کشف جنجالی هوش مصنوعی: انقراض‌های بزرگ زمین یک شبه اتفاق نیفتادند
Zoomit: تجزیه و تحلیل هوش مصنوعی ۲.۸ میلیون فسیل نشان می دهد که برخی از معروف ترین انقراض ها در تاریخ زمین ممکن است بسیار تدریجی تر از آنچه دانشمندان تصور می کردند رخ داده باشد.
دیرینه شناسان با استفاده از یادگیری ماشینی، رکوردهای فسیلی را به شیوه ای بی سابقه بازسازی کرده اند و احتمالاً دقیق ترین جدول زمانی تاریخ حیات روی زمین را ترسیم کرده اند. نتایج این تحقیق روایت پذیرفته شده «پنج انقراض بزرگ» را به چالش می کشد. اگرچه محققان هنوز در مورد این یافته ها محتاط هستند، این یافته ها می تواند یکی از بحث برانگیزترین موضوعات دیرینه شناسی در سال های اخیر باشد.
سوابق فسیلی نشان می دهد که انقراض یک پدیده یکنواخت نیست. معروف ترین نمونه، رویداد برخورد با جسم آسمانی Chicxulub در پایان دوره کرتاسه است که منجر به ناپدید شدن تعداد زیادی از حیوانات آن دوران، از جمله دایناسورها شد.
با این حال، رویداد برخورد Chicxulub منجر به شدیدترین از دست دادن تنوع زیستی در تاریخ زمین نشد. به عنوان مثال، شواهد فسیلی نشان می دهد که در پایان دوره پرمین، گونه های زنده بیشتری برای همیشه از روی زمین ناپدید شدند.
سه انقراض اصلی دیگر به طور معمول در تاریخ زمین به رسمیت شناخته شده است: انقراض پایان اردویسین، اواخر دونین و پایان تریاس. علاوه بر این، برخی از محققان در مورد وقوع یک رویداد انقراض دیگر در دوران Ediacaran صحبت کرده اند. دورانی که سابقه فسیلی آن بسیار ناقص تر است. چندین رویداد انقراض دیگر نیز پیشنهاد شده است.
اکنون مدلی به نام “OneStrata” با بهره گیری از توانایی تشخیص الگو که امروزه به بخشی جدایی ناپذیر از بسیاری از سیستم های هوش مصنوعی تبدیل شده است، تصویری از این رویدادها را با وضوح زمانی بسیار بالاتر ارائه می دهد.
دیرینه شناسان معمولاً با بررسی حضور یا عدم حضور گونه ها در بازه های زمانی میلیون ساله، انقراض ها را شناسایی می کنند. ما می دانیم که سابقه فسیلی کامل نیست. با این حال، اگر گونه‌ای در یک دوره زمانی فراوان باشد اما در سنگ‌های جوان‌تر یافت نشود، منطقی است که فرض کنیم در همان زمان منقرض شده است. هنگامی که تعداد زیادی از گونه ها در یک دوره زمانی مشابه ناپدید می شوند، محققان آن را انقراض دسته جمعی می نامند.
بازسازی گذشته با وضوحی بی سابقه
اما یک میلیون سال زمان بسیار طولانی است. تصور می شود اکثر گونه هایی که در طول انقراض کرتاسه- پالئوژن (K-Pg) از بین رفتند در کمتر از یک یا دو سال از بین رفتند. اعتقاد بر این است که سایر انقراضات عمده در فواصل زمانی ۱۰۰۰۰۰ سال یا کمتر رخ داده است. اما دستیابی به جدول زمانی با دقت بیش از یک میلیون سال نیازمند حجم عظیمی از داده ها و تجزیه و تحلیل است.
OneStrata کار را بسیار ساده تر می کند. پروفسور شوزونگ شن از دانشگاه نانجینگ در چین و همکارانش از این مدل برای پردازش داده‌های فسیل‌های یافت شده در ۳۱۰۰۰ بخش چینه‌شناسی در سراسر جهان استفاده کردند تا تخمینی احتمالی از زمان ته نشین شدن آنها بدست آورند. محققان با استفاده از این روش روی ۲.۸ میلیون فسیل، زمان انقراض ۱۱۰ هزار گونه را در هزاران سال تخمین زدند.
بر اساس تجزیه و تحلیل، به نظر می رسد سه مورد از پنج انقراض اصلی بسیار تدریجی تر از تصویر ارائه شده توسط روش های مرسوم هستند. به گفته محققان، گونه‌ها نه تنها با سرعت کمتری ناپدید شده‌اند، بلکه گونه‌های جدیدی نیز در همان زمان ظهور کرده‌اند. به جای اینکه پس از پایان موج انقراض به سادگی ظهور کند تا جاهای خالی را پر کند. در این چارچوب، آنچه قبلاً به عنوان یک فروپاشی ناگهانی دیده می شد، بیشتر شبیه به روند تدریجی جایگزینی و تجدید تنوع زیستی است.
چنین نتیجه‌گیری برای انقراض دونین پسین و تریاس پایانی به اندازه کافی غیرمنتظره است، اما اینکه Vanstrata الگوی مشابهی را برای انقراض K-Pg پیشنهاد می‌کند احتمالاً بحث‌برانگیزترین است. با این حال، شن تاکید می کند که نتایج به این معنی نیست که انقراض دسته جمعی منتفی شده است. حتی اگر ظهور گونه‌های جدید همزمان با ناپدید شدن گونه‌های دیگر رخ داده باشد، نرخ انقراض بسیار بالاتر از سطح پس‌زمینه هنوز نشان‌دهنده رویدادهای استثنایی تاریخ حیات است.
البته به چالش کشیدن مفهوم «پنج انقراض بزرگ» موضوع جدیدی نیست. در سال‌های اخیر، برخی از مطالعات نشان داده‌اند که اثرات برخی از این رویدادها در شاخه‌های مختلف زندگی یکسان نبوده است. به عنوان مثال، برخی از مطالعات میزان تأثیر انقراض پایان پرمین و رویداد K-Pg بر گیاهان و حشرات را مورد تردید قرار داده اند.
یافته های شن و همکارانش در کنفرانس انجمن زمین شناسی آمریکا در ماه جاری ارائه شد، اما هنوز همه محققان در این زمینه را متقاعد نکرده است. پروفسور ارین ساپ از دانشگاه آکسفورد به مجله نیچر گفت: “در حال حاضر در مورد تفسیر این الگوهای زمانی به معنای واقعی کلمه محتاط هستم.”
آنچه “انقراض بزرگ” را تعریف می کند.
اگر یافته‌های ون استراتا درست باشد، این سؤال را مطرح می‌کند که چه چیزی این دو رویداد را که نویسندگان به عنوان «فروپاشی عمیق در تنوع زیستی جهانی» یاد می‌کنند، از سه رویداد دیگر که ماهیت ظریف‌تر و پیچیده‌تری داشتند، متمایز می‌کند.
در مورد علل چهار انقراض بزرگ اول اختلاف نظر وجود دارد. اما فوران‌های عظیم آتشفشانی و تشکیل مناطق آتشفشانی عظیم معمولاً محتمل‌ترین توضیح برای هر یک از این رویدادها در نظر گرفته می‌شوند. پذیرش یافته‌های جدید این سوال را مطرح می‌کند که آیا این رویدادها در واقع منشأ متفاوتی داشته‌اند یا اینکه حیات روی زمین به سادگی به آنها واکنش متفاوتی نشان داده است.
در سال های اخیر بحث هایی مطرح شده است که آیا می توان موج نابودی گونه ها توسط انسان را «ششمین انقراض بزرگ» نامید یا خیر؟ اکثر ارزیابی ها نشان می دهد که ما هنوز با چنین نقطه ای فاصله زیادی داریم. با این حال، اگر درک ما از بیش از نیمی از وقایع تاریخی که امروزه به عنوان معیار استفاده می کنیم، نادرست است، شاید این موضوع نیاز به بررسی مجدد داشته باشد.
با گسترش استفاده از هوش مصنوعی، برخی از طرفداران این فناوری ادعا می کنند که بسیاری از وظایف انسان را از بین می برد. اما پروفسور داگلاس ایروین از موسسه سانتافه و یکی از اعضای پروژه VanStrata تاکید کرد: “این فناوری به معنای کنار گذاشتن چینه شناسی نیست؛ “این فناوری زمین شناسان را از برخی از کارهای وقت گیر رها می کند تا بتوانند روی سوالات دشوارتر در مورد تاریخ زمین تمرکز کنند.”
این تحقیق هنوز مورد بررسی قرار نگرفته است، در یک مجله علمی منتشر نشده است و تنها به صورت چکیده در کنفرانس انجمن زمین شناسی آمریکا ارائه شده است. بنابراین بسیاری از محققین منتظر انتشار جزئیات کامل روش و داده ها هستند تا بتوانند در مورد اعتبار نتایج قضاوت دقیق تری داشته باشند.
