نامه‌ای برای وداع با مسی؛ «پیراهن‌ها آویزان می‌شوند، اسطوره‌ها هرگز»
لیونل مسی اسطوره تیم ملی فوتبال آرژانتین در دیدار با تیم ملی بنین آخرین بازی خود را برای آلبی سلسته انجام داد و پس از به ثمر رساندن ۱۲۶ گل برای همیشه از بازی های ملی خداحافظی کرد.
چیکی تاپیا، رئیس فدراسیون فوتبال آرژانتین نامه ای به مسی نوشت که به شرح زیر است:
روز موعود فرا رسید، قهرمان محبوب من، روزی که هیچکس نمی خواست بیاید. اما زمان متوقف نمی شود و اکنون ما اینجا هستیم؛ ما سعی می کنیم کلماتی را برای نوشتن پایان یک دوره بیابیم، نه پایان یک داستان، زیرا برخی از داستان ها وقتی جاودانه می شوند، پایانی ندارند.
اگر یک چیز از بودن در کنار شما آموخته ام، این است که عظمت واقعی شما هرگز محدود به تمام کارهایی که در زمین فوتبال انجام می دادید نبود. عظمت تو در فروتنی تو بود; وقتی تمام دنیا به پای تو می افتد. به روشی که کار کردی، حتی وقتی چیزی برای اثبات نداشتی. به احترامی که برای تک تک هم تیمی هایت قائل بودی. در آغوش گرفتن یک بازیکن جدید و همراهی با کسی که دوران سختی را پشت سر می گذاشت.
عظمت تو هم در تعهدت به این پیراهن بود. حتی زمانی که پوشیدن آن بار سنگین‌تر از آن چیزی بود که هر کسی تصورش را بکند.
عظمت تو هم در حضور تو بود; چون همیشه بودی شما حمایت کردید، همراهی کردید و باور کردید. شما گروه را بالاتر از هر نامی، حتی نام خودتان قرار می دهید. کاری کردید که فرد کنارتان احساس مهم بودن کند. فهمیدی که برای رسیدن به افتخار، ابتدا باید خانواده بسازی. و ما این خانواده را ساختیم.
روزهای فوق العاده ای را پشت سر گذاشتیم و البته روزهای بسیار سختی هم داشتیم. از ما انتقاد کردند، ضربه زدند و به ما شک کردند. اما تو هنوز آنجا بودی وقتی مسیر خیلی طولانی به نظر می رسید، تصمیم گرفتید دوباره تلاش کنید.
تا اینکه یک روز همه چیز معنا پیدا کرد.
کوپا آمریکا فرا رسید. ومبلی رسید و بالاخره آن دوران تاریخی به قطر رسید. عصری که ما آرژانتینی ها برای همیشه در زیباترین گوشه خاطرات خود نگه خواهیم داشت.
وقتی دیدم جام جهانی را بالای سرت بردی، به تمام مسیری که برای رسیدن به آنجا پیموده بودی فکر کردم. به پسری که آرزوی بازی برای آرژانتین را داشت و به مردی که هرگز از انتخاب آرژانتین دست برنداشت.
به تمام زمان هایی فکر کردم که می توانستی تسلیم شوی اما تصمیم گرفتی ادامه بدهی.
رویای شما محقق شده بود و در کنار رویای شما، رویای میلیون ها نفر نیز محقق شد.
شما شادی قهرمان شدن دوباره جهان را به ما دادید، اما کاری بزرگتر انجام دادید. شما نسل ها را به هم وصل کردید. پدربزرگ ها، پدران، فرزندان و نوه ها با یک پیراهن کنار هم ایستادند و برای همان شماره ۱۰ اشک ریختند.
این نیز بخشی از میراث شماست.
جام ها در ویترین ها باقی خواهند ماند. آمار و ارقام ثبت خواهد شد و اهداف شما برای چندین دهه تکرار خواهد شد.
اما رد پای تو جای دیگری است.
در هر کودکی است که با توپ زیر بغل وارد باشگاه می شود و آرزوی مسی شدن را در سر می پروراند. در هر آرژانتینی است که با شما آموخته است که شکست به معنای شکست نیست. این در هر هم تیمی ای است که این فرصت را داشته که با شما در یک رختکن باشد. در این تیم ملی بود که فهمید عزت با کار کردن، تواضع و با هم راه رفتن ساخته می شود.
و رد پا در خانه ما خواهد ماند.
زیرا این خانه نیز نام شما را بر روی خود دارد و داستان شما برای همیشه بخشی از آن خواهد بود.
امروز سخت است در مورد آخرین بازی، آخرین حضور و دوره ای که به پایان می رسد صحبت کنیم. چون آدم دوست دارد ساعت را متوقف کند و از فوتبال بخواهد فقط کمی بیشتر ادامه دهد.
اما شاید زندگی همین باشد. درک اینکه برخی از لحظات فوق العاده هستند دقیقاً به این دلیل که برای همیشه دوام نمی آورند.
آنچه برای همیشه باقی می ماند همان چیزی است که پشت سر می گذارند.
و همه چیز را پشت سر گذاشتی
برای هر شادی از شما سپاسگزارم.
برای هر باری که برگشتی ازت ممنونم
ممنون که تسلیم نشدی در حالی که تسلیم شدن راحت تر بود.
ممنون که با عشق، احترام و افتخار از رنگ های ما دفاع می کنید.
از حمایت، اعتماد شما و تمام سالهایی که با هم قدم برداشتیم سپاسگزاریم.
ممنون که با عشق، احترام و افتخار از رنگ های ما دفاع می کنید.
از حمایت، اعتماد شما و تمام سالهایی که با هم قدم برداشتیم سپاسگزاریم.
و مهمتر از همه، از شما برای تحقق بخشیدن به آن رویای کودکی سپاسگزارم، بدون اینکه هرگز آن کودک درون را فراموش کنید.
آمدی بازی کردی خواب دیدی رنج کشیدی اصرار کردی پیروز شدی تاج قهرمانی را بر سرت گذاشتی و جاودانه شدی.
امروز یک دوره به پایان می رسد، اما داستان شما با آرژانتین به اینجا ختم نمی شود.
زیرا پیراهن ها در نهایت از تن جدا می شوند و آویزان می شوند. بازی ها تمام شد. ورزشگاه ها تعطیل شد اما اسطوره ها هرگز نمی میرند.
تا زمانی که توپی در کشور ما می چرخد، تا زمانی که کودکی با پیراهن آبی و سفید آرژانتین گل می زند و تا زمانی که یک آرژانتینی به یاد می آورد در ۱۸ دسامبر ۲۰۲۲ کجا بود، شما همچنان آنجا خواهید بود.
کاپیتان ما
قهرمان ما
شماره ۱۰ ما
قهرمان مورد علاقه من
برای همه چیز متشکرم، لئو
این خانه همیشه خانه شما خواهد بود.
