اینفلوئنسر معروف سلامت می‌گوید ۲۵۰ روز است آب رادیواکتیو می‌نوشد
زومیت: یک تأثیرگذار که هشدارهای پزشکی را رد می‌کند، ادعا می‌کند که چندین ماه آب آلوده به رادون را با استفاده از یک ظرف تاریخی دهه ۱۹۲۰ مصرف کرده است.
در سال ۲۰۲۶، زمانی که خطرات تشعشعات و مصرف مواد رادیواکتیو برای چندین دهه به خوبی شناخته شده است، یک تأثیرگذار سلامت ادعا می کند که بیش از ۲۵۰ روز آب رادیواکتیو می نوشیده است.
داستان مربوط به اکانت اینستاگرام kultivateelevate و صاحب آن مت روسک است. به نظر می رسد که او از یک ظرف قدیمی به نام Revegitor (به معنی احیاگر) استفاده می کند. محصولی از دهه ۱۹۲۰ که برای تولید «آب رادیواکتیو» طراحی شده بود.
شناخت خطرات تشعشعات تقریباً همزمان با کشف آن آغاز شد. ویلهلم رونتگن اشعه ایکس را در سال ۱۸۹۵ کشف کرد و طولی نکشید که دانشمندان متوجه شدند که قرار گرفتن در معرض تابش می تواند به بافت بدن آسیب برساند.
یک سال بعد هانری بکرل در حین بررسی نمک های اورانیوم متوجه شد که این مواد بدون نیاز به نور خورشید تشعشعات ساطع می کنند. تحقیقات بکرل و سپس ماری و پیر کوری پایه های دانش رادیواکتیو را تشکیل داد.
با این حال، در سال های اول هنوز درک کاملی از خطرات این پدیده وجود نداشت. پیر کوری عمداً چند ساعت بازوی خود را در معرض رادیوم قرار داد و دچار ضایعه سوختگی شد که چند ماه طول کشید تا بهبود یابد. بکرل پس از حمل یک لوله حاوی نمک رادیوم در جیب خود دچار سوختگی مشابهی شد.
با گذشت زمان مشخص شد که عواقب قرار گرفتن در معرض تشعشع به سوختگی محدود نمی شود و قرار گرفتن در معرض مواد رادیواکتیو می تواند خطر ابتلا به سرطان و آسیب شدید بافتی را افزایش دهد.
قبل از اینکه خطرات طولانی مدت قرار گرفتن در معرض تشعشع به طور کامل درک شود، شرکت های مختلف محصولاتی را با ادعای مزایای سلامتی رادیوم و سایر مواد رادیواکتیو به بازار عرضه کردند. از خمیردندان های رادیواکتیو گرفته تا محصولاتی که قرار بود سیگار کشیدن را با قرار دادن در پاکت های سیگار “سالم تر” کنند، نمونه های زیادی از این محصولات در نیمه اول قرن بیستم فروخته شد.
یکی از معروف ترین نمونه ها داستان «دختران رادیوم» بود. این کارگران عقربه های ساعت های نور شب را با رنگ های حاوی رادیوم رنگ آمیزی کردند و بسیاری از آنها بعداً دچار آسیب شدید استخوانی، از دست دادن دندان و تخریب فک شدند.
نمونه معروف دیگر نوشیدنی معروف به رادیاتور بود که حاوی ایزوتوپ های رادیوم ۲۲۶ و رادیوم ۲۲۸ بود. Eben Byers، صنعتگر آمریکایی، مدتی این نوشیدنی را مصرف کرد و در نهایت با تخریب شدید استخوان‌ها و فک‌هایش مواجه شد.
محصولی که Roske ظاهراً از آن استفاده می کند Ruigitor نام دارد. ظرف سرامیکی که در دهه ۱۹۲۰ به بازار عرضه شد و هدف آن تولید آب حاوی مواد رادیواکتیو بود. قسمت داخلی این ظرف از ماده متخلخل حاوی سنگ معدن اورانیوم ساخته شده بود. هنگامی که آب در ظرف قرار می گیرد، رادون حاصل از تجزیه رادیوم موجود در سنگ معدن وارد آب می شود. غلظت رادون در آب تولید شده با این ظروف می تواند از چند صد تا چند صد هزار پیکوکی در لیتر متغیر باشد.
یک مطالعه در سال ۲۰۱۰ از موسسه ملی استاندارد و فناوری ایالات متحده همچنین نشان داد که نمونه‌های قدیمی Ruigitor می‌توانند علاوه بر رادون حاوی مقادیر نگران‌کننده آرسنیک و سرب باشند.
بر اساس گزارش IFLScience، حساب kultivateelevate ادعا می کند که هشدارهای تاریخی در مورد آب رادیواکتیو بخشی از توطئه ای برای پنهان کردن “مزایای سلامتی” تشعشعات بوده است. این حساب در یکی از پست های خود مدعی شد که از آب رادیوم برای درمان بیماری ها در دهه ۱۹۲۰ استفاده می شد و محدودیت استفاده از آن را به منافع اقتصادی و سازمان های نظارتی نسبت داد.
این ادعاها با شواهد پزشکی و تاریخی موجود سازگار نیست. اثرات مضر پرتوهای یونیزان بر بدن انسان برای چندین دهه مستند شده است و مصرف مواد حاوی رادیوم، رادون یا سایر عناصر رادیواکتیو یک راه حل درمانی یا تقویت کننده محسوب نمی شود.
راسک همچنین ایده های شبه علمی دیگری را ترویج کرد. او همچنین از خیره شدن مستقیم به خورشید به عنوان راهی برای تقویت چشم ها حمایت می کرد. کاری خطرناک که می تواند آسیب جدی به شبکیه چشم وارد کند.
داستان Ruigitor به ما یادآوری می کند که قدیمی بودن یک محصول یا شیوع تاریخی آن به معنای ایمن بودن آن نیست. شواهد پزشکی در مورد خطر مصرف مواد رادیواکتیو بیش از یک قرن قدمت دارد و توصیه های بهداشتی در مورد چنین مواردی باید بر اساس منابع پزشکی قابل اعتماد و مطالعات بررسی شده باشد.
