آقای شجاع خلیل زاده! با درآمد 100میلیاردی چه فشاری تحمل می کنی؟/ زیر فشار زندگی لاکچری است که به عادل فحش می دهی؟

شجاع پس از تساوی تیمش مقابل شمسآذر در جمع خبرنگاران گفت: اینجا باید چیزی را مطرح کنم. درباره برنامه فوتبال 360 و عادل فردوسی پور. دو سال است به ناموس و زن و بچه ام لعنت فرستادم. خودم را کنترل کردم. فشار زیادی روی من بوده است. آنقدر تحت فشار بودم که حتی خواستم خداحافظی کنم. از اینجا همه آن فحاشی ها زاده خانواده عادل است.

جدای از بی ادبی مشمئز کننده این اظهارات و پرداختن به این موضوع که آیا فحاشی های صورت گرفته به عادل ربطی دارد یا نه، زیرا شجاع مدت هاست درگیر شایعات بی پایان از ماجرای لوگوبوسی تا آن پست اینستاگرامی خطاب به هواداران بوده و بسیاری از این شایعات ربطی به عادل و شخص دیگری نداشته است. شجاع از چند سال پیش مسیر تقابل و تنش با رسانه ها، هواداران و برخی رقبا را آغاز کرده و عواقب آن را دیده است. اما نکته ظریفی در صحبت های Brave وجود داشت که قابل بحث است.

شجاع تاکید کرد که این واکنش عصبی یعنی سپردن فحاشی ها به خانواده دیگری به دلیل «فشار زیاد بر او» صورت گرفته است. با توجه به این موضوع شکی نیست که فوتبالیست ها به دلیل انتظارات هواداران و توجه رسانه ها و در کل بزرگی صنعت این ورزش تحت فشار هستند. با این حال خوب است در این زمینه به یکی از مصاحبه های جالب لوئیز انریکه، سرمربی پاری سن ژرمن، قهرمان دو دوره لیگ قهرمانان اروپا اشاره کنیم.
انریکه در نشست خبری یکی از بازی های اروپایی حساس تیمش در پاسخ به سوال خبرنگاری که پرسید آیا احساس فشار می کنی؟ گفت: فشار بر کسی است که باید شش یا هفت روز در هفته کار کند، ساعت 6 صبح بیدار شود، اما مطمئن نیست که شب چیزی بخورد یا نه.

این مقاله نمی‌خواهد بحث را به دوگانگی داشته‌ها و نداشتن‌ها بکشاند، اما وقتی از فشار بر یک فرد صحبت می‌کنیم، باید دقیقاً بدانیم که منظور چیست و قرار است چگونه با آن مواجه شود.

اول از همه، جمله لوئیز انریکه بسیار درست و عمیق است. با احترام به رنج و فشار همه مردم و اذعان به این واقعیت که هر کس به اندازه ظرفیت خود مشکلات را حمل می کند، در انظار عمومی بین کسی که کفش گران قیمت خود را گم کرده و فردی که اعضای خانواده خود را از دست داده است، تفاوت وجود دارد و این تمایز صرفاً یک بحث احساسی نیست، بلکه مبتنی بر نوعی عقلانیت است.

یک بازیکن فوتبال می تواند از انتظارات میلیون ها نفر و تاثیر فوتبال صحبت کند. یک بازیکن ملی می تواند ادعا کند که مردم یک کشور گاهی تمام امید خود را به نتایج تیم ملی گره می زنند و چه چیزی سنگین تر از چشم میلیون ها هموطن به پای یک نفر؟ این کلمه صحیح است. در عین حال نباید فراموش کرد که در این صورت با پدیده تناسب فشار و دستمزد مواجه هستیم. بنابراین به قسمت دوم صحبت های لوئیس انریکه می رسیم که می گوید فشار را کسی تحمل می کند که هر روز از ساعت 6 صبح کار می کند، “اما مطمئن نیست که شب چیزی برای خوردن داشته باشد”.

یک فوتبالیست – خدا را شکر – در هر پستی با توجه به فشاری که قرار است متحمل شود، حقوق می گیرد. اگر بازیکنی در یک تیم محلی با هواداران کم بازی کند و دستمزد کمتری دریافت کند، فشار کمتری را تحمل می کند، زیرا انتظارات کمتر است. اگر بازیکنی در رئال مادرید بازی کند و با چند صد میلیون هوادار در سرتاسر جهان باشد که فقط به دنبال بردن و قهرمانی هستند، حقوق نجومی دریافت می کند. مثلا 50 میلیون دلار در سال!

از این منظر آنچه شجاع خلیل زاده می گوید قابل نقد است. هیچ کس منکر فشار بر شجاع نیست. در تیم ملی و باشگاه تراکتورسازی و قبل از آن در پرسپولیس فشار زیادی روی این بازیکن بوده است اما شجاع به همان اندازه از نعمت حضور در چنین پستی بهره برده است که یکی از پیامدهای آن فشار زیاد بود. سطح زندگی لوکس و نداشتن دغدغه مالی تنها یکی از مزیت های حضور در چنین مکانی است که می توانید از آن لذت ببرید.

با این حال شجاع و سایر فوتبالیست ها یک نکته مهم را فراموش می کنند یا عمداً نادیده می گیرند. یعنی مسئولیت پذیری در پست یک فوتبالیست معروف. فوتبالیست های امروزی که می گویند فشار زیادی روی ماست و به همین دلیل فلان اشتباه را انجام دادیم یا فلان حرف را زدیم، فراموش می کنند که سلبریتی بودن عوارضی دارد که قابل جدا شدن نیست. فوتبالیست امروز به دستمزد 100 میلیاردی بله می گوید اما به فشار نه! به شهرت و محبوبیت بله می گوید اما به مسئولیت آن مقام نه! به داشتن زندگی مرفه و بی دغدغه بله می گوید اما به خویشتن داری و مدارا با هوادارانی که اغلب از زیر فشار جامعه هستند نه! اینجا جایی است که بازیکن باید بایستد و جایگاه خود را بفهمد.

وقتی می گوید فشار روی من است باید بداند که این فشار نتیجه اجتناب ناپذیر و طبیعی بودن در آن موقعیت است و خودش باید آن را مدیریت کند. هیچکس به هر بهانه ای فحاشی در ورزشگاه ها را توجیه نمی کند. اما وظیفه بازیکنی که طعم یک فوتبالیست معروف را چشیده است، قطعا خویشتن داری، نشان ندادن فاق و فحاشی بین هواداران و خبرنگاران و دیگران است.