کابل چند هزار دلاری در برابر موز؛ کدام یک صدای با کیفیتتری منتقل میکند؟/ نتیجه شگفتانگیز است
Zoomit: بازار صوتی حرفه ای سال ها است که بر یک چیز تأکید می کند: اگر می خواهید بهترین صدا را از سیستم صوتی گران قیمت خود دریافت کنید، باید کابل هایی با کیفیت بالا و اغلب بسیار گران قیمت بخرید. از کابلهای مانیتور استودیو گرفته تا کابلهای HDMI با روکش طلا، تبلیغات این محصولات معمولاً با استفاده از مس فوقالعاده خالص، آبکاری نقره، عایقهای خاص و طراحیهای پیچیده، نوید ارتقای کیفیت صدا را به سطح بالاتری میدهند.
در دنیای علاقه مندان به صداهای حرفه ای و لوکس که به قیمت های گزافش معروف است، قیمت برخی از کابل ها ده ها هزار دلار است. سازندگان ادعا میکنند که استفاده از مس بدون اکسیژن، نقره خالص ۹۹.۹۹۹۹ درصد، سیمهای لیتز چند رشتهای و ساختارهای چندلایه اجازه میدهد تا کوچکترین جزئیات صدا حتی برای سیستمهایی که معمولاً در خانههای افراد ثروتمند نصب میشوند، بدون تلفات منتقل شوند.
در یک آزمایش کور، شنوندگان نتوانستند به درستی تفاوت بین صدای عبوری از کابل حرفه ای و موادی مانند موز یا گل مرطوب را تشخیص دهند.
اما از نظر فیزیک موضوع ساده تر از این حرف هاست. در انتقال سیگنال صوتی آنالوگ، سه عامل اصلی مهم هستند: مقاومت الکتریکی، ظرفیت خازنی و اندوکتانس. اگر کابل در محدوده استاندارد باشد و طول آن غیرعادی نباشد، معمولاً تفاوت شنیداری بین کابلهای مختلف بسیار کم است. به زبان ساده، تا زمانی که کابل خیلی نازک، خیلی بلند و یا کیفیت پایینی نداشته باشد، قوانین الکترومغناطیسی اجازه نمی دهد معجزه اتفاق بیفتد.
برای آزمایش این ادعا، مدیری با نام کاربری “Pano” در انجمن علاقه مندان به صدا diyAudio آزمایشی غیرعادی را در سال ۲۰۲۴ طراحی کرد. آزمایشی که بعدها دوباره توسط وب سایت های فناوری «هدفون» و «تامز سخت افزار» مطرح شد و باعث شد توجه بیشتری به آن جلب شود.
به جای بحث های نظری، پانو تصمیم گرفت یک آزمایش کور انجام دهد. در تست کور، شنونده دقیقا نمی داند چه می شنود. به این ترتیب اثر «سوگیری انتظار» از بین می رود. این همان پدیده ای است که باعث می شود فرد به طور ناخودآگاه کیفیت را بهتر ارزیابی کند اگر بداند از یک وسیله گران قیمت استفاده می کند.
پانو سیگنالهای صوتی با کیفیت بالا (از جمله آهنگهای موسیقی نسخههای رسمی Cdi) از طریق رسانههای مختلف: سیم مسی صوتی حرفهای، یک موز، یک کابل میکروفون قدیمی که به سکههای مسی لحیم شده است، و حتی گل مرطوب. سپس فایل های خروجی را منتشر کرد و از اعضای جامعه خواست حدس بزنند که هر فایل از چه کابلی عبور کرده است.
نتیجه برای بسیاری شگفتانگیز اما برای برخی قابل پیشبینی بود. از میان ۴۳ حدس ثبت شده، تنها ۶ حدس صحیح بود. آماری بر اساس تجزیه و تحلیل وب سایت تامز سخت افزار با نتایج کاملا تصادفی سازگار است. به عبارت دیگر، شرکت کنندگان عملاً قادر به تشخیص تفاوت بین صدایی که از یک موز می گذرد و صدایی که از سیم مسی حرفه ای عبور می کند، نبودند.
پس از انتشار نتایج، پانو نوشت: «این شگفت انگیز است که چقدر این فایل ها شبیه هم هستند. گل باید کاملاً وحشتناک به نظر برسد، اما اینطور نیست. همه تکرارها باید واضح باشند، اما اینطور نیست.»
پاننو توضیح داد که موز، گل یا حتی سیب زمینی (که در آزمایشات قدیمی تر استفاده می شد) مانند قرار دادن یک مقاومت ساده در مسیر سیگنال عمل می کند. یعنی بیشتر باعث کاهش سطح سیگنال می شوند تا تغییر چشمگیر کیفیت صدا یا رنگ. از نظر فنی، هنگامی که یک مقاومت به صورت سری در مدار قرار می گیرد، دامنه سیگنال کاهش می یابد اما شکل موج تا حد زیادی حفظ می شود، مگر اینکه مقادیر به اندازه کافی بالا باشند که باعث ایجاد اعوجاج شوند.
در شرایط عادی، کیفیت گوش دادن بیشتر به استاندارد کابل و جلوگیری از نویز بستگی دارد تا قیمت بسیار بالای آن.
البته نتایج به این معنی نیست که می توانید به جای کابل از موز استفاده کنید. پانو بعداً تأکید کرد که آنچه در کابل های رابط واقعاً مهم است مقاومت در برابر جریان مستقیم (مقاومت DC) و محافظ یا محافظت در برابر نویزهای الکترومغناطیسی است. گل و موز باعث افت سطح سیگنال می شود و حداقل یکی از آنها پاسخ فرکانسی کاملاً یکنواختی ندارد. یعنی ممکن است برخی فرکانس ها را کمی بیشتر تضعیف کند. همچنین چنین موادی دوام، ایمنی و پایداری لازم برای استفاده عملی را ندارند.
با این حال، نکته کلیدی آزمایش چیز دیگری بود: یک ماده رسانا، مانند مس فوق العاده خالص یا نقره فوق العاده خالص، در شرایط عادی تفاوت قابل توجهی در کیفیت صدا ایجاد نمی کند. پاننو نوشت: «نیازی به مس بدون اکسیژن، نقره فوقالعاده خالص یا سیم مخصوص لیتز نیست. همان سیم مسی رایج این کار را انجام می دهد و احتمالاً فولاد، آهن یا آلومینیوم نیز می توانند کار کنند.»
در پایان، این آزمایش فقط یک شوخی اینترنتی نبود، بلکه یادآور یک اصل علمی قدیمی بود: وقتی صحبت از انتقال سیگنال های الکتریکی به میان می آید، قوانین فیزیک بیشتر از برچسب قیمت اهمیت دارند. اگر یک کابل استاندارد استاندارد و با کیفیت بالا دارید، احتمالاً گوشهای شما نمیتوانند تفاوت بین آن و گزینههای بسیار گرانتر را تشخیص دهند، حتی اگر یک صدا دوست حرفهای باشید.
