امید تازه برای درمان مقاومترین سرطان؛ دانشمندان تومورهای پانکراس را در موشها نابود کردند
دانشمندان اخیراً با ترکیب سه داروی استراتژیک موفق به ریشه کن کردن کامل تومورهای پانکراس شده اند. دستاوردی که قفل درمان مرگبارترین سرطان را می شکند.
در جریان تحقیقات جدید بر روی مدل های آزمایشگاهی، دانشمندان به موفقیت چشمگیری در مهار یکی از کشنده ترین انواع سرطان دست یافتند. استراتژی درمانی جدید با هدف قرار دادن همزمان سه مسیر رشد کلیدی، موفق شد تومورهای سرطان پانکراس را به طور کامل نابود کند و از عود بیماری جلوگیری کند. این دستاورد امیدهای جدیدی برای غلبه بر مقاومت تومورها در برابر درمان های رایج ایجاد کرده است.
سرطان پانکراس به دلیل تشخیص دیرهنگام و فقدان علائم اولیه، میزان بقای بسیار پایینی دارد. آمار نشان می دهد که میزان بقای پنج ساله این بیماران تنها حدود ۱۳ درصد است و در مراحل پیشرفته این رقم به ۱ درصد کاهش می یابد. تومورهای پانکراس معمولاً به دلیل توانایی بالای خود در یافتن مسیرهای جایگزین برای تکثیر، به سرعت در برابر داروهای موجود مقاوم می شوند.
به گزارش لایو ساینس، نتایج این تحقیق مبتنی بر مسدود شدن سه بزرگراه حیاتی رشد سرطان است. تومورهای لوزالمعده به شدت به جهش در ژن KRAS وابسته هستند، که به طور معمول رشد سلول را کنترل می کند، اما زمانی که جهش پیدا می کند، همیشه “روشن” باقی می ماند و باعث تقسیم بی رویه سلول ها می شود. محققان قبلاً کشف کرده بودند که مسدود کردن تنها یک مسیر مرتبط با KRAS کافی نیست، زیرا تومور، مانند یک سیستم هوشمند، مسیرهای دیگری را برای بقا باز می کند.
تجزیه و تحلیل دقیق تر تومورهای مقاوم نشان داد که پروتئینی به نام STAT3 نقش یک سیستم پشتیبانی اضطراری را ایفا می کند. هنگامی که مسیرهای اصلی رشد توسط داروها مسدود می شود، این پروتئین به شدت فعال می شود و از تخریب تومور جلوگیری می کند. با شناسایی این مکانیسم مقاومت، محققان از ترکیب دارویی شامل سه ترکیب afatinib، daroxonerasib و یک داروی آزمایشی برای مهار STAT3 استفاده کردند.
آزمایش ترکیب سه گانه بر روی سه مدل مختلف موش، از جمله مدل های حامل نمونه های انسانی، نتایج خیره کننده ای به همراه داشت. تومورها در تمام نمونه ها به طور کامل ناپدید شدند، به طوری که بافت پانکراس پس از درمان کاملا سالم به نظر می رسید. ثبات روش درمان نیز قابل توجه بود. تومورها تا ۲۰۰ روز پس از پایان دوره درمان که مدت زمان طولانی در مقیاس زندگی جوندگان است، بازگشت نکردند.
سلامت عمومی جوندگان در طول دوره درمان کنترل شد و هیچ گونه عوارض جانبی حاد یا سمیت دارویی شدید در اندام های حیاتی آنها مشاهده نشد. با این حال، انتقال این دستاورد به دنیای پزشکی انسانی نیاز به احتیاط دارد. بدن انسان ممکن است به برخی از این داروها واکنش متفاوتی نشان دهد، بنابراین تیم تحقیقاتی در حال بهینه سازی ترکیبات دارویی برای کاهش عوارض جانبی احتمالی در انسان و انطباق درمان با تنوع ژنتیکی بیماران است.
این تحقیق در مجله PNAS منتشر شده است.
منبع: زومیت
