مشاهده جهشهای دیانای در فرزندان حاضران چرنوبیل
به گفته محققان، آسیب DNA ناشی از پرتوهای یونیزان (IR) منتشر شده پس از فاجعه هسته ای چرنوبیل در سال ۱۹۸۶، اکنون در فرزندان افرادی که برای اولین بار در معرض آن قرار گرفته اند، مشاهده شده است، به گفته محققان، اولین بار است که چنین ارتباطی بین نسل ها به وضوح نشان داده شده است.
به گفته محققان، آسیب DNA ناشی از تشعشعات یونیزان (IR) منتشر شده پس از فاجعه هستهای چرنوبیل در سال ۱۹۸۶، اکنون در فرزندان افرادی که برای اولین بار در معرض آن قرار گرفتند، مشاهده شده است، و اولین بار است که چنین ارتباطی بین نسلها به وضوح نشان داده میشود.
مطالعات قبلی درباره اینکه آیا این آسیب ژنتیکی می تواند از والدین به فرزند منتقل شود یا خیر قطعی نبوده است، اما در این مطالعه، محققان به رهبری تیمی از دانشگاه بن به دنبال چیزی متفاوت بودند.
به جای شناسایی جهشهای جدید DNA در نسل بعدی، آنها به آنچه «جهشهای جدید خوشهای» (cDNMs) نامیده میشوند، نگاه کردند: دو یا چند جهش در نزدیکی یکدیگر که در فرزندان دیده میشوند اما در والدین دیده نمیشوند. این جهش ها می تواند ناشی از شکستگی در DNA والدین ناشی از قرار گرفتن در معرض تشعشعات باشد.
محققان در مقاله منتشر شده خود نوشتند: “ما افزایش قابل توجهی در تعداد cDNM ها در کودکان والدین تحت تابش یافتیم و همچنین ارتباط احتمالی بین دوز تخمینی دریافتی و تعداد cDNM در کودکان مربوطه مشاهده شد.”
علیرغم عدم قطعیت در مورد ماهیت و مقدار دقیق پرتوهای یونیزان، مطالعه حاضر اولین شواهد از اثرات بین نسلی قرار گرفتن طولانی مدت پدر در معرض دوزهای پایین پرتوهای یونیزان بر روی ژنوم انسان است.
تعداد cDNM در گروه کنترل (آبی)، گروه اپراتورهای رادار (قرمز) و گروه چرنوبیل (زرد)
این یافته ها بر اساس توالی یابی کل ژنوم ۱۳۰ کودک کارگران پاکسازی چرنوبیل، ۱۱۰ کودک اپراتورهای رادار نظامی آلمانی که ممکن است در معرض تشعشعات پراکنده قرار گرفته باشند و ۱۲۷۵ فرزند والدینی که در معرض تشعشعات قرار نگرفته اند (به عنوان گروه کنترل) است.
به طور متوسط، محققان ۲.۶۵ cDNM به ازای هر کودک در گروه چرنوبیل، ۱.۴۸ برای هر کودک در گروه رادار آلمانی و ۰.۸۸ برای هر کودک در گروه کنترل پیدا کردند. به گفته محققان، این اعداد ممکن است به دلیل نویز داده ها بیش از حد تخمین زده شده باشند، با این حال، حتی پس از اصلاحات آماری، این تفاوت قابل توجه باقی ماند.
علاوه بر این، هر چه دوز تابش دریافتی توسط والدین بیشتر باشد، تعداد خوشه ها در کودک بیشتر می شود. این یافته با این ایده که تشعشع مولکول هایی به نام “گونه های فعال اکسیژن” (ROS) ایجاد می کند که می توانند رشته های DNA را بشکنند، مطابقت دارد. شکستگی هایی که در صورت ترمیم ناقص می توانند خوشه های مورد نظر را در این مطالعه به جا بگذارند.
خبر خوب این است که خطر سلامتی ممکن است کم و بیش کوچک باشد: مشخص نیست که فرزندان والدین تحت تابش بیشتر در معرض خطر بیماری باشند. این تا حدودی به این دلیل است که بسیاری از cDNA ها احتمالاً در مناطق “غیر کد کننده” DNA قرار دارند، نه در ژن هایی که مستقیماً پروتئین ها را کد می کنند.
اکنون می دانیم که قرار گرفتن طولانی مدت در معرض تشعشعات یونیزان می تواند آثار ظریفی را در DNA نسل های آینده به جا بگذارد که بر نیاز به اقدامات احتیاطی ایمنی و نظارت دقیق بر افراد در معرض خطر تأکید می کند.
محققان نتیجه گیری کردند: «امکان انتقال تغییرات ژنتیکی ناشی از تشعشعات به نسل بعدی یک نگرانی جدی است، به ویژه برای والدینی که ممکن است در معرض دوزهای بالاتر پرتوهای یونیزان و احتمالاً برای مدت طولانی تر از حد ایمن بوده باشند».
منبع: فرادید
