مواد مخدر هیتلر را «شیدا» کرده بود؟ / اعتیاد به کوکائین چه بلایی بر سر تصمیمات سیاسی او آورد؟
روزیاتو: در سال ۱۹۴۵، زمانی که جنگ به روزهای پایانی خود نزدیک می شد، زنجیره تامین داروهای مورد استفاده هیتلر با بمباران کارخانه های داروسازی آلمان قطع شد. او که به مصرف روزانه Ovicodal، یک ماده مخدر قوی مشابه هروئین، و همچنین دوزهای بالای کوکائین معتاد بود، علائم شدید ترک را تجربه کرد. لرزش بدن، رفتار شیدایی و قطع ارتباط با واقعیت از جمله علائمی بود که اطرافیان او در پناهگاه برلین توصیف کردند.
در سالهای پایانی جنگ جهانی دوم، تصویر رسمی و تبلیغاتی آدولف هیتلر به عنوان یک رهبر منظم و گیاهخوار به دور از هر چیز مضر، دور از واقعیت بود. گزارشهای تاریخی و اسناد آرشیوی نشان میدهد که رهبر آلمان نازی در سالهای آخر عمر خود به ترکیبی از مواد مخدر، محرکها و داروهای هورمونی معتاد شده است. وابستگی که نه تنها بر وضعیت جسمانی او تأثیر گذاشت، بلکه تصمیمات سیاسی و نظامی او را نیز تحت تأثیر قرار داد.
بخشی از زندگی هیتلر که کمتر در مورد آن صحبت می شود توسط نویسنده آلمانی نورمن اوهلر در کتاب Blitzed به طور جدی مورد بررسی قرار گرفت. اوهلر با اشاره به اسناد فدرال آلمان، خاطرات اطرافیان هیتلر و سوابق پزشکی، نشان داد که مصرف مواد مخدر در رأس رایش سوم استثنایی نبوده و از خود هیتلر به ارتش و جامعه سرایت کرده است.
در سال ۱۹۴۵، زمانی که جنگ به روزهای پایانی خود نزدیک می شد، زنجیره تامین مواد مخدر هیتلر با بمباران کارخانه های داروسازی آلمان مختل شد. او که به مصرف روزانه Ovicodal، یک ماده مخدر قوی مشابه هروئین، و همچنین دوزهای بالای کوکائین معتاد بود، علائم شدید ترک را تجربه کرد. لرزش بدن، بی قراری، رفتار شیدایی و قطع ارتباط با واقعیت از جمله علائمی بود که اطرافیانش در پناهگاه برلین توصیف کردند.
طبق یافته های اوهلر، هیتلر در ابتدا این مواد را با نسخه پزشک شخصی خود، تئو مورل دریافت می کرد. مورل از سال ۱۹۳۶ درمان هیتلر را با تزریق ویتامین ها آغاز کرد، اما به تدریج هورمون ها، محرک ها و مواد افیونی را وارد برنامه درمانی کرد. پس از بیماری شدید هیتلر در سال ۱۹۴۱، Ovicodal به عنوان مسکن تجویز شد، اما اثر سرخوشی این ماده باعث استفاده مکرر و وابستگی شدید شد.
در سال ۱۹۴۴، پس از انفجار ناموفق عملیات والکری، هیتلر به بهانه مشکلات گوش، کوکائین با خلوص بالا دریافت کرد. طبق اسناد، مقدار تجویز شده بسیار فراتر از نیاز درمانی بوده و مصرف آن جنبه تفریحی پیدا کرده است. روانپزشکان معاصر، از جمله دیوید پودر، معتقدند که این ترکیب داروها، محرک ها و آرام بخش ها پارانویا، پرخاشگری، جسارت غیر واقعی هیتلر و کاهش عملکرد لوب پیشانی هیتلر را تشدید می کند.
در این دوره، تصمیمات نظامی غیرمنطقی، اصرار بر حملات غیرممکن و نادیده گرفتن واقعیت های میدانی، ضربات سنگینی به ماشین جنگی آلمان وارد کرد. همزمان با تشدید شکست ها، وضعیت جسمی و روحی هیتلر نیز بدتر شد. در ماههای پایانی، تیمهایی حتی برای یافتن دارو در خیابانهای ویران شده برلین به بیرون فرستاده شدند، اما تلاشها بیثمر بود. سرانجام هیتلر و همسرش اوا براون در آوریل ۱۹۴۵ خودکشی کردند.
اما مصرف مواد مخدر به هیتلر محدود نشد. اوهلر تأکید می کند که «فرهنگ دوپینگ» در تمام عناصر رایش سوم نفوذ کرده است. متامفتامین که در آلمان به عنوان پرویتین شناخته می شود، از اواخر دهه ۱۹۳۰ به طور گسترده در بین غیرنظامیان و ارتش توزیع شد. این ماده بدون نسخه در دسترس بود و همه از زنان خانه دار گرفته تا سربازان خط مقدم از آن استفاده می کردند.
در سال ۱۹۳۹، پروئتین به بخشی از جیره غذایی سربازان برای رفع خستگی و فرونشاندن ترس تبدیل شد. در طول حمله به فرانسه، ده ها میلیون تبلت برای ارتش و لوفت وافه تولید شد. در سالهای پایانی جنگ، پروژه های افراطی تری شکل گرفتند. از جمله تولید صمغ کوکائین برای ماموریت های طولانی دریایی. این مواد حتی در اردوگاه کار اجباری زاکسنهاوزن و بر روی زندانیان آزمایش شدند. آزمایش هایی که بعداً بخشی از پرونده جنایات پزشکی نازی ها شد.
انتشار کتاب «نشه» بحث های داغی را در میان مورخان به راه انداخت. برخی آن را اغراق آمیز خوانده اند، اما اوهلر اصرار دارد که اسناد این آزمایش ها و استفاده گسترده از مواد مخدر سال ها در آرشیو بوده و به سادگی نادیده گرفته شده است. او معتقد است که بدون درک نقش مواد مخدر، درک تصمیمات و رفتارهای رایش سوم ناقص خواهد بود.
در کنار این روایتها، آثار رسانهای متعددی نیز به حاشیههای زندگی هیتلر پرداختهاند. از جمله فیلم دختر بریتانیایی هیتلر که به شایعات مربوط به رابطه او با یونی میتفورد می پردازد. اگرچه این موضوع ارتباط مستقیمی با اعتیاد او ندارد، اما نشان می دهد که تصویر عمومی هیتلر تا چه اندازه از زندگی پنهان او فاصله داشته و کمتر در مورد واقعیت ها صحبت شده است.
