خورشید ما و دیگر ستارگان ممکن است از مرکز کهکشان راه شیری گریخته باشند
زومیت: بررسی هفت هزار ستاره از همگروه های خورشید نشان می دهد که منشا این ستارگان در قلب کهکشان راه شیری نهفته است. یعنی شاید واقعاً خورشید از آنجا فرار کرده است.
خورشید، ستاره ای که هر روز به زمین حیات می بخشد، همیشه در مرکز داستان ما بوده است. اما تصور کنید که خورشید اصلاً از این منطقه نیست. بررسی تاریخچه حدود هفت هزار ستاره مشابه خورشید نشان می دهد که ریشه های این ستاره حیاتی ممکن است در قلب پر سروصدای کهکشان راه شیری باشد. جایی که ما تا همین اواخر فکر می کردیم اقامتگاه دائمی ستاره ها نیست. خورشید و همنوعان آن ممکن است مهاجرانی از مرکز کهکشان باشند.
تجزیه و تحلیل جدید از 6594 ستاره مشابه یا دوقلوی خورشید نشان می دهد که خورشید و همراهانش احتمالاً حدود 10000 سال نوری نزدیکتر به مرکز کهکشان شکل گرفته اند. این یافته ها فرضیه تشکیل ساختار میله ای کهکشان راه شیری را تقویت می کند. به این ترتیب تصور می شود که این سازه همزمان با شکل گیری خورشید و هم عصران آن ایجاد شده و باعث مهاجرت آنها به نواحی بیرونی شده است.
خورشید در قرص کهکشان راه شیری می چرخد و در فاصله 27000 سال نوری از مرکز کهکشان، در لبه داخلی بازوی مارپیچی شکارچی قرار دارد. گردش خورشید به دور کهکشان هر 240 میلیون سال یکبار تکمیل می شود و این ستاره حدود 5 میلیارد سال پیش تشکیل شده است. اما نه در مکان فعلی.
کهکشان راه شیری به عنوان یک کهکشان مارپیچی با ساختار میله ای شناخته می شود. توزیع ستارگان در مرکز این کهکشان کروی نیست، بلکه ساختاری کشیده و میله مانند دارد. هنوز مشخص نیست که آیا این میله ها سازه های دائمی یا موقتی هستند و می توانند در طول زمان تغییر کنند. اما حضور آنها می تواند مهاجرت ستارگان از مرکز کهکشان را دشوار کند.
برای حل این معما، یک تیم ژاپنی به سرپرستی پروفسور دایسوکه تانیگوچی از دانشگاه متروپولیتن توکیو و دکتر تاکوجی سوجیموتو از رصدخانه ملی ژاپن به دنبال ستارگانی گشتند که خواص مشابهی با خورشید دارند و احتمالاً در همان زمان شکل گرفته اند. این ستارگان به «دوقلوهای خورشیدی» معروف هستند.
تیم تحقیقاتی با استفاده از داده های ماموریت ماهواره ای گایا آژانس فضایی اروپا که شامل اطلاعات بیش از 2 میلیارد ستاره است، فهرستی از 6594 ستاره دوقلو را گردآوری کرد که 30 برابر بزرگتر از کاتالوگ های قبلی است. تیم تحقیقاتی توانست این ستاره ها را بر اساس سن به دو گروه تقسیم کند.
توزیع سنی اوج باریکی را در حدود 2 میلیارد سال پیش نشان میدهد و ستارههای فهرست احتمالاً به صورت محلی و دور از مرکز کهکشانی شکل گرفتهاند. همچنین، یک برآمدگی گستردهتر را میتوان بین ۴ تا ۶ میلیارد سال مشاهده کرد. به نظر می رسد که این گروه آخر همزمان با خورشید تشکیل شده است.
با بررسی پویایی گروه اخیر و حضور تعداد زیادی از این ستارگان در نزدیکی خورشید، تحقیقات به این نتیجه رسید که خورشید احتمالاً 10000 سال نوری نزدیکتر به مرکز کهکشان راه شیری شکل گرفته است. یافتهها همچنین میتوانند یک جدول زمانی احتمالی برای شکلگیری نوار مرکزی ارائه دهند. به نظر می رسد که میله مرکزی درست قبل از تشکیل خورشید و ستارگان گروه آن ایجاد شده است و این اتفاق باعث مهاجرت آنها به مدار بیرونی در کهکشان شده است.
