جنگ بی‌پایان حشرات؛ ده‌ها میلیون مورچه در سن دیگو طی سال‌ها نبرد عظیم میان کلونی‌ها کشته شده‌اند
ابر مستعمرات مورچه های آرژانتینی در منطقه سن دیگو در کالیفرنیا برای چندین دهه در امتداد مرزهای قلمرو خود با یکدیگر می جنگند. در سال ۲۰۰۴، محققان تخمین زدند که درگیری بین دو ابر مستعمره در نزدیکی دریاچه هاجز، حداقل ۱۵ میلیون مورچه کارگر را در مدت شش ماه کشته است. یعنی ۳۰ میلیون در سال. با وجود تلفات گسترده، این نبردها تغییری در مرزهای دو طرف ایجاد نکرد.
مورچه های آرژانتینی (Linepithema humile) تنها ۲-۳ میلی متر طول دارند و هر دو طرف این درگیری متعلق به یک گونه هستند. آنها اعضای کلنی خود را با استفاده از علائم شیمیایی روی بدن یکدیگر می شناسند و زمانی که با مورچه های مستعمره رقیب روبرو می شوند به آنها حمله می کنند.
چرا مورچه های یک گونه با یکدیگر می جنگند؟
مورچه های آرژانتینی بومی شمال آرژانتین هستند و از طریق کشتی ها و محموله های تجاری به نقاط مختلف جهان راه یافته اند. این گونه در سال ۱۸۹۱ در نیواورلئان آمریکا ثبت شد و در اوایل قرن بیستم به کالیفرنیا رسید و در سواحل این ایالت گسترش یافت.
در زیستگاه بومی این مورچه ها، کلنی ها معمولا کوچکتر هستند و دائماً با همسایگان خود درگیر می شوند. اما در مناطقی که این گونه به آن کوچ کرده است کلنی هایی تشکیل شده است که با وجود فاصله صدها کیلومتری می توانند با یکدیگر همکاری کنند. این گروه های گسترده که از لانه های متعدد و ملکه های مختلف تشکیل شده اند، ابر کلونی نامیده می شوند.
در سال ۲۰۰۰، محققان دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو نشان دادند که یک ابر کلونی بزرگ از مورچه های آرژانتینی در امتداد سواحل کالیفرنیا تشکیل شده است. این ابر کلونی از منطقه خلیج سانفرانسیسکو تا مرز مکزیک امتداد دارد و مورچه ها از مناطق دوردست آن یکدیگر را اعضای گروه خود می دانند.
با این حال، ابر مستعمرات دیگری در جنوب کالیفرنیا وجود دارد. بر اساس اطلاعات منتشر شده توسط دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو در سال ۲۰۰۶، این منطقه میزبان پنج ابر کلونی مورچه های آرژانتینی است. کلان کلنی ساحلی بزرگ با سه تا از چهار کلان کلونی کوچکتر هم مرز است. یکی از این گروه های رقیب در اطراف دریاچه هاجز در نزدیکی اسکوندیدو در شمال سن دیگو متمرکز است.
مورچه ها از شاخک های خود برای بررسی علائم شیمیایی یکدیگر استفاده می کنند. در داخل یک ابر کلونی، این نشانه ها به قدری دقیق هستند که مورچه ای از صدها کیلومتر دورتر یکی از اعضای گروه آن محسوب می شود. اما مورچه های ابر مستعمره های رقیب این نشانه ها را متفاوت تشخیص می دهند و در مرز قلمروها به یکدیگر حمله می کنند.
کشتن میلیون ها مورچه در آمریکا
ملیسا توماس، بوم شناس در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، به همراه محققان دانشگاه ایلینویز و دانشگاه کالیفرنیا، ایروین، درگیری های بین ابر کلونی ها را مورد مطالعه قرار دادند. نتایج این تحقیق در مجله Molecular Ecology در دسامبر ۲۰۰۶ منتشر شد.
تیم تحقیقاتی مرزهای واضحی را در ۱۶ ناحیه تماس بین سه جفت ابر کلونی پیدا کردند. در سال ۲۰۰۴، محققان به مدت شش ماه هر هفته از ۹ مورد از این مناطق بازدید کردند و درگیری های شدید و مداوم را مشاهده کردند.
توماس مورچه های مرده را در بخش های کوچکی از مرز جمع آوری کرد و از این نمونه ها برای تخمین تعداد تلفات در مقیاس بزرگتر استفاده کرد. برآورد او نشان داد که درگیری‌ها در اطراف ابرکلونی دریاچه هاجز حداقل ۱۵ میلیون مورچه کارگر را در شش ماه کشته است. با وجود این تلفات، مرز بین دو ابر مستعمره در طول دوره مطالعه تغییر چندانی نکرد. هالووی این وضعیت را به جبهه های جنگ جهانی اول تشبیه کرد و گفت:
کمی شبیه یک میدان جنگ جهانی اول بود.
وضعیت فعلی درگیری مورچه ها مشخص نیست
بیشتر اطلاعات در مورد تعداد تلفات این جنگ به تحقیقات حدود ۲۰ سال پیش برمی گردد. بررسی‌های منتشر شده در سال‌های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۵ نشان داده است که مورچه‌های آرژانتینی هنوز در منطقه ساحلی سن دیگو حضور دارند، اما مطالعه جدیدی وجود ندارد که از دست دادن مرز دریاچه هاجز را دوباره اندازه‌گیری کند.
به همین دلیل نمی توان رقم سالانه ۳۰ میلیون مورچه را تخمین جدیدی از وضعیت سال ۲۰۲۶ دانست و هنوز مشخص نیست که مرزهای این ابر مستعمرات در دو دهه اخیر چه تغییری کرده اند و یا شدت درگیری ها و تلفات آنها در حال حاضر چقدر است.
همچنین محققین رقم ۳۰ میلیون در سال را در سال ۲۰۰۶ نگفته اند. این عدد از کتاب ماجراهای میان مورچه ها اثر مارک موفت، حشره شناس گرفته شده است. در این کتاب که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، موفت تلفات درگیری مرزی دریاچه هاجز را سالانه ۳۰ میلیون مورچه تخمین زد.
همچنین تصاویری که در شبکه های اجتماعی از جنگ بزرگ مورچه های آرژانتینی مشاهده می کنید عمدتا توسط هوش مصنوعی ایجاد شده است.
مورچه های آرژانتینی به عنوان یک گونه مهاجم مضر در نظر گرفته می شوند و بسیاری از مورچه های بومی را در مناطق شهری ساحلی کالیفرنیا جابجا کرده اند. توانایی ابر مستعمرات برای جلوگیری از تضاد درون گروهی به آنها اجازه می دهد تا منابع بیشتری را به رشد و توسعه اختصاص دهند. این مورچه ها همچنین به شدت به رطوبت وابسته هستند و محققان مشاهده کرده اند که با کاهش آبیاری از برخی مناطق عقب نشینی می کنند.
منبع: دیجیاتو
