در کشتی‌های غرق شده در جنگ جهانی دوم باکتری‌هایی با توانایی عجیب زندگی می‌کنند
زومیت: محققان با بررسی سوخت کشتی های غرق شده جنگ جهانی دوم در اقیانوس آرام، میکروارگانیسم هایی را شناسایی کردند که توانایی تجزیه آلودگی نفتی را دارند.
بیش از ۸۰ سال از پایان جنگ جهانی دوم می گذرد، اما بقایای صدها کشتی غرق شده هنوز در اعماق اقیانوس آرام باقی مانده است. بسیاری از این کشتی ها هنوز در مخازن خود سوخت نفت دارند و با فرسودگی بدنه آنها، مواد سمی به آرامی وارد آب دریا می شود. اکنون، دانشمندان باکتری هایی را در این سوخت های آلوده یافته اند که ممکن است به پاکسازی آلودگی نفتی کمک کند.
به گزارش Science Alert، محققان با بررسی سوخت دو کشتی غرق شده ژاپنی در آب های میکرونزی، مجموعه متنوعی از باکتری ها را شناسایی کرده اند. برخی از این میکروب ها متعلق به گروه هایی هستند که گونه های شناخته شده آنها می توانند هیدروکربن های نفتی را تجزیه کرده و از آنها به عنوان منبع انرژی استفاده کنند.
تالاب چاوک در میکرونزی یکی از مناطقی است که تعداد زیادی کشتی غرق شده در جنگ جهانی دوم را در خود جای داده است. در زمان جنگ، این منطقه پایگاه مهم نیروی دریایی ژاپن بود و در سال ۱۹۴۴ در جریان حملات هوایی آمریکا در عملیات هیل استون، شاهد غرق شدن ده ها کشتی در آب های خود بود.
امروزه حدود ۲۰۰۰۰۰ تن بقایای کشتی در بستر تالاب چاوک وجود دارد. سوخت باقی مانده در مخازن برخی از کشتی ها برای دهه ها به محیط اطراف نشت می کند و زیستگاه های دریایی و منابع شیلات را تحت تاثیر قرار می دهد.
در مجموع حدود ۳۳۰ تانکر و تانکر سوخت جنگ جهانی دوم در اقیانوس آرام باقی مانده است. فرسایش تدریجی بدنه فولادی این کشتی ها باعث ایجاد ترک های جدید و ادامه نشت سوخت می شود.
هیدروکربن های موجود در نفت می توانند برای زندگی دریایی سمی باشند. برخی از این ترکیبات همچنین توده‌های چسبنده‌ای به نام گلوله‌های تار تشکیل می‌دهند که به اکوسیستم‌های حساس آسیب می‌رسانند.
گروهی از محققان به سرپرستی Avi Bainivalo، میکروبیولوژیست در دانشگاه اقیانوس آرام جنوبی در فیجی، از دو کشتی ژاپنی برای بررسی آلودگی در تالاب Choke نمونه برداری کردند.
اولین کشتی نفتکش Shinkoku Maru بود که نفت کوره متوسط آن نشت می کند. کشتی دوم کیوسومی مارو در گذشته برای حمل مسافر و بار مورد استفاده قرار می گرفت و بعداً وارد خدمت نظامی شد. سوخت باقی مانده در این کشتی از نوع سنگین تری است.
دانشمندان علاوه بر نمونه برداری از سوخت این دو کشتی، نمونه هایی را از نقطه تماس نفت و آب دریا در کشتی شینکوکو مارو نیز جمع آوری کردند. آنها سپس ترکیب شیمیایی سوخت و موجودات میکروسکوپی ساکن در آن را بررسی کردند.
نتایج بررسی های شیمیایی مطابق انتظار بود. هر دو سوخت حاوی ترکیبات نفتی مختلفی بودند که برخی از آنها برای موجودات دریایی خطرناک هستند. اما بررسی باکتری ها نتایج غیرمنتظره ای داشت. محققان با توالی یابی دینا باکتری های متعلق به ۴۲ شاخه، ۱۰۴۷ جنس و ۱۵۰۵ طبقه بندی را در سطح گونه در تمامی نمونه ها شناسایی کردند.
در بین آنها، باکتری های متعلق به شاخه پروتئوباکتری ها بیشترین فراوانی را داشتند. همچنین گروه هایی از باکتری ها مانند Sphingomonas، Ralstonia و Corynebacterium شناسایی شدند که برخی از گونه های آنها توانایی تجزیه هیدروکربن های نفتی را دارند. این میکروب ها می توانند از ترکیبات نفتی به عنوان منبع کربن و انرژی استفاده کنند. قابلیتی که ممکن است برای مقابله با آلودگی های محیطی مورد استفاده قرار گیرد.
استفاده از میکروارگانیسم‌ها برای تجزیه یا حذف آلاینده‌ها، زیست پالایی نامیده می‌شود. در این روش از توانایی طبیعی برخی از باکتری ها در تجزیه آلاینده ها و کاهش آلودگی محیط زیست استفاده می شود.
دانشمندان هنوز ثابت نکرده اند که باکتری های کشف شده در واقع در حال تجزیه نفت کشتی های غرق شده هستند.
با این حال، دانشمندان هنوز ثابت نکرده اند که باکتری های کشف شده در واقع نفت کشتی های غرق شده را تجزیه می کنند. تحقیقات جدید تنها وجود این میکروب ها را تایید کرد و به طور مستقیم فعالیت آنها را در تخریب سوخت اندازه گیری نکرد.
یکی از یافته های جالب این مطالعه، تفاوت بین جوامع باکتریایی موجود در نفت و محل تماس روغن با آب دریا بود. نمونه‌ای که از سطح مشترک نفت و آب در شینکوکو مارو گرفته شده بود، ترکیب باکتریایی متفاوتی نسبت به نمونه سوخت داشت.
به گفته محققان، چنین تفاوتی احتمالاً نشان می دهد که شرایط محیطی و قرار گرفتن طولانی مدت در معرض هیدروکربن ها بر نوع باکتری هایی که در هر محیط رشد می کنند تأثیر می گذارد. با این حال، هنوز مشخص نیست که آیا توانایی تجزیه نفت دلیل اصلی رشد این میکروب ها در چنین محیط هایی است یا خیر.
محققان بر این باورند که سوخت باقی مانده از کشتی های غرق شده در جنگ جهانی دوم ممکن است مخازن طبیعی برای باکتری های تجزیه کننده هیدروکربن باشد. نگاهی دقیق تر به این باکتری ها می تواند به شناسایی راه های جدید برای پاکسازی آلودگی نفتی در اقیانوس آرام کمک کند.
