کشف شبکه پیامرسانی مخفی در اعماق خاک/ وقتی جنگلها با هم چت میکنند! افشای چترومهای مخفی درختان زیر پای شما!
همشهری آنلاین: به نظر شما اینترنت اختراع بشر است؟ نتایج تحقیقات جدید نشان میدهد که درختان میلیونها سال است که شبکه جهانی خود را دارند و ما به تازگی رمز عبور آن را کشف کردهایم.
دانشمندان کابل های فیبر نوری طبیعی را در زیر لایه های خاک پیدا کرده اند که اطلاعات را با سرعتی باورنکردنی منتقل می کند. این یک کشف ساده گیاه شناسی نیست. این کشف “مغز توزیع شده” در قلب زمین است.
اینترنت ریشه دار!
همانطور که ما فضا را برای سیگنال های هوشمند جستجو می کنیم، جریان بی پایانی از داده ها در زیر پای ما در جنگل های آمازون و سیبری مخابره می شود. در سال ۲۰۲۶، زیست شناسان دیجیتال موفق به رهگیری فرکانس هایی شدند که ثابت می کرد درختان نه تنها با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند، بلکه “بسته های اطلاعاتی” حاوی مواد مغذی و هشدارهای ایمنی را برای یکدیگر ارسال می کنند. این شبکه که دانشمندان آن را «اینترنت ریشهای» نامیدهاند، دارای گرههای عصبی و سیستمهای دفاعی پیچیدهای است که میتوانند مفهوم «هوش» ما را کاملاً تغییر دهند.
کابل کشی نوری در دنیای قارچ ها
داستان زمانی عجیب می شود که متوجه می شویم درختان به تنهایی این کار را انجام نمی دهند. نوعی از قارچ های میکروسکوپی به نام “میکوریزا” نقشی شبیه به کابل های فیبر نوری دارند. این قارچ ها ریشه درختان مختلف را به هم متصل می کنند و یک تار عنکبوت عظیم می سازند. در روزهای اخیر محققان با استفاده از حسگرهای نانومتری دریافتند که سیگنال های الکتریکی عبوری از این شبکه دقیقاً مشابه کدهای باینری است که ما در رایانه ها استفاده می کنیم.
هنگامی که درختی در لبه جنگل مورد حمله حشرات قرار می گیرد، بلافاصله سیگنال شیمیایی و الکتریکی را به شبکه زیرزمینی می فرستد. در عرض چند دقیقه، درختان صدها متر دورتر شروع به تولید سموم دفاعی در برگ های خود می کنند تا برای حمله آماده شوند. این بدان معنی است که درختان نه به عنوان ارگانیسم های منفرد، بلکه به عنوان یک “ابر ارگانیسم هوشمند” عمل می کنند که از اعضای خود محافظت می کند.
درختان مادر؛ سرورهای مرکزی!
در این شبکه، درختان مسنتری که دانشمندان آنها را درختان مادر مینامند، نقش سرورهای مرکزی را بازی میکنند. اسکن های رادیواکتیو نشان داده است که این درختان قند و مواد مغذی اضافی خود را از طریق شبکه ریشه خود به نهال های کوچکی می فرستند که در سایه هستند و نور کافی دریافت نمی کنند. جالبتر اینکه اگر یک درخت مادر در حال مرگ باشد، تمام “تجربه بیولوژیکی” و مطالب ارزشمند خود را به سرعت برای استفاده نسل های آینده برای شبکه پخش می کند. چیزی شبیه وصیت نامه دیجیتال!
کشف اینترنت بیولوژیکی به ما ثابت کرد که ما خیلی دیر به مهمانی اطلاعاتی روی زمین رسیده ایم. زمینی که ما روی آن راه می رویم یک جسم بی جان نیست، بلکه یک صفحه مدار زنده بزرگ است. شاید وقت آن رسیده است که به جای تلاش برای تسخیر طبیعت، سعی کنیم زبان پیچیده و شگفت انگیز آن را یاد بگیریم و به شبکه ای بپیوندیم که میلیون ها سال پیش افتتاح شده است.
