشافی به سرنوشت تلاش های قبلی دچار شده است. گروهی از محققان آمریکایی که برای یافتن هواپیمای لاکهید ۱۰ الکترا، هواپیمای ارهارت به جزیره ای دورافتاده در اقیانوس آرام رفته بودند، اعلام کردند که هیچ مدرک قطعی از بقایای هواپیما پیدا نکرده اند.
به گزارش نیویورک تایمز، محققان قبلا یک شی براق و Y شکل را در تصاویر ماهواره ای مشاهده کرده بودند که تصور می کردند قطعه فلزی از هواپیمای گم شده است. اما بررسی میدانی نشان داد که این شی احتمالاً مجموعه ای از درختان است که با لایه ای سخت و براق از ماسه مرجانی پوشیده شده است.
ریک پتیگرو، یکی از اعضای تیم اکسپدیشن، در ویدئویی از سایت جست‌وجو گفت: “این راز ۹۰ سال است که ادامه دارد و هنوز حل نشده باقی مانده است.”
این اولین بار نیست که جستجوگران با وجود سرنخ‌های امیدوارکننده اولیه، دست خالی به این موضوع می‌رسند. در یکی از تلاش های قبلی، یک سازه سنگی در اعماق اقیانوس با بقایای هواپیما اشتباه گرفته شد.
آملیا ارهارت که بود و چرا ناپدید شد؟
آملیا ارهارت در ۲۴ ژوئیه ۱۸۹۷ در آچیسون، کانزاس، ایالات متحده آمریکا به دنیا آمد. او در خانواده ای بزرگ شد که پدرش وکیل و پدربزرگش قاضی بود. ارهارت پس از تحصیل در شیکاگو در سال ۱۹۱۸ به تورنتو رفت و به عنوان دستیار پرستار در یک بیمارستان نظامی مشغول به کار شد.
آملیا ارهارت، اولین زنی که به صورت انفرادی از اقیانوس اطلس عبور کرد، در سال ۱۹۳۷ هنگام تلاش برای پرواز به دور دنیا با ناوبر خود ناپدید شد.
علاقه جدی آملیا به هوانوردی در سال ۱۹۲۰ شکل گرفت. وقتی برای اولین بار سوار هواپیما شد. این تجربه چنان روی او تأثیر گذاشت که تصمیم گرفت خودش خلبانی را یاد بگیرد. ارهارت بعداً در مورد اولین پرواز خود گفت: “به محض اینکه بلند شدم، فهمیدم که باید خودم پرواز کنم.” در سال ۱۹۲۱ آموزش خلبانی را زیر نظر آنیتا اسنوک، یکی از زنان پیشگام در هوانوردی آغاز کرد و دو سال بعد گواهینامه خلبانی بین المللی خود را دریافت کرد.
در سال های بعد، ارهارت رکوردهای متعددی را به نام خود ثبت کرد و به یکی از مشهورترین چهره ها در صنعت هوانوردی تبدیل شد. طبق گزارش موزه ملی هوانوردی و فضایی موسسه اسمیتسونیان، در سال ۱۹۲۲، او اولین زنی بود که به ارتفاع ۱۴۰۰۰ پا یا حدود ۴۲۶۷ متر رسید. او در سال ۱۹۲۸ به عنوان اولین مسافر زن از اقیانوس اطلس عبور کرد و چهار سال بعد در سال ۱۹۳۲ موفق شد همان مسیر را به تنهایی طی کند.
اما بلندپروازانه ترین هدف ارهارت همچنان پابرجا بود: او می خواست اولین زنی باشد که کره زمین را در مسیری نزدیک به خط استوا دور بزند.
در سال ۱۹۳۷، ارهارت به همراه دریانورد مجرب خود، فرد نونان، دور دنیا را آغاز کرد. آنها در یکی از آخرین گام های سفر خود از پاپوآ گینه نو به جزیره کوچک هاولند در اقیانوس آرام پرواز کردند، اما هرگز به مقصد نرسیدند.
جزیره هاولند در حدود ۶۴۴ کیلومتری شمال غربی جزیره مرجانی نیکومارورو واقع شده است. مکانی که امروزه یکی از مهم ترین نقاط مورد توجه جستجوگران هواپیمای ارهارت است.
ارهارت تنها ۳۹ سال داشت که ناپدید شد. پس از اینکه تلاش ها برای یافتن او و نونان ناکام ماند، سرانجام مرگ او در سال ۱۹۳۹ اعلام شد. با وجود گذشت تقریباً یک قرن، هنوز سرنوشت دقیق هواپیما و مسافران آن مشخص نیست.
ناپدید شدن آملیا ارهارت و فرد نونان در سال ۱۹۳۷ منجر به یکی از گسترده ترین عملیات جستجوی هوایی و دریایی آن زمان شد.
دولت ایالات متحده به مدت دو هفته منطقه ای از اقیانوس آرام را به اندازه ایالت تگزاس جستجو کرد. هزینه این عملیات بیش از چهار میلیون دلار بود. مقدار قابل توجهی برای آن زمان که با وجود جست و جوهای فراوان، به کشف نشانه های قطعی از هواپیما منجر نشد.
از عملیات عظیم دولت ایالات متحده در سال ۱۹۳۷ تا جستجوی چند میلیون دلاری در دهه های اخیر، هیچ گروهی نتوانسته بقایای تایید شده ای از هواپیمای ارهارت را پیدا کند.
در دهه های بعد، گروه های تحقیقاتی و کاوشگران مستقل بارها و بارها تلاش کردند تا مکان ناپدید شدن هواپیما را پیدا کنند. یکی از فعال ترین سازمان ها در این زمینه، گروه بین المللی بازیابی هواپیماهای تاریخی یا TIGHAR است که از سال ۱۹۸۹ عملیات های متعددی را در جزیره نیکومارو انجام داده است.
محققان این سازمان این فرضیه را دنبال می کنند که ارهارت و نونان ممکن است پس از ناکامی در رسیدن به جزیره هاولند هواپیمای خود را در نیکومارو فرود آورند. بر اساس این فرضیه، آنها ممکن است مدتی به عنوان بازماندگان به دام افتاده در جزیره زندگی کرده و در نهایت در آنجا مرده باشند. با این حال، تاکنون هیچ مدرک قطعی برای اثبات این سناریو یافت نشده است.
در سال ۲۰۱۲، تیغار یک عملیات جستجوی ۲.۲ میلیون دلاری را سازماندهی کرد که توسط هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه وقت، حمایت عمومی شد. این عملیات منجر به یافتن هواپیما نشد. حتی یک تصویر سونار از یک شی ناشناس در زیر آب نیز نمی تواند شواهد قابل اعتمادی برای اثبات کشف لاشه هواپیما ارائه دهد.
هفت سال بعد، در سال ۲۰۱۹، رابرت بالارد، کاوشگری که بیشتر برای کشف بقایای کشتی تایتانیک شناخته شده است، به جستجوی هواپیمای ارهارت پیوست. بالارد یک عملیات دو هفته ای چند میلیون دلاری را رهبری کرد، اما تیم او نیز در نهایت هیچ نشانی از هواپیما پیدا نکردند.
زمانی که سنگ با هواپیمای گم شده اشتباه گرفته شد
در سال ۲۰۲۴، خبر کشف احتمالی هواپیمای آملیا ارهارت بار دیگر مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. تونی رومئو، مدیر عامل شرکت Deep Sea Vision اعلام کرد که تیمش در طی یک عملیات اکتشافی ۱۱ میلیون دلاری، یک تصویر سونار از یک شی ناشناس در اعماق اقیانوس آرام گرفته است.
در آخرین عملیات جستجو، محققان دریافتند که شی فلز مانندی که در تصاویر ماهواره ای دیده اند احتمالاً مجموعه ای از درختان پوشیده از شن های مرجانی است.
ارتباط تاریخی ارهارت با دانشگاه پردو نیز بر اهمیت این جستجو افزود. زیرا هواپیمای لاکهید الکترا وی در اصل با منابع مالی بنیاد پژوهشی این دانشگاه خریداری شده است.
با این حال، همه محققان به فرضیه وجود قطعه ای از هواپیما در تصاویر ماهواره ای خوش بین نبودند. ریک گیلسپی، مدیر کهنه کار سازمان TIGHAR، قبل از اعزام تیم جستجو گفت که شی مشاهده شده به احتمال زیاد یک درخت افتاده است.
هنگامی که تیم جستجوی ۱۷ نفره در اکتبر ۲۰۲۶ به نیکومارورو رسید، شرایط در مقایسه با تصاویر ماهواره‌ای تغییر کرده بود. قسمت زیادی از موادی که در تصاویر قبلی دیده می شد در اثر حرکت آب شسته و جابجا شده بود. فقط یک قسمت کوچکتر Y شکل در جای خود باقی مانده است. بررسی این قطعه نیز نتیجه متفاوتی نسبت به انتظار محققین داشت.
در بیانیه ای در ۱۹ اکتبر، تیم اکتشاف گفت که این شی احتمالاً خوشه ای از درختان است که با مخلوط سخت شده ای از ماسه مرجانی پوشیده شده است. سطح براق این پوشش باعث شده تا در تصاویر ماهواره ای این شی شبیه فلز به نظر برسد. محققان تاکید کردند که هیچ مدرک قطعی از بقایای هواپیمای ارهارت پیدا نکرده اند.
آیا معمای آملیا ارهارت هرگز حل خواهد شد؟
بی نتیجه بودن آخرین عملیات به معنای کنار گذاشتن تمام فرضیه های موجود نیست. اعضای گروه جستجوی اشیاء تارایا می گویند که با وجود اینکه شی مورد نظر مربوط به هواپیما نبوده، آنها همچنان از فرضیه سازمان TIGHAR حمایت می کنند. طبق این فرضیه، ارهارت و نونان ممکن است مدتی پس از فرود در جزیره نیکومارو زنده مانده و در نهایت در آنجا مرده باشند.
اما سناریوی مذکور هنوز به اثبات نرسیده و هیچ یک از عملیات اکتشافی موفق به کشف بقایای تایید شده هواپیما نشده است. در طول دهه‌ها، تصاویر سونار، مشاهدات ماهواره‌ای و بررسی‌های میدانی بارها امید به حل این معما را افزایش داده‌اند. اما هر بار، بررسی دقیق تر نشان داده است که شواهد به اندازه کافی قابل اعتماد نیستند.
تقریبا ۹۰ سال از آخرین پرواز آملیا ارهارت می گذرد، مکان دقیق هواپیمای او و سرنوشت نهایی دو مسافر یکی از معماهای حل نشده تاریخ هوانوردی است.
