ادعای دو فیزیکدان: ستاره‌های در حال مرگ شاید محل شکل‌گیری جهان‌های تازه باشند

مدل‌های رایج فیزیک می‌گویند که وقتی یک ستاره بسیار پرجرم سوخت هسته‌ای خود را از دست می‌دهد، در خود فرو می‌ریزد و سیاه‌چاله‌ای را پشت سر می‌گذارد که مانع از فرار هر چیزی، حتی نور می‌شود.

اما اکنون، دانیل یامپولسکی و لوسیانو روزولا، دو فیزیکدان از دانشگاه گوته در فرانکفورت، در یک مطالعه جدید می گویند که این سناریو ممکن است همیشه صادق نباشد. آنها ادعا می کنند که مرگ یک ستاره عظیم می تواند منجر به تولد یک جهان بسیار کوچک و نوپا شود که سرشار از انرژی تاریک است و با فشار بیرونی خود از فروپاشی کامل ستاره جلوگیری می کند.

این تئوری می گوید که جهان جدید در درون هسته گروهی از اجرام فرضی به نام “گراویستار” یا ستارگان گاررت شکل گرفته است که قبلاً تصور می شد هسته ای از انرژی تاریک دارند. دانیل یامپولسکی می‌گوید: انفجار بزرگ این جهان نوپا ممکن است زمانی رخ دهد که ستاره تقریباً تا حد تبدیل شدن به یک سیاه‌چاله سقوط کرده باشد.

تئوری پیشنهادی یک مسیر جایگزین برای ستاره های پرجرم در حال مرگ را مشخص می کند. در این روایت، ستاره به آستانه‌ای می‌رسد که به نظر می‌رسد باید به سیاه‌چاله‌ای با چگالی بی‌نهایت تبدیل شود، اما درست در آن نقطه، فشار انرژی تاریک در برابر فروپاشی نهایی مقاومت می‌کند، مانند آجری که اجازه نمی‌دهد در یک گاراژ کامل بسته شود. به این ترتیب فروپاشی به جای ادامه تا پایان، به نقطه تعادل می رسد.

در چنین چارچوبی، دنیای جدید در قلب گراواستار قرار دارد. ماده ای که هسته آن از انرژی تاریک ساخته شده است، همان نیروی فرضی کیهانی که دانشمندان تخمین می زنند حدود ۶۸ درصد از کل محتوای جرم-انرژی جهان شناخته شده را تشکیل می دهد. یامپولسکی و روزولا می گویند شرایطی که گراواستار در آن شکل می گیرد شباهت هایی با شرایط بیگ بنگ دارد. لحظه ای که به نظر می رسد جهان ما میلیاردها سال پیش به پایان رسیده است.

با توجه به مدل پیشنهادی، انرژی تاریک فشار بیرونی کافی برای پایدار نگه داشتن گراواستار و جلوگیری از فروپاشی بیشتر آن ایجاد می‌کند. اگر انرژی تاریک کافی وجود داشته باشد، نیروهای گرانشی و فشار بیرونی می‌توانند متعادل شوند و یک گراواستار پایدار تشکیل دهند. محققان همچنین خاطرنشان می کنند که همین نوع فشار بیرونی در مدل های فعلی نیز علت انبساط جهان ما است.

با این حال، محققان تاکید کردند که نظریه ارائه شده در مورد تشکیل گراواستارهای پایدار لزوما وجود سیاهچاله ها را کاملاً رد نمی کند. لوسیانو روزولا، فیزیکدان دانشگاه گوته، می گوید: «دنبال جایگزینی برای سیاهچاله ها نباید به معنای شک در وجود سیاهچاله ها باشد. سیاهچاله ها طبیعی ترین و ساده ترین راه حل برای سرنوشت فروپاشی گرانشی باقی می مانند.

روزولا در ادامه افزود که دانشمندان به طور کلی و فیزیکدانان نظری به طور خاص باید رویکردی بی‌طرفانه نسبت به آنچه نمی‌دانند داشته باشند و دانش پذیرفته‌شده و حتی تفسیرهای عجیب‌تر را بررسی کنند. تاریخ نشان می دهد که پذیرش تعابیر عجیب به جای دانش پذیرفته شده، اتفاق غیرعادی نیست. اگرچه ایده جدید هنوز در قلمرو تئوری های بسیار جسورانه است، اما بار دیگر دانش ما از کیهان شناسی، فیزیک گرانش و سرنوشت ستارگان پرجرم را به چالش می کشد.

تحقیق در بررسی فیزیکی دی منتشر شده است.

منبع: زومیت