پیوند هنر با پیری زیستی؛ رفتن به سینما، موزه و تئاتر میتواند ما را جوانتر نگه دارد
زومیت: نتایج اولین مطالعه طولی در زمینه مشارکت فرهنگی نشان می دهد افرادی که بیشتر به سینما، موزه و تئاتر می روند به طور متوسط سن زیستی کمتری دارند.
یک تحقیق نادر در مورد ارتباط بین حضور در رویدادهای فرهنگی و پیری بیولوژیکی، ارتباط احتمالی بین فعالیت هایی مانند تماشای تئاتر، بازدید از موزه ها و تماشای فیلم در سینما را با حفظ سلامت بدن در سنین بالاتر گزارش می دهد. دانشمندان می گویند این الگو می تواند نشانه ای از ارتباط بین مشارکت فرهنگی و وضعیت سلامت بهتر در سال های بعدی زندگی باشد.
به گزارش Refractor، در اولین مطالعه طولی درگیری فرهنگی و پیری بیولوژیکی، محققان موسسه علوم توکیو دادههای جمعآوریشده از 1899 بزرگسال 50 ساله و بالاتر را از مطالعه بریتانیایی پیری بررسی کردند. در این مطالعه 10 شاخص فیزیولوژیکی اندازه گیری شد: شاخص ها شامل فشار نبض، فشار خون دیاستولیک، حجم بازدم اجباری، غلظت هموگلوبین، فیبرینوژن، هموگلوبین گلیکوزیله، کلسترول با چگالی کم، شاخص توده بدنی، قدرت گرفتن و سرعت راه رفتن بود.
همچنین، شرکتکنندگان به یک نظرسنجی درباره حضورشان در رویدادهای فرهنگی پاسخ دادند و دادههایی در مورد تعداد دفعات حضورشان در یک سالن سینما، گالری هنری یا موزه، تئاتر و کنسرت ارائه کردند. اندازهگیریها بر اساس میانگین حضور در دورههای جمعآوری دادههای متعدد بود، نه تعداد رویدادهایی که در هر سال شرکت میکردند.
داده ها حداقل دو بار جمع آوری شده اند، یعنی در سال های 2004 تا 2005، 2006 تا 2007 یا 2008 تا 2009. نمره صفر تا پنج برای پاسخ ها در نظر گرفته شده است. صفر برای کسانی که هرگز در فعالیت های فرهنگی ذکر شده شرکت نکرده اند و پنج برای کسانی که دو بار در ماه یا بیشتر در چنین برنامه هایی شرکت می کنند. در مجموع امتیاز نهایی هر نفر در بازه 0 تا 15 بود.
وقتی محققان هر دو مجموعه داده را کنار هم قرار دادند، به نتیجه جالبی رسیدند. افراد دارای بالاترین سطح مشارکت فرهنگی میانگین سنی زیستی 9/66 سال داشتند. در مقابل، میانگین امید به زندگی کسانی که هرگز یا به ندرت به مکانهایی مانند موزهها و تئاترها نرفتهاند، سه سال بیشتر و 69.9 سال ثبت شده است.
پس از حذف عوامل مداخله گر آشکار از جمله درآمد خانوار، اشتغال و بیماری های مزمن، مطالعه نشان داد که افزایش یک امتیازی در امتیاز نهایی مشارکت فرهنگی با 085/0 سال یعنی 31 روز سن زیستی کمتر مرتبط است.
اما خود محققین به محدودیت های آشکار نتایج اشاره کرده اند. مهمترین نکته این است که افراد سالمتر معمولاً بیشتر به رویدادهای عمومی میروند و در رفتوآمد و استفاده از فضاهای عمومی که بیشتر برای افراد بدون محدودیت حرکتی طراحی شدهاند، راحتتر هستند.
علاوه بر این، افزایش هزینه های زندگی در بسیاری از کشورها باعث شده است که سالن های تئاتر برای پر کردن صندلی ها با مشکل مواجه شوند و برخی از کنسرت ها و رویدادهای دیگر به دلیل فروش ضعیف لغو شده اند.
برای بسیاری از مردم، هنر و فرهنگ اولین بخش از بودجه است که در یک بحران مالی کاهش می یابد. اگرچه می توان کاهش استقبال از سینما را به خدمات پخش آنلاین نسبت داد، اما سینما دیگر سرگرمی ارزانی نیست و بیشتر مردم می گویند تماشای فیلم در صفحه بزرگ برای آنها بسیار گران است.
پژوهشگران تاکید کردهاند که ثروت، زمان و سلامتی در دسترسی مردم به فرهنگ و هنر نقش بسزایی دارد، اما در عین حال یادآور شدهاند که راههای ارزانتری برای لذت بردن از فرهنگ وجود دارد و در صورت مهیا بودن شرایط، حداقل میتوان در کنار لذت بردن از فرهنگ قدم زد. محققان می گویند که تأثیر فعالیت های فرهنگی را می توان با فعالیت بدنی مکرر مقایسه کرد. همچنین آنها دریافتند که زنان بیشتر از مردان در اوقات فراغت خود به فعالیت های فرهنگی می پردازند.
در نهایت، تیم تحقیقاتی بر اهمیت فراهم کردن رویدادها و فضاهای فرهنگی برای افرادی که در مناطق با دسترسی محدود زندگی میکنند، تاکید کردند. محققان خاطرنشان می کنند که مطالعات آینده باید به بررسی بلندمدت بپردازد که آیا مشارکت فرهنگی واقعاً سلامت بیولوژیکی را ارتقا می دهد یا خیر. همچنین مکانیسم های موثر ممکن باید تحلیل شوند.
