آیا وایکینگها واقعاً با تیر آتشین کشتیهای تشییع جنازه را آتش میزدند؟

در فیلمها، وایکینگها اغلب مردههای خود را روی قایق میگذارند تیر شعله به آتش کشیده می شود. اما آیا این داستان حقیقت دارد؟
صحنه ای که یک وایکینگ مرده روی قایق در حال حرکت به سمت دریا و یک کماندار با یک تیر آتش نشان یکی از ماندگارترین تصاویر فرهنگ وایکینگ است.
این تصویر بارها در فیلم ها و برنامه های تلویزیونی دیده شده است. از فیلم «وایکینگ ها» محصول ۱۹۵۸ تا سریال «وایکینگ ها» و حتی برخی آثار فانتزی مانند «بازی تاج و تخت». اما آیا این صحنه واقعاً بخشی از مراسم تدفین وایکینگ ها بود؟
بررسی های تاریخی و باستان شناسی نشان می دهد که پاسخ احتمالا منفی است. اگرچه وایکینگ ها در برخی موارد مردگان خود را با کشتی یا قایق می سوزاندند، اما هیچ مدرکی مبنی بر استفاده از تیرهای شعله ور برای روشن کردن این کشتی ها وجود ندارد.
به گفته لایو ساینس، یکی از مشکلات بررسی چنین آیینی این است که اگر چنین اتفاقی رخ می داد، احتمالاً آثار کمی از خود بر جای می گذاشت. هاوارد ویلیامز، استاد باستان شناسی در دانشگاه چستر، می گوید که چنین مراسمی معمولاً آثار کمی در مکان های باستانی به جا می گذارد و شواهد موجود حاکی از استفاده از تیر آنها آتش را تایید نمی کنند.
ارین مک گوایر، استاد مردم شناسی در دانشگاه ویکتوریا در کانادا نیز می گوید هیچ مدرک باستان شناسی برای این تصویر معروف وجود ندارد. او توضیح می دهد که حتی اگر کشتی در مراسمی سوزانده شود، تشخیص نحوه روشن شدن آتش بسیار دشوار است.
علاوه بر این، یافتن کشتی های غرق شده با بقایای انسانی حفظ شده بسیار نادر است. چنین بقایایی در شرایط محیطی خاص فقط هزار سال دوام می آورد و تاکنون نمونه ای از عصر وایکینگ ها یافت نشده است که نشان دهنده چنین آیینی باشد.
با این حال، ما می دانیم که وایکینگ ها ارتباط نزدیکی با کشتی ها داشتند و از آنها در برخی مراسم تدفین استفاده می کردند. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می دهد برخی از ظروف در مراسم تدفین سوزانده شده اند. به عنوان مثال، کشتی Micklebust قرن نهم در نروژ پیدا شد. این کشتی که احتمالاً متعلق به شخص قدرتمندی مانند شاه بود، در گودی با نشانه هایی از سوختن کشتی کشف شد. اما این مراسم در خشکی انجام شد، نه با رها کردن کشتی در حال سوختن در دریا.
نزدیکترین گزارش تاریخی درباره آتش زدن کشتی در تشییع جنازه وایکینگ ها مربوط به احمد بن فضلان، جهانگرد عرب قرن دهم است. او در سفرهای خود به منطقه رودخانه ولگا در روسیه امروزی با گروه هایی از وایکینگ ها روبرو شد و دفن یکی از رهبران آنها را شرح داد.
به گفته ابن فضلان، جسد یکی از سرداران وایکینگ را بر روی قایق گذاشتند و سپس قایق را به آتش کشیدند. اما در این گزارش خبری تیر نه آتشین همچنین قایق روی آب رها نمی شد بلکه مراسم در خشکی انجام می شد و شخصی مسئول روشن کردن آتش بود.
در برخی از متون ادبی و افسانه های اسکاندیناوی نیز به تدفین دریایی اشاره شده است. در شعر حماسی «بیوولف»، جسد پادشاه دانمارکی اسکلدسکفینگ بر روی کشتی قرار می گیرد و کشتی به دریا فرستاده می شود.
در کتاب Heimskringla، نویسنده ایسلندی قرن سیزدهم، اسنوری استورلسون، داستان هایی از سوزاندن پادشاهان یا خدایان در کشتی ها نیز وجود دارد. یکی از معروف ترین نمونه ها، تشییع جنازه بالدر در اساطیر نورس است که بعدها الهام بخش صحنه مشابهی در ارباب حلقه ها اثر جی آر آر تالکین شد.
اما در هیچ یک از این روایات اشاره ای به استفاده از آن نشده است تیر آتش برای روشن کردن کشتی نیست.
حتی از منظر عملی نیز این ایده چندان منطقی به نظر نمی رسد. روشن کردن یک کشتی با تیر آتش سوزی بسیار دشوار است. برای سوختن کامل یک کشتی چوبی، آتش باید برای مدت طولانی و در دمای بالا ادامه یابد.
او توضیح میدهد که در شرایط دریا، کشتی احتمالاً قبل از سوختن کامل جسد آب میگرفت و غرق میشد. همچنین کشتی شعله ور که بدون کنترل روی آب رها شده بود در اثر باد و جریان آب می توانست به سمت ساحل یا کشتی های دیگر حرکت کند و خطرناک شود.
مک گوایر به همین مشکل اشاره میکند: اگر یک قایق در حال سوختن را پرتاب کنید، چگونه مطمئن میشوید که به خشکی بازنمیگردد؟
پس این تصویر معروف از کجا آمده است؟ به گفته محققان، بخش بزرگی از این تصویر مدرن از وایکینگ ها احتمالاً محصول سینما و فرهنگ عامه است.
هوارد ویلیامز معتقد است که فیلم وایکینگ ها در سال ۱۹۵۸ و صحنه پایانی مراسم تدفین شخصیت اینار نقش مهمی در شکل گیری این کلیشه ایفا کرده است. او میگوید که این تصویر بیشتر بازتابی از درک مدرن ما از مفاهیمی مانند افتخار، قهرمانی، سرنوشت و مرگ در فرهنگ وایکینگها است، نه روش واقعی دفن مردگان خود توسط وایکینگها.
بنابراین، اگرچه وایکینگ ها واقعاً گاهی اوقات مرده های خود را با کشتی می سوزاندند، صحنه معروف تیر پرتاب آتشین از ساحل به سمت قایق تشییع جنازه بیش از آنکه تشریفات تاریخی باشد، تدبیر هالیوود است.
منبع: زومیت