وقتی مغزمان سر خود موسیقی پخش میکند؛ چگونه از شر کرم گوش خلاص شویم؟
یورونیوز: شما در حال خواندن گزارش هستید و سعی می کنید تمرکز کنید. اتاق ساکت است. اما علیرغم تمام تلاشهای شما برای تمرکز روی یک قطعه ملودی یا “کرم گوش”، این آهنگ همچنان در ذهن شما پخش میشود و نمیدانید چگونه از شر آن خلاص شوید.
تحقیقات نشان می دهد که اکثر مردم به طور مرتب کرم گوش می شوند و این پدیده در بین افرادی که زیاد موسیقی گوش می دهند بیشتر دیده می شود.
یک مطالعه در فنلاند نشان داد که بیش از ۹۰٪ از مردم حداقل یک بار در هفته و حدود ۶۰٪ هر روز آن را تجربه می کنند.
اما چرا وقتی می خواهید ذهن خود را پاک کنید یا بدون دلیل خاصی در طول روز مغز شما اصرار دارد قطعاتی از یک آهنگ را پخش کند؟
چه چیزی یک آهنگ را به “کرم گوش” تبدیل می کند؟
یک آهنگ زمانی که آن را زیاد یا اخیراً شنیده باشید بیشتر شبیه کرم گوش می شود.
در یک مطالعه در سال ۲۰۱۵، محققان یک آهنگ ناآشنا را دو یا شش بار از شرکت کنندگان پخش کردند و سپس در سه روز آینده به طور تصادفی از آنها پرسیدند که آیا این آهنگ در سرشان گیر کرده است یا خیر.
حدود یک سوم از شرکت کنندگان گفتند که در همان زمان کرم گوش را تجربه کرده اند. محققان همچنین دریافتند که کرمهای گوش مرتبط با آهنگهای آزمایشی زمانی که آزمودنیها این آهنگ را شش بار شنیده بودند، شایعتر بود و بیشترین میزان بروز آن در روز بعد رخ داد.
در مغز چه اتفاقی می افتد؟
تحقیقات نشان می دهد که عملکرد مغز به طور کلی با شنیدن موسیقی واقعی و زمانی که تصاویر ذهنی موسیقایی (مانند کرم گوش) را تجربه می کنیم مشابه است. «تخیل» یعنی صدا در واقع شنیده نمی شود، بلکه در ذهن ما شنیده می شود.
اما به نظر می رسد بخشی از مغز به نام قشر انجمن شنوایی (که وظایف پیچیده تری در پردازش موسیقی دارد) نسبت به قشر اولیه شنوایی (که وظایف اساسی تری را انجام می دهد) نقش بیشتری در تجربه کرم گوش دارد.
یافته جالب دیگر مربوط به افرادی است که «یادگیری مادرزادی» دارند. شرایطی که پردازش موسیقی را برایشان سخت می کند.
آنها معمولاً در تشخیص ناهماهنگی صدا یا به خاطر سپردن ملودی هایی که به تازگی شنیده اند مشکل دارند. با این حال، مطالعات نشان داده است که این افراد نیز کرم گوش را تجربه می کنند، البته کمتر.
کرم گوش چه ربطی به حافظه دارد؟
زمانی که ما کرم های گوش را تجربه می کنیم، آنها وارد بخشی از ساختار شناختی ما می شوند که به آن حافظه فعال می گویند. ما زمانی از حافظه فعال استفاده می کنیم که نیاز داریم به یاد داشته باشیم که کسی چه گفته است یا زمانی که محاسباتی را در ذهن خود انجام می دهیم.
محققان استرالیایی دریافتند که افراد مبتلا به کرم گوش عملکرد بدتری در یادآوری دقیق اطلاعات هنگام انجام وظایف حافظه کاری دارند. یعنی کرم گوش فضای حافظه کاری را اشغال می کند.
در مطالعه دیگری، همان محققان دریافتند که هر چه افراد با یک آهنگ آشناتر باشند، احتمال اینکه آن آهنگ به کرم گوش تبدیل شود و حافظه کاری را مختل کند، بیشتر می شود.
پس کار کرم گوش چیست؟
اگرچه آنهایی که ما دوست نداریم آزاردهنده هستند و بیشتر قابل توجه هستند، اما تحقیقات نشان می دهد که اکثر کرم های گوش تجربه نسبتاً خوشایندی هستند.
محققان آلمانی استدلال کرده اند که کرم گوش واکنشی شبیه به “علائم ترک” است. یعنی گاهی می خواهیم موسیقی گوش کنیم اما نمی توانیم و کرم گوش نوعی جایگزین ذهنی است.
محققان بریتانیایی همچنین نشان دادهاند که کرمهای گوش بازتابی از همان دلایلی هستند که مردم به موسیقی گوش میدهند. برای مثال، اگر کسی معمولاً برای هیجانانگیز شدن به موسیقی گوش میدهد، کرم گوش او اغلب آهنگهای هیجانانگیزی خواهد بود.
کرمهای گوش میتوانند برای افراد مبتلا به اختلال وسواس فکری-اجباری مشکلساز باشند، زیرا معمولاً افکار ناخواسته زیادی دارند. جرم گوش نیز می تواند به یکی از این افکار مزاحم تبدیل شود.
برخی از محققان انگلیسی گفته اند که جویدن آدامس راه حلی عجیب اما موثر است.
اگر کرم گوش حافظه فعال را اشغال کرده باشد، این منطقی است، زیرا بخشی از حافظه ما تحت کنترل “صدای درون” است و این فرآیند شامل استفاده از ماهیچه های گلو برای “زمزمه ذهنی” است.
بنابراین اگر ماهیچه های گلو با جویدن آدامس درگیر شوند، ممکن است چرخه تکراری کرم گوش را مختل کرده و متوقف کند. اگر جرم گوش شما را آزار می دهد، ارزش امتحان کردن را دارد.
شما همچنین می توانید به چیز دیگری گوش دهید. چون معمولا در هنگام گوش دادن به موسیقی کرم گوش نمی کنیم. البته ممکن است همین آهنگ جدید بعدا تبدیل به کرم گوش شود.
با این حال، شواهد کمی وجود دارد که گوش دادن به یک آهنگ کامل باعث ناپدید شدن کرم گوش می شود. در واقع، تحقیقات نشان می دهد که گوش دادن دوباره به یک آهنگ باعث می شود که آن آهنگ در ذهن شما باقی بماند.
