ترندهای روز

چرا زنان اغلب سرمایی‌تر از مردان‌اند؟ مطالعه روی موش‌ها سرنخ‌هایی تازه ارائه می‌دهد

پایگاه خبری تحلیلی افق میهن (ofoghmihan.ir):

Zomit: یک مطالعه جدید روی موش ها نشان می دهد که چه چیزی باعث می شود مردان و زنان دما را متفاوت تجربه کنند.

این یک مشاهدات رایج است که زنان اغلب دمای گرمتر را ترجیح می دهند و زودتر از مردان احساس سرما می کنند. همین الگو را می توان در میان جنس ماده بسیاری از گونه های جانوری دیگر مشاهده کرد. اکنون، یک مطالعه جدید روی موش‌ها، سرنخ‌هایی را در مورد اینکه چرا این ترجیح اتفاق می‌افتد، ارائه کرده است و به نظر می‌رسد هورمون تستوسترون در آن نقش دارد.

پوست بدن دارای حسگرهایی برای تشخیص گرما و سرما است که بر تصمیم هر موجود زنده ای برای ماندن در محیط یا ترک آن تأثیر می گذارد. یافته های مطالعه جدید نشان می دهد که این حسگرها در موش های ماده در دمای بالاتر فعال می شوند. به نظر می رسد این موضوع باعث می شود دمای مطلوب آنها برای حضور در محیط حدود ۴ درجه سانتیگراد بیشتر از موش های نر باشد.

پیتر مک ناتون، یکی از نویسندگان این مطالعه و یک فارماکولوژیست در کینگز کالج لندن، گفت: “شاید بتوان گفت که این فقط یک مشاهده جالب و خنده دار است که اهمیت خاصی ندارد؛ اما پیامدهای عملی نیز دارد.” به گفته وی، این یافته شاید در طراحی ساختمان ها و فضاهایی که برای حضور انسان مناسب تر است، مهم باشد.

پروتئین های موجود در پایانه های عصبی پوست در پاسخ به گرما یا سرما فعال می شوند. مایکل کاترینا، عصب شناس جانز هاپکینز، که در این تحقیق شرکت نداشت، این پروتئین ها را به ژنراتورهای الکتریکی کوچک در انتهای عصب تشبیه می کند.

هنگامی که پروتئین ها فعال می شوند، یون های باردار وارد سلول های عصبی حسی می شوند و در نتیجه این سلول ها سیگنال های الکتریکی را به مغز منتقل می کنند. به گفته کاترینا، نوع مدارهای عصبی متصل به هر سلول عصبی چگونگی احساس گرما یا سرما را تعیین می کند.

علاوه بر انسان، ماده‌های بسیاری از حیوانات، از جمله موش‌ها و پرندگان، دمای کمی گرم‌تر را نسبت به همتایان نر خود ترجیح می‌دهند. به همین دلیل، محققان آزمایشی را برای بررسی این تفاوت ها طراحی کردند.

تیم تحقیقاتی ۳۰ موش نر و ۲۷ موش ماده را روی دو صفحه مجاور با دمای متفاوت قرار دادند. دمای یکی از نمایشگرها روی ۳۳ درجه سانتیگراد ثابت بود و دمای صفحه دیگر تغییر می کرد و گاهی کمتر و گاهی بالاتر می رفت. یک دوربین حرکات موش ها را ثبت کرده و مدت زمان ماندن آنها در هر صفحه را محاسبه می کند.

هنگامی که دمای صفحه دوم پایین تر بود، موش های صحرایی نر و ماده زمان بیشتری را در صفحه ۳۳ درجه سانتی گراد سپری کردند. با این حال، زمانی که دمای صفحه مجاور ۳۸ درجه سانتی گراد بود، موش های ماده زمان بیشتری را در مقایسه با نرها روی سطح داغ تر سپری کردند.

میانگین دمای ترجیحی سطح برای موش های نر حدود ۳۲ درجه سانتی گراد و برای موش های ماده حدود ۳۶ درجه سانتی گراد بود.

از آنجایی که بالای قفس کاملاً باز بود، شکی وجود نداشت که دما روی موش ها تأثیر می گذارد. بنابراین، ترجیح حیوانات صرفاً از حسگرهای موجود در پوست آنها گرفته شده است. محققان همچنین دمای داخلی بدن و دمای پوست موش ها را اندازه گیری کردند و تأیید کردند که تفاوت معنی داری بین دو جنس وجود ندارد.

دانشمندان سپس بررسی کردند که اگر پروتئین حسگر گرما را از طریق دستکاری ژنتیکی حذف کنند، چه اتفاقی می افتد. در موش های نر، این تمایل آنها را به دور ماندن از صفحه داغ کاهش داد. این نتیجه نشان می دهد که پروتئین به طور معمول سیگنالی را ارسال می کند که از ماندن موش های نر در سطوح گرمتر جلوگیری می کند. همچنین دمای مطلوب این موش ها به حدود ۳۵ درجه سانتیگراد افزایش یافت. یعنی به دمای مطلوب موش‌های ماده نزدیک‌تر شد.

در مقابل، حذف یا مسدود کردن پروتئین مورد نظر هیچ اثر قابل توجهی در موش ماده نداشت.

سپس تیم تحقیقاتی پروتئین تشخیص سرما را حذف یا مسدود کرد. در این مورد، موش های نر و ماده هر دو تمایل کمتری به دوری از بشقاب های سرد نسبت به قبل از خود نشان دادند. موش‌های ماده نیز زمان کمتری را در بشقاب‌های گرم‌تر صرف کردند. اما ترجیح موش های نر برای بشقاب داغ تغییری نکرد.

کاترینا می‌گوید: «گیرنده سرما نسبت به فعال شدن در ماده‌ها کمی حساس‌تر است و گیرنده گرما در آنها کمی کمتر واکنش نشان می‌دهد. محققان دریافتند که این تفاوت وجود دارد حتی اگر نورون های حسگر دما در هر دو گروه موش عملکرد یکسانی داشته باشند.

محققان فرض کردند که هورمون های جنسی می توانند این تفاوت را توضیح دهند. آنها به گروهی از موش های نر دارویی دادند که تولید تستوسترون را مسدود می کند. چند هفته پس از درمان، این موش‌ها در مقایسه با موش‌های نر با سطح تستوسترون طبیعی، زمان بیشتری را در یک بشقاب ۳۸ درجه سانتی‌گراد سپری کردند. در مقابل، موش‌های ماده‌ای که تستوسترون دریافت کردند ترجیح خود را برای دمای گرم‌تر از دست دادند.

البته، می دانیم که این هورمون ها بر جنبه های دیگر تنظیم دمای بدن، مانند دفع گرما از طریق پوست، تأثیر می گذارند. اما در این آزمایش، به نظر نمی رسید که آنها تأثیری بر نحوه درک حیوانات از دما داشته باشند.

مک ناتون گفت: “بنابراین به نظر می رسد تستوسترون مهمترین عامل تعیین کننده باشد.” با این حال، تغییرات مشاهده شده فقط نسبی بوده و تستوسترون نمی تواند به طور کامل تفاوت بین دو جنس را معکوس کند. وی افزود: بنابراین احتمالا عامل دیگری وجود دارد که نتوانستیم آن را شناسایی کنیم.

مکانیسم دقیق تأثیر تستوسترون بر پروتئین های حسگر دما هنوز نامشخص است. از آنجایی که این اثر طی چند هفته ظاهر شد، محققان فرض کردند که تستوسترون مستقیماً بر پروتئین های حساس به دما تأثیر نمی گذارد. در عوض، ممکن است به طور غیرمستقیم با تأثیرگذاری بر فعالیت ژن ها عمل کند. البته برای تایید این فرضیه به تحقیقات بیشتری نیاز است.

اگرچه محققان هیچ آزمایشی بر روی انسان انجام ندادند، مک ناتون خاطرنشان کرد که همان پروتئین های حسگر در بدن انسان نیز وجود دارد و مطالعات انسانی نشان می دهد که عملکرد آنها احتمالا مشابه است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا