بحران «بی‌ثباتی» مدیریت در باشگاه تراکتور؛ ۸ مدیرعامل در ۵ سال!

باشگاه تراکتورسازی تبریز در کنار تیم های استقلال، پرسپولیس و سپاهان یکی از چهار تیم پرطرفدار فوتبال ایران است. این باشگاه که یکی از معدود تیم های خصوصی فوتبال کشور است، در سال های اخیر با وجود سرمایه قابل توجه و جذب بازیکنان مطرح، نتایج قابل قبولی کسب کرده و توانسته جایگاه خود را در فوتبال ایران حفظ کند، اما پشت این موفقیت ها، ضعفی جدی و مکرر نهفته است. بی ثباتی مدیریتی که در پنج سال اخیر به یکی از ویژگی های ثابت این باشگاه تبدیل شده است.

تراکتور در پنج سال گذشته هشت مدیر عامل را دیده است. آماری که به خوبی نشان می دهد صندلی مدیریتی این باشگاه تا چه اندازه بی ثبات بوده و مدیران آن زمان زیادی برای اجرای برنامه های بلند مدت نداشته اند. گویی تغییر مدیرعامل در تبریز به یک اتفاق عادی تبدیل شده است و هر بار که نامی بر این صندلی می نشیند باید منتظر ماند تا مشخص شود عمر مدیریتی او به چند ماه می رسد.

در ابتدای سال ۱۴۰۰ سجاد سیاح مدیرعامل باشگاه تراکتورسازی بود و تا تیرماه این مسئولیت را بر عهده داشت اما جمشید نظمی در ۱۳ تیر همان سال جایگزین وی شد. این تغییر آغاز زنجیره ای از انتقال مدیریت بود که در سال های بعد ادامه یافت.

در آغاز سال ۱۴۰۱ ميرمعصوم سهرابي بر كرسي مديريت باشگاه نشست اما عمر او چندان طولاني نبود و از مرداد ماه جايگزين ايوب بهتاج شد. این پایان تغییرات آن سال نبود، زیرا در ۱۲ دی ماه برای سومین بار در یک سال مدیرعامل تراکتور تغییر کرد و هوشنگ نصیرزاده به عنوان مدیرعامل جدید انتخاب شد. سه مدیر عامل در یک سال، برای باشگاهی که مدعی حضور در سطح اول فوتبال ایران بود، نشانه بارز نبود مسیر مدیریتی مشخص بود.

سال ۱۴۰۲ یکی از معدود سال های نسبتاً پایدار تراکتورسازی بود و هوشنگ نصیرزاده در تمام این مدت مدیریت باشگاه را بر عهده داشت. حضور او تا ۳۰ خرداد ۱۴۰۳ ادامه یافت و پس از آن سعید مظفری زاده به عنوان مدیرعامل جدید انتخاب شد.

مظفری زاده در سال ۱۴۰۴ توانست سمت خود را حفظ کند و حتی از ابتدای سال ۱۴۰۵ همچنان مدیرعامل تراکتور بود اما این ثبات چندان دوام نیاورد. از ۲۰ تیرماه سال جاری سیدحجت کریمی جایگزین وی شد تا بار دیگر شاهد تغییر در مدیریت باشگاه باشیم. حضور کریمی بر صندلی مدیرعاملی نیز کوتاه بود و او در ۲۳ آبان ماه از سمت خود استعفا داد تا سعید مظفری زاده بار دیگر به این سمت برگردد.

بررسی این تغییرات نشان می دهد که تراکتور در مدت پنج سال ۸ مدیرعامل را تجربه کرده است. سفرهایی که نمی توان به راحتی از کنار آنها گذشت. وقتی مدیرعامل یک باشگاه در مدت کوتاهی تغییر می کند، طبیعی است که برنامه های اجرایی، سیاست های نقل و انتقالات، ساختار اداری و حتی رابطه کادر فنی و مدیریت نیز تحت تاثیر قرار می گیرد. در چنین شرایطی ممکن است هر مدیر جدیدی به جای ادامه مسیر قبلی با دیدگاه ها و اولویت های متفاوت وارد شود و بخشی از انرژی باشگاه صرف تغییر و تطبیق مجدد شود.

بسیاری از طرفداران فوتبال، ثبات مدیریتی را یکی از مهم ترین عوامل موفقیت یک تیم می دانند. موضوعی که ظاهرا در سال های اخیر کمتر مورد توجه مدیران و تصمیم گیران تراکتورسازی قرار گرفته است. این باشگاه با سرمایه شخصی اداره می شود و توانسته تیم قدرتمندی را برای استان آذربایجان شرقی فراهم کند اما سوال اینجاست که چرا مجموعه ای با چنین حمایت مالی و توان هواداری نتوانسته مسیری پایدار و بلندمدت برای مدیریت خود تعریف کند؟

البته صرف پول در فوتبال و جذب بازیکنان باکیفیت می تواند به موفقیت یک تیم کمک کند، اما پول به تنهایی موفقیت را تضمین نمی کند. باشگاهی که می خواهد در کورس قهرمانی بماند، علاوه بر تیمی قدرتمند در زمین، به ساختاری منسجم در خارج از زمین هم نیاز دارد. از یک سو نمی توان برای قهرمانی و حضور موفق در مسابقات داخلی و آسیایی هزینه کرد و از سوی دیگر صندلی مدیریتی را به محلی برای بازدیدهای متوالی تبدیل کرد.

تراکتور در سال های اخیر نشان داده است که توانایی رقابت با مدعیان فوتبال ایران را دارد اما ادامه این مسیر با صرف هزینه و جذب ستاره امکان پذیر نیست. هشت مدیر عامل در پنج سال سؤالات جدی در مورد نحوه اداره این باشگاه ایجاد می کنند. چرا مدیران آن قبل از اینکه فرصت اجرای برنامه های بلندمدت را پیدا کنند ترک می کنند و هزینه های این تغییرات بر عهده کیست؟

تا زمانی که دلیل این بی ثباتی مشخص نشود و راه حلی جدی برای آن اندیشیده نشود، تراکتورسازی همچنان با تناقض بزرگی روبرو خواهد بود.