تکامل زیر فشار آتش؛ سوختگیهای مکرر در تغییر ژنهای انسان اثرگذار بود
زندگی انسان در نزدیکی آتش فشار تکاملی ایجاد کرد و بدن ما را وادار کرد تا ویژگی هایی پیدا کند که بهبودی سریع تر و مقاومت بیشتری در برابر سوختگی دارند.
از زمانی که انسان های اولیه روشن کردن و کنترل آتش را آموختند، این پدیده طبیعی نه تنها وسیله ای برای گرما و پختن غذا بود، بلکه تجربه زندگی در کنار آتش، به مرور زمان بر تکامل بدن ما تأثیر گذاشت. انسان ها بارها در معرض خطر سوختگی قرار گرفتند. بدن ما باید راههایی برای زنده ماندن از این آسیبها پیدا میکرد و به مرور زمان ویژگیهایی ایجاد شد که در مواجهه با آتش مفید بودند.
سوختگی فشار افق میهن طبیعی ایجاد کرد. انسانهایی که بدنشان توانایی ترمیم سریعتر بافتها را داشت، سیستم ایمنی آنها عملکرد قویتری داشت و واکنشهای درد و التهاب مناسبتری داشت، مدت بیشتری زنده ماندند و این فرصت را داشتند که ژنهای خود را به نسل بعدی منتقل کنند. به همین ترتیب زندگی در کنار آتش نه تنها وسیله ای برای زندگی بلکه نوعی فشار تکاملی بود که بدن انسان را تغییر می داد و ویژگی های خاصی را تقویت می کرد.
به گزارش IFL Science، محققان در یک مطالعه جدید بررسی کردند که چگونه عمر طولانی انسان در کنار آتش می تواند بر تکامل بدن ما تأثیر بگذارد. آنها ژن های انسان را با ژن های دیگر پستانداران مقایسه کردند و دریافتند که برخی از ژن های دخیل در ترمیم بافت، کنترل التهاب و پاسخ ایمنی به آسیب در انسان با سرعت بیشتری تغییر می کند.
محققان دریافتند که با گذشت زمان و زندگی مداوم انسان در نزدیکی آتش، برخی از ژنهای انسانی سریعتر از سایر نخستیها تغییر کرده و تکامل یافتهاند، به ویژه ژنهایی که نقش مهمی در پاسخ به آسیبهای پوستی، ترمیم بافتها، تنظیم التهاب و عملکرد سیستم ایمنی دارند. این تغییرات ژنتیکی به روش های مختلفی عمل کرده اند:
پاسخ التهابی سریعتر: التهاب اولیه بخشی از روند بهبود طبیعی است. بدن برای جلوگیری از ورود میکروب ها و مهار باکتری ها سریعتر به بافت های آسیب دیده می رسد.
بسته شدن سریعتر زخم: ژن های مرتبط با بسته شدن زخم تکامل یافته اند تا پوست بتواند سریعتر و موثرتر نواحی سوخته را ترمیم کند و از گسترش عفونت جلوگیری کند.
تقویت دفاع ایمنی: سیستم ایمنی بدن انسان در پاسخ به زخم های حرارتی واکنش های موثرتری نشان می دهد که در گذشته به زنده ماندن پس از آسیب های جزئی کمک می کرد.
در نتیجه پوست انسان نسبت به بسیاری از پستانداران دیگر ساختار مقاوم تری دارد و بهتر می تواند با گرما و سوختگی های جزئی مقابله کند. این تغییرات ژنتیکی به انسان کمک کرده است تا از خطرات حرارتی رایج برای زندگی در نزدیکی آتش جان سالم به در ببرد و زخم ها را سریع تر بهبود بخشد. حتی پاسخهایی که امروزه در سوختگیهای بسیار شدید میتواند مشکلساز باشد (مانند التهاب بیش از حد یا زخمهای گسترده) ممکن است منعکسکننده همان تغییرات باستانی باشد که زمانی به انسان کمک میکرد تا از سوختگیهای مکرر و قابل تحمل جان سالم به در ببرد.
ژن های مربوط به ترمیم بافت، پاسخ ایمنی و ساختار پوست در انسان سریعتر از سایر پستانداران تغییر کرده است.
زندگی در کنار شعله های آتش نه تنها فواید مستقیم داشت، بلکه بدن ما را مجبور کرد برای مقابله با خطرات تغییر کند. توانایی ترمیم سریع، سیستم ایمنی واکنش پذیر و سازگاری با سوختگی ها همگی منعکس کننده تاریخ طولانی انسان در آتش سوزی هستند.
نه تنها انسان ها از فواید آتش بهره بردند، بلکه آتش بدن ما را وادار به سازگاری و تغییر کرد. این دیدگاه جدید نشان میدهد که تکامل انسان نتیجه تعاملات پیچیده ما با محیط، رفتارهای خودمان و خطراتی است که خودمان ایجاد کردهایم، و سوختگی یکی از این فشارهای تکاملی قدرتمند بوده که بدن ما را در طی هزاران سال شکل داده است.
این تحقیق در مجله BioEssays منتشر شد.
منبع: زومیت
