شبح «ویتروویوس» زیر پای شهروندان مدرن؛ کشف معبدی که تاریخ را بازنویسی میکند!/ پایان انتظار دو هزار ساله برای یک معجزه
نام “ویترویوس” با هندسه، تناسبات طلایی و معماری رومی مرتبط است. اما یک بنای تاریخی که او ادعا می کرد ساخته است هرگز پیدا نشد. تا همین چند هفته پیش که یک حفاری ساده دنیا را شوکه کرد.
سازه های مرموز امپراتوری روم
قرن هاست که مورخان و معماران بزرگ جهان به دنبال آثاری از «بازیلیکای فانو» در صفحات کتاب های قدیمی بودند. بنایی که لئوناردو داوینچی از آموزههای سازنده آن الهام گرفت، انسان ویترویی را خلق کرد. اکنون در قلب ایتالیا، زمین دهان خود را باز کرده و یکی از اسرارآمیزترین سازه های امپراتوری روم را آزاد کرده است. این کشف که باستان شناسان آن را «توتان آمون ایتالیا» نامیده اند، مقبره ای پر از طلا نیست، بلکه معبدی از شکوه، ستون های عظیم و نبوغ مهندسی است که قرار است تعریف ما از تاریخ باستان را تغییر دهد.
پایان انتظار ۲۰۰۰ ساله برای یک معجزه
در شهر ساحلی فانو در شرق ایتالیا، باستان شناسان با صحنه ای روبرو شدند که قلب هر بیننده ای را تندتر می کند. دیوارهای سنگی عظیم، سنگ مرمرهای گرانبها و پایه هایی که دقیقاً با نقشه های باستانی مطابقت دارند. این ساختمان فقط یک ساختمان معمولی نیست. این تنها اثر معماری است که «مارکوس ویترویوس پولیو»، پدر معماری جهان، مدعی ساخت آن در کتاب معروف خود «ده کتاب در معماری» است. برای قرنها، باستانشناسان فکر میکردند که این بنا یا ویران شده یا اصلاً وجود خارجی ندارد و فقط در ذهن خلاق ویتروویوس است.
شکوهی که زیر خانه های مردم پنهان شده بود
چیزی که این کشف را برای مخاطب عام جذاب می کند، جایی است که پیدا شده است. این ساختمان عظیم نه در یک بیابان دور افتاده، بلکه درست در مرکز شهر، در لایه های زیرین ساختمان های مسکونی امروزی پنهان شده بود. باستان شناسان با استفاده از فناوری های اسکن لیزری و رادارهای نفوذی زمین توانستند ابعاد واقعی این شاهکار را تخمین بزنند. ستونهای قطوری که زمانی سقفهای بلند این کلیسای را نگه میداشتند، اکنون از خاک بلند شدهاند تا به عظمت مهندسی روم باستان شهادت دهند.
شباهت این کشف با توت عنخ آمون
شاید بپرسید که چرا کشف یک ساختمان با مقبره فرعون مصر مقایسه می شود؟ پاسخ در «اصالت» و «نادر بودن» نهفته است. همانطور که مقبره توت عنخ آمون سالم ترین مقبره مصر بود، باسیلیکای ویتروویوس نیز تنها پیوند فیزیکی ما با مردی است که قوانین معماری مدرن را وضع کرد. این ساختمان مانند یک کتاب باز است که به ما می گوید چگونه رومی ها فضاهایی را با چنین دقت ریاضی و شکوه بصری بدون ماشین آلات مدرن ایجاد کردند.
در حفاریهای اخیر، تکههایی از کتیبهها و تزیینات دیوار به دست آمد که نشان میدهد این مکان نه تنها یک بارگاه یا محل تجمع (در روم باستان به عنوان کلیسایی استفاده میشده)، بلکه نمادی از قدرت و ثروت امپراتوری در آن زمان بوده است. رنگهای به کار رفته در سنگهای مرمر که پس از گذشت دو هزار سال همچنان درخشش خود را حفظ کردهاند، بازتاب تکنیکهای پیشرفته نقاشی و حکاکی روی سنگ است که حتی با استانداردهای قرن بیست و یکم خیرهکننده است.
