این پستاندارسان نیمه آبزی ۱۶۸ میلیون سال پیش در کنار دایناسورها زندگی می‌کرد
زومیت: مطالعه فسیل حیوانی عجیب از دوره ژوراسیک هم تنوع خویشاوندان پستانداران را نشان می دهد و هم سرنخ هایی از تکامل اولیه برخی از ویژگی ها را ارائه می دهد.
حدود ۱۶۸ میلیون سال پیش، زمانی که دایناسورها بر این سرزمین حکومت می کردند، جانور عجیبی سمندرها را در دریاچه ها و رودخانه های چین امروزی شکار کرد. بدن حیوان پوشیده از مو، دم پهن و صاف و پاهایش برای شنا مناسب بود، اما نیش های بزرگش نشان می داد که با یک شکارچی جدی روبرو هستیم. این حیوان منقرض شده با ترکیب ویژگی‌های پلاتیپوس و سمور یکی از عجیب‌ترین خویشاوندان پستاندار دوره ژوراسیک بود.
محققان گونه مذکور را Megacauda sungei نامگذاری کردند. فسیل کشف شده نشان می دهد که این حیوان با وزنی در حدود یک تا دو کیلوگرم، بزرگ ترین خویشاوند پستاندار شناخته شده در طول دوره ژوراسیک بوده است. اگرچه وزن او بیشتر از یک سگ چیهواهوا نبود. نام Megacauda به معنای “دم بزرگ” است و به یکی از برجسته ترین ویژگی های بدن این حیوان اشاره دارد.
محققان فسیل ظریف و دقیق Megacauda Songei را در سال ۲۰۱۶ کشف کردند.نتایج بررسی فسیلی که اخیرا منتشر شده است نشان می دهد که این حیوان در دوره ژوراسیک میانه یعنی بین ۱۶۸ تا ۱۶۳ میلیون سال پیش در منطقه ای که اکنون بخشی از مغولستان داخلی چین است زندگی می کرده است. به نظر می رسد که Megacauda Songei یکی از اولین پستانداران خشکی بوده که زندگی نیمه آبی داشته است.
ژه شی لو، دیرینه شناس دانشگاه شیکاگو و یکی از نویسندگان این مطالعه، در مصاحبه با لایو ساینس، ظاهر این حیوان را با یک موجود ترکیبی مقایسه کرد و افزود: مثل این است که با یک واهی سروکار داریم. کایمرا یا موش ماهی موجودی است که ویژگی های چندین حیوان مختلف را دارد.
به گفته لو، نیمه عقبی بدن Megacauda بسیار شبیه به Platypus بود. اندام های آن نیز احتمالاً برای شنا و حفر تونل در سواحل رودخانه ها مناسب بوده است. با این حال، دندان های او داستان دیگری را بیان می کنند. این حیوان نیش های قدرتمندی داشت که برای بریدن و جویدن گوشت سازگار شده بود. این ویژگی ها در پلاتیپوس امروزی دیده نمی شود.
توماس مارتین، دیرینه شناس دانشگاه بن آلمان و یکی از نویسندگان این مطالعه، می گوید ظاهراً Megacauda Songae ساختارهای لازم برای این فرآیندها را داشت. لو همچنین این توانایی را یکی از ابداعات مهم تکامل پستانداران می داند. توانایی‌ای که به آنها کمک کرد تا از منابع غذایی متنوع‌تری استفاده کنند و در نهایت به گروه‌هایی با رژیم‌های گوشتخوار، حشره‌خوار، گیاه‌خوار و همه‌چیزخوار تبدیل شوند.
وجود ساختارهای ذکر شده در فسیل Megacauda نشان می دهد که مکانیسم های لازم برای مکیدن شیر و بلع غذا تا ژوراسیک میانی یعنی حدود ۱۷۴ تا ۱۶۴ میلیون سال پیش تکامل یافته است. این دوره زمانی قبل از جداسازی کیسه‌داران امروزی مانند کانگوروها از پستانداران جفت مانند نخستی‌سانان و خرس‌ها است. بر اساس برآوردها، این رویداد حدود ۱۶۰ میلیون سال پیش رخ داده است. هر دو گروه از یک اجداد تخمگذار مشترک با حدود ۱۸۰ میلیون سال سن منشعب شده اند.
لو می‌گوید که کشف جدید نشان می‌دهد که تاریخچه این ویژگی به زمانی قبل از واگرایی دودمان امروزی کیسه‌داران و پستانداران جفتی برمی‌گردد. سو هند، دیرینه شناس مهره داران در دانشگاه نیو ساوت ولز در استرالیا، توضیح می دهد: زمانی تصور می شد که مکیدن نوزاد یک ویژگی پیشرفته تر پستانداران است، اما اکنون به نظر می رسد که این توانایی بسیار زودتر، حداقل ۱۶۵ میلیون سال پیش، در جد مشترک پستانداران و خویشاوندان منقرض شده آنها تکامل یافته است.
Megacauda songae متعلق به دودمان منقرض شده داکودونت ها، خویشاوندان منقرض شده پستانداران بود. گروهی از بستگان پستانداران که حدود ۲۰۰ تا ۱۲۰ میلیون سال پیش در دوره ژوراسیک و کرتاسه زندگی می کردند. اعضای این گروه برای زندگی در زیستگاه های متنوع سازگار شدند.
لو قبلا در مطالعه ای در مورد Castorocauda lutrasimilis شرکت کرده بود. حیوانی نیمه آبزی که حدود ۱۶۴ میلیون سال پیش می زیسته و به «سگ آبی ژوراسیک» معروف است.
تیم فلانری، متخصص پستانداران در مؤسسه تحقیقاتی موزه استرالیا، معتقد است که سبک زندگی آبزی احتمالاً بارها در میان گونه‌های پستانداران اولیه تکامل یافته است. هند نیز این فسیل را نمونه ای چشمگیر از تنوع حیوانات مشابه در عصر دایناسورها می داند. به گفته وی، یافته های جدید به شواهد فزاینده ای اضافه می کند که پستانداران مدت ها قبل از ظهور پستانداران امروزی در زیستگاه ها و طاقچه های اکولوژیکی متنوع زندگی می کردند.
