سکوت ژنرال در روزهای ملتهب؛ چرا امیر قلعه‌نویی نه از کشور می‌گوید، نه از تیم ملی؟

آخرین اخبار امیر قلعه نویی سرمربی تیم ملی فوتبال ایران در هفدهم دی برمی گرداند؛ تنها یک روز مانده به ورود کشور به بحران. از آن زمان تا امروز حدود ۲۰ روز می گذرد و در این مدت هیچ موضع، نظر و حتی خبر رسمی از سوی «ژنرال» منتشر نشده است.

وی در آخرین کامنت ثبت شده خود از رویای حضور در جام جهانی صحبت کرد و خطاب به تیم ملی امید گفت: در پایتخت آمریکا مقابل رئیس جمهور این کشور پنج میلیارد نفر مراسم قرعه کشی جام جهانی را تماشا کردند که شکیل اونیل گران ترین و قوی ترین بسکتبالیست جهان گفت: «جمهوری اسلامی از یک گروه ایران خواست.

سکوت نزدیک به ۲۰ روزه امیر قلعه نویی سوال برانگیز شده است. سرمربی تیم ملی به اتفاقات اخیر واکنشی نشان نداد و حتی در مورد شرایط فنی و آمادگی تیم ملی هم صحبتی نکرد. همانطور که نزدیکانش می گویند، امیرخان در این مرحله حاضر نیست کوچکترین ریسکی را بکند. اجازه نده آرزوی بزرگ او از بین برود.

من کاری به اتفاقات کشور ندارم!

انتظار از طرفداران فوتبال برای موضع گیری در مورد تحولات اخیر همیشه محل مناقشه بوده است. گروهی معتقدند چهره هایی که با حمایت مردم به این جایگاه رسیده اند نمی توانند خود را جزیره ای جدا از جامعه بدانند. برعکس برخی دیگر می گویند هر فردی باید در چارچوب تخصص خود عمل کند و فوتبال را از سیاست جدا نگه دارد.

صرف نظر از این دوگانگی، می توان انتظارات مردم را بر اساس تاریخ خود سنجید. در مورد امیر قلعه نویی، مقایسه رفتار امروز او با زمان قبل از نیمکت نشینی تیم ملی تصویر واضح تری به دست می دهد.

امیر قلعه نویی قبل از ۲۱ اسفند ۱۴۰۱ که به عنوان سرمربی تیم ملی منصوب شد در شرایط خاص کشور چندین بار سمت های مختلفی را بر عهده گرفت. وی در اعتراضات سال ۹۶ به کشته شدن نوجوان ۱۳ ساله واکنش نشان داد و در اینستاگرام نوشت: در میان این همه هیاهو و هیاهو، ای کاش فرصتی برای یک دقیقه سکوت به احترام چشمان بسته آرمین صادقی پیدا می کردیم.

در صفحه اینستاگرام وی همچنان پست های انتقادی درباره فیلترینگ تلگرام خطاب به دولت در سال ۱۳۹۷، چهره پیرمرد کتک خورده با نوشته «از کدام حق اعتراض مسالمت آمیز حرف می زنی» یا اعتراض به افزایش قیمت دلار وجود دارد. قالنویی در واکنش به اعتراضات ۱۴۰۱ در کنگره سالانه فوتبال کلینیک گفت: ما ورزشکاران وظیفه داریم در کنار مردم داغدار ایران باشیم چرا که با حمایت این مردم به اینجا رسیدیم.

وی در دوران کرونا با انتقاد از تاخیر در واردات واکسن در اینستاگرام خود نوشت: برای تصمیم گیری صحیح و قاطع چه اتفاقی باید بیفتد؟ برای یک بار هم که شده، جان و سلامت مردم باید برای شما در اولویت باشد».

در سال ۱۴۰۰ امیر قلعه‌نویی در پایان بازی جام گل گهر (با سرمربی قلعه‌نوی) مقابل استقلال در انتقاد از شرایط داوری تیمش اظهارات جنجالی کرد. وی در پخش زنده تلویزیونی گفت: در این ۴۲ سال هر اتفاقی افتاد ظلم و ستم و ظلم بود. نمونه آن در فوتبالی است که این بی عدالتی ها صورت می گیرد.»

اظهارنظری که برای قلعه نویی هزینه بسیار بیشتری را در بر داشت و طبق شنیده های ما می تواند به فوتبال او پایان دهد. در آن نقطه هیئت های حاکمه و بسیج به قلانوی حمله کردند.

این بخشی از فعالیت های غیر فوتبالی امیر قلانوی در سال های گذشته بوده است که نشان می دهد او حداقل در ظاهر همیشه خود را نسبت به شرایط کشور و مردم حساس نشان داده است. تعجب آور نیست که او به اتفاقات وحشتناک هفته های گذشته واکنشی نشان نداده است؟

بازی دوستانه نداریم؟ مهم نیست!

سکوت قلانوی تنها محدود به تحولات اجتماعی نیست. او حتی در حوزه تخصصی خود نیز به وضعیت آماده سازی تیم ملی واکنشی نشان نمی دهد.

پیش از این در گزارشی نوشته بودیم که نه تنها بازی بزرگ وعده داده شده با تیم زیر ۱۰ جهان محقق نشد، بلکه سه بازی دیگر در فیفا نیز محقق نشد. فروردین و خرداد همچنین در هاله ای از عدم قطعیت است. تیم ملی تنها دو بازی تا جام جهانی دارد. فرصتی حیاتی که به نظر می رسد از دست رفته است.

سرمربی تیم ملی با این حال هیچ حساسیتی نسبت به عدم هماهنگی بازی های دوستانه در این دو فیفا نشان نمی دهد و به نظر از شرایط فعلی رضایت کامل دارد. این رفتار را می توان با کارلوس کی روش سرمربی سابق تیم ملی مقایسه کرد که اگر تدارکات تیم و بازی های دوستانه ای که می خواست هماهنگ نمی شد، زمین و زمان را به هم می دوخت.

در گزارش قبلی مشخص شده بود که قلعه نویی اساساً تمایلی به بازی با تیم های بزرگ قبل از جام جهانی ندارد، اما عجیب است که حتی در مورد بلاتکلیفی بازی های دوستانه نیز سکوت کرده است. گویی برایش فرقی نمی کند ایران با تیمی مشابه حریفان جام جهانی بازی کند یا دوباره با ازبکستان، تاجیکستان و هند روبرو شود.

من فقط می خواهم سرمربی تیم ملی باشم

این انتخاب شخصی اوست که قلعهنویی تصمیم گرفته در قبال اتفاقات اخیر و حتی مشکلات فنی تیم ملی سکوت کند. او برای موقعیت متزلزل خود راهی را انتخاب کرده که کمترین ریسک و اصطکاک را دارد.

این روزها هدف امیر قلعه نویی مشخص است:

ثبت نام به عنوان اولین سرمربی تیم ملی ایران در جام جهانی پس از انقلاب.

او به خوبی می‌داند که هر اظهار نظری – حتی یک تسلیت ساده به خانواده‌های کشته‌شدگان حوادث اخیر – می‌تواند از سوی مراکز قدرت به گونه‌ای متفاوت تفسیر شود و برای او دردسر ایجاد کند. از طرفی او تمایلی به درگیری با اعضای فدراسیون فوتبال و حتی وزارت ورزش ندارد و به همین دلیل اعتراضی به وضعیت سستی در زمان آماده سازی تیم ملی ندارد.

این روحیه قبلا دیده شده بود. زمانی که مشخص شد رختکن تیم ملی به طور کامل از کادرفنی تبعیت نمی کند (حادثه پنالتی های چهارجانبه العین)، قلانویی ترجیح داد در مقابل باند قوی بازیکنان قدیمی کوتاه بیاید.

حالا باید دید ژنرال مثل یک سرباز ساده با همه تدابیری که انجام داده برای رسیدن به جام جهانی آماده شده یا نه؟ اگرچه خودش بهتر از هرکسی می داند که در شرایط فعلی سرعت تغییرات بسیار قوی تر از برنامه ریزی افراد برای آینده شان است.