را بسیاری از زبان آموزان انگلیسی می دانند، اما نمی توانند صحبت کنند؟

پایگاه خبری تحلیلی افق میهن (ofoghmihan.ir):

به عنوان یک زبان آموز انگلیسی، اگر مدتی را در کلاس های زبان انگلیسی گذرانده باشید و خودتان مطالعه کرده باشید، متوجه شده اید که می توانید یک متن پیچیده را بخوانید و در آزمون های کتبی نمره خوبی کسب کنید، اما به محض اینکه یک مکالمه مطرح می شود، کلمات از سرتان می پرند و گرامر ناپدید می شود. این یک تجربه رایج است که میلیون ها نفر در سراسر جهان با آن دست و پنجه نرم می کنند.

۱. تمرکز شدید بر دستور زبان و واژگان. چرا گفتگو قربانی روش های آموزشی است؟

سال ها آموزش زبان در سراسر جهان ناخودآگاه این پیام را به ما رسانده است که تسلط بر زبان معادل تسلط بر کتاب های گرامر قطور و داشتن دایره لغات گسترده است. این روش آموزشی بر این باور است که اگر فردی تمام قواعد زمان ها، حروف اضافه و ساختار جمله را به خاطر بسپارد، گفتار به صورت خودکار امکان پذیر می شود. اما این یک فرض نادرست و بسیار بی اثر است.

دستور زبان انگلیسی: یک ابزار نه یک پایان

گرامر، در ذات خود، اسکلت و ستون فقرات زبان است. هیچ کس اهمیت آن را انکار نمی کند. اما مشکل مکالمه زبان آموزان زمانی شروع می شود که زبان آموزان به جای یادگیری دستور زبان انگلیسی، آن را به عنوان مجموعه ای از بایدها و نبایدهای پیچیده می بینند تا به آنها کمک کند تا معنای خود را سریع و موثر منتقل کنند.

تصور کنید می خواهید یک جمله ساده بگویید. ذهن شما در کسری از ثانیه این روند را طی می کند: “آیا فاعل و فعل مطابقت دارند؟ آیا این جمله باید در گذشته ساده باشد یا گذشته استمراری؟ حرف اضافه این فعل “در” یا “روی” است؟ وقتی ذهن شما این چک لیست ذهنی را تکمیل می کند، فرصت مکالمه از بین رفته است، مکالمه به مکث طولانی تبدیل شده است، و طرف مقابل یا صبرش تمام شده یا موضوع تغییر کرده است.

ذخیره به جای استفاده

شما کلمه را می شناسید، معنی آن را در متن درک می کنید، اما زمانی که نیاز به استفاده از آن در یک جمله زنده و پویا دارید، در فروشگاه واژگان غیرفعال شما باقی می ماند. زبان یک مهارت فیزیکی است و کلمات و گرامر باید از طریق تکرار فعال و کاربرد در موقعیت های واقعی به عضلات گفتاری شما منتقل شود تا از حوزه درک غیرفعال به حوزه تولید فعال صعود کنید. وقتی این اتفاق نیفتد، یادگیرنده به کسی تبدیل می‌شود که:

• می تواند مقالات علمی را ترجمه کند اما او نمی تواند تلفنی درخواست تاکسی کند.
• می تواند نامه رسمی بنویسد اما او در یک گفتگوی دوستانه پنج دقیقه ای لکنت زبان می کند.

این نشان می دهد که روش آموزش مکالمه انگلیسی ما در تبدیل دانش گرامری به مهارت گفتاری کاملاً شکست خورده است. مکالمه انگلیسی باید آن را مهارتی دانست که نیاز به تمرینات خاص خود دارد.

۲. ترس از اشتباه و قضاوت; مانع اصلی صحبت کردن به زبان انگلیسی

اگر تمرکز افراطی روی دستور زبان مانعی ذهنی ایجاد کند، عامل اصلی که ما را از حرکت کامل باز می دارد، ترس از قضاوت است. این ترس ریشه در روانشناسی فردی ما دارد و اغلب توسط محیط آموزشی تقویت می شود. یادگیرندگان، به ویژه در فرهنگ هایی که در آن نمرات و کمال بسیار ارزشمند است، با این فکر تربیت می شوند که اشتباه کردن مساوی است با شکست.

روانشناسی مانع اصلی: “کامل بودن” قبل از “شروع”

این پارادوکس به خوبی بیان شده است “ترس از صحبت کردن به زبان انگلیسی” خلاصه می کند. در واقع ما از خود کلمات نمی ترسیم. ما از پیامدهای اجتماعی صحبت کردن می ترسیم. این عواقب می تواند شامل موارد زیر باشد:

• سوء تفاهم: نگران این هستیم که معنای ما به طور کامل منتقل نشود یا باعث ابهام شود.
• قضاوت هوشمندانه: ترس از اینکه اشتباهات لهجه یا دستور زبان ما باعث شود دیگران فکر کنند ما بی‌هوش یا ناتوان هستیم.
• سکوت طولانی: ترس از گیر افتادن در یک مکالمه انگلیسی و مجبور به خراب کردن مکالمه با سکوت طولانی مدت.

این ترس ها فرآیند تولید گفتار را به یک ماموریت نجات در میدان مین تبدیل می کند. ذهن دائماً در حال ارزیابی است و این ارزیابی منابع شناختی لازم برای ساخت یک جمله را مصرف می کند. نتیجه نهایی حالتی است که در آن فرد با وجود داشتن دانش نظری بالا ترجیح می دهد زمانی که از دادن پاسخ کامل و کامل مطمئن نیست سکوت کند. مشکل اینجاست که در مکالمات واقعی، «“زمان کامل بودن” هرگز فرا نمی رسد.

راه حل: تعریف مجدد اشتباه به عنوان “بازخورد”

برای یادگیری عملی انگلیسی، باید دیدگاه خود را نسبت به اشتباهات تغییر دهیم. اشتباه در یادگیری مکالمه انگلیسی نباید شکست تلقی شود. بلکه باید به عنوان داده های ارزشمندی برای بهبود در نظر گرفته شود. اینجاست که با صحبت کردن بدون ترس از اشتباه، اعتماد به نفس در مکالمه انگلیسی ایجاد می شود. تسلط به زبان انگلیسی توانایی حفظ جریان مکالمه است، حتی اگر با اشتباهات جزئی همراه باشد.

چگونه مکالمه انگلیسی را بدون استرس تمرین کنیم؟

1. تمرین انفرادی با صدای بلند: قبل از صحبت با دیگران، شروع به توصیف کاری کنید که انجام می دهید یا یک مفهوم را به زبان انگلیسی با صدای بلند برای خود توضیح دهید. این کار باعث می شود ماهیچه های دهان و زبان شما به تولید صداهای انگلیسی عادت کنند و از حالت ایستا خارج شوند.
2. پذیرش لهجه: لهجه شما اثر انگشت زبانی شماست. تلاش برای تقلید کامل لهجه شخص دیگری اغلب تمرکز شما را از انتقال پیام به حفظ صداها منحرف می کند. روی تلفظ واضح تمرکز کنید، نه لهجه کامل.
3. تکنیک “ادامه”: در مکالمه، اگر لغات یا دستور زبان را فراموش کردید، به جای سکوت، از محاوره استفاده کنید. به عنوان مثال، به جای گفتن کلمه I don’t memory for…، بگویید آن چیزی که برای نوشتن روی تخته استفاده می کنید… این مهارت کلید است. مسلط به زبان انگلیسی و نشان می دهد که شما بر انتقال پیام متمرکز شده اید.

۳. عدم تمرین واقعی مکالمه انگلیسی. چرا زبان آموزان فقط “می فهمند” اما صحبت نمی کنند؟

همانطور که در قسمت اول ذکر شد، بسیاری از زبان آموزان مقدار قابل توجهی از کلمات و ساختارهای انگلیسی (واژگان/تشخیص گرامر) را درک می کنند، اما قادر به استفاده فعالانه از آنها در مکالمه (تولید) نیستند. این شکاف عمیق بین “دانستن” و “استفاده” معمولاً به خاطر حافظه ضعیف یا هوش زبانی نیست، بلکه به دلیل فقدان تمرین مکالمه انگلیسی مناسب با موقعیت های واقعی است. مشکلی که حتی در مسیر آموزش رسمی و کلاسیک از جمله در بسیاری از دروس با عنوان بهترین آموزشگاه زبان انگلیسی در تهران شناخته شده نیز چالش برانگیز باقی می ماند.

تفاوت بین “درک” و “تولید” (ورودی در مقابل خروجی)

فردی را تصور کنید که هزاران ساعت ویدیوی آموزش رانندگی را تماشا کرده و بهترین نمره را در آزمون تئوری کسب کرده است، اما هرگز پشت فرمان نبوده است. آیا می توان او را یک راننده ماهر دانست؟ قطعا نه. مغز انسان نیز برای تبدیل ورودی زبان به خروجی گفتار به تمرین فعال و تکرار هدفمند نیاز دارد. این تکرار فعال چیزی است که در مکالمه واقعی انگلیسی شکل می گیرد، نه فقط پاسخ دادن به تمرین های از پیش طراحی شده.

شبیه سازی موقعیت های واقعی در تمرین مکالمه

در بسیاری از کلاس های زبان، مکالمه به سناریوهای تکراری و قابل پیش بینی محدود می شود:
“سلام اسمت چیه؟” شغلت چیه؟”
در حالی که مکالمه در دنیای واقعی مستلزم توانایی واکنش به سوالات غیرمنتظره، تغییر ناگهانی موضوع، ابراز نظر شخصی، مذاکره و حتی مدیریت اختلافات است. برای بهبود واقعی مهارت های مکالمه انگلیسی خود، می توانید دو رویکرد کلیدی را دنبال کنید:

تمرین مبتنی بر عقیده:
زبان آموز را باید به جای حفظ پاسخ های آماده مجبور کرد که دیدگاه شخصی خود را در موضوعات مختلف – از مسائل اجتماعی و فرهنگی تا تجربیات روزمره – به طور مستمر و بدون وقفه بیان کند. این نوع تمرین مغز را وادار می کند تا به طور فعال زبان تولید کند.

برنامه سخنرانی فعال:

اگر مکالمه واقعی در دسترس نیست، باید ایجاد شود. شرکای تبادل زبان، کلاس‌های خصوصی که صرفاً روی مکالمه متمرکز شده‌اند، یا حتی گروه‌های گفتگوی آنلاین می‌توانند مفید باشند. اما نکته اصلی این است که زبان انگلیسی را از یک فعالیت جانبی به بخشی ثابت از روال روزانه تبدیل کنید.

در نهایت، تا زمانی که تمرینات ما به اندازه کافی واقع بینانه و چالش برانگیز نباشند، یادگیرنده در سطح “دریافت” باقی می ماند. زیرا درک مغزی نسبتاً آرام می خواهد، اما تولید گفتار مستلزم سرعت عمل بالا و مدیریت همزمان دستور زبان، واژگان، تلفظ و انتقال معناست؛ مهارتی که تنها از طریق گفتگوی واقعی و مستمر می توان آن را پرورش داد، نه تنها با دانستن قوانین یا شرکت در کلاس های تئوری.

بهترین اپلیکیشن ها و سایت های تمرین مکالمه

اگر به دنبال بهترین اپلیکیشن یا سایت برای بهبود مکالمه انگلیسی هستید، این جدول برای شما آماده شده است:

---

۴. روش های سنتی آموزش زبان و ناتوانی در تبدیل دانش به مهارت گفتاری

باید بپذیریم که بخش بزرگی از این مشکل در سیستم های آموزشی قدیمی است که هنوز در بسیاری از مدارس حاکم است. دلیل اصلی طراحی این کلاس ها درجه بندی و ارزیابی آسان آنهاست نه اثربخشی در مکالمه.

کلاس سنتی: مدل یک طرفه و کند

در آموزش سنتی زبان انگلیسی، معلم نقش اصلی را دارد: او تدریس می کند، همه می نویسند و در نهایت یک آزمون وجود دارد. در این مدل دانش آموز صرفاً یک گیرنده منفعل اطلاعات است. اگر بخشی از کلاس به مکالمه به زبان انگلیسی اختصاص داده شود، به دلیل تعداد دانش آموزان زیاد، ممکن است سهم هر فرد در مکالمه به چند دقیقه در ساعت برسد. در آن چند دقیقه محدود، ترس از اشتباهی که قبلاً در مورد آن صحبت کرده بودیم، دوباره ظاهر می شود و ما را از صحبت باز می دارد. این روش آموزشی با دو مشکل اساسی مواجه است:

• فراموشی به دلیل تاخیر در استفاده: شما امروز یک قانون گرامری را یاد می گیرید، اما زمانی که زمان تمرین آن فرا می رسد یا فرصتی برای استفاده از آن در هفته آینده داشته باشید، مقدار زیادی از آن را از دست داده اید. مغز شما برای یادگیری مکالمه انگلیسی به تکرارهای سریع و نه فواصل طولانی نیاز دارد.
• محتوای غیر واقعی: کتاب های درسی اغلب ما را درگیر مکالماتی می کنند که هرگز در زندگی روزمره استفاده نمی شود. این باعث می شود یادگیرنده فکر کند که همه چیز را می داند، اما در واقع نمی تواند از دانش خود استفاده کند.

چه باید کرد

برای شکستن این چرخه، باید دیدگاه خود را نسبت به آموزش مکالمه تغییر دهیم. انگلیسی نباید هدف باشد. زبان باید وسیله ای برای رسیدن به هدف بزرگتر شود. زبان آموز نباید فقط به خاطر یادگیری گرامر مطالعه کند. بلکه برای داشتن یک مذاکره خوب، گذراندن یک مصاحبه شغلی موفق یا ارائه یک ایده دشوار در یک جلسه، نیاز به یادگیری گرامر دارد.

منبع: مرکز زبان گات