پژوهش جدید: روانگردانها در درمان افسردگی از داروهای سنتی بهتر نیستند
زومیت: بر اساس مطالعات جدید، داروهای روانگردان در درمان افسردگی موثر هستند. اما اثربخشی آنها فراتر از داروهای ضد افسردگی معمولی نیست.
داروهایی مانند سیلوسایبین، LSدی و دی ام تی اخیراً در درمان بیماریهای مختلف سلامت روانی امیدوارکننده بودهاند، اما یک مشکل پایدار در این تحقیق این است که آزمودنیها اغلب میتوانند بر اساس اثرات توهمزای خود بگویند که دارو یا دارونما دریافت کردهاند. با توجه به این موضوع، به نظر می رسد اگرچه داروهای روانگردان در درمان افسردگی مؤثر هستند، اما اثربخشی آنها بیشتر از داروهای ضد افسردگی رایج نیست.
بالاش سیگتی، محقق دانشگاه کالیفرنیا در سانفرانسیسکو و نویسنده مقاله جدیدی در مورد مقایسه روانگردان ها و داروهای ضد افسردگی می گوید: نتایج بررسی ما نشان می دهد که داروهای روانگردان در درمان افسردگی موثر هستند. اما اثربخشی آنها بیشتر از داروهای ضد افسردگی معمولی نیست که در شرایط غیر کور (بدون پنهان کردن گروه دریافت کننده دارو) تجویز می شوند.
در تحقیقات در مورد اثربخشی داروهای روانگردان، افراد اغلب می توانند تشخیص دهند که آیا در گروه دارو هستند یا دارونما.
توهم زاها در درمان افسردگی، اضطراب و اختلال وسواس فکری-اجباری نویدبخش بوده اند. استاندارد طلایی برای تولید داروها معمولاً آزمایش درمان در برابر دارونما است. این روش اثر دارونما را حذف می کند. پدیده ای که در آن علائم بیماری فرد به دلیل قدرت تلقین و انتظار بهبودی کاهش می یابد. اما در تحقیقات در مورد اثربخشی داروهای روانگردان، افراد اغلب می توانند تشخیص دهند که آیا در گروه دارو هستند یا خیر.
به منظور حل این چالش، سیگتی و همکارانش ۲۴ مطالعه را بررسی کردند که ۸ مورد آن به ارزیابی اثربخشی روان درمانی ترکیبی و داروهای روانگردان اختصاص داشت. ۱۶ مطالعه باقیمانده آزمایشهای “برچسب باز” داروهای ضد افسردگی سنتی بودند. یعنی هم محققان و هم شرکت کنندگان از نوع درمان دریافتی آگاه بودند. این روش برخلاف روش معمول کور کردن (پنهان کردن اطلاعات گروه دریافت کننده دارو) انجام شد که در بسیاری از کارآزمایی های بالینی به عنوان استاندارد طلایی در نظر گرفته می شود.
نتایج بررسی ها نشان داد که داروهای ضد افسردگی سنتی با تنها ۰.۳ امتیاز در مقیاس ۵۲ درجه ای ارزیابی افسردگی، بهتر از درمان ترکیبی (روان درمانی و داروهای روانگردان) عمل کرده اند. این تفاوت از نظر آماری و بالینی معنی دار نیست و نمی توان آن را معنی دار دانست.
در مطالعات قبلی، داروهای روانگردان به طور متوسط ۷.۳ امتیاز نسبت به دارونما بهبود یافته اند، در حالی که داروهای ضد افسردگی به طور متوسط ۲.۴ امتیاز نسبت به دارونما بهبود یافته اند. اما محققان استدلال می کنند که بسیاری از مزایای ممکن است به دلیل توانایی شرکت کنندگان در تشخیص زمان مصرف داروی روانگردان باشد.
اما رایان ظفر از کینگز کالج لندن معتقد است که برای درک اثرات داروهای روانگردان، باید آنها را مستقیماً با داروهای ضد افسردگی مقایسه کنیم، نه فقط دارونماها. او می گوید: «از نظر علمی، حکم هنوز قطعی نشده است. فقط یک کارآزمایی این کار را انجام داده است، سیلوسایبین را در برابر سیتالوپرام، یک داروی ضد افسردگی بازدارنده بازجذب سروتونین، آزمایش کرد و هیچ تفاوت قابل توجهی در کاهش افسردگی پیدا نکرد.
رابین کارهارت هریس، محقق دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو، روش شناسی مطالعه اخیر را مورد انتقاد قرار داد. او معتقد است که مقایسه کارآزمایی های متعدد با طرح های مختلف (از جمله تفاوت در حجم نمونه و معیارهای پذیرش) معمولاً نمی تواند به نتایج قطعی منجر شود. به گفته وی، این مقایسه در حالی انجام شده است که تحقیقات از نظر شرایط و متغیرها یکسان نیستند و این مطالعه مانند مقایسه سیب با پرتقال است.
