بیمزهترین سرود جام جهانی برای آمریکا
در دهه های 1980 و 1990، ساختن موزیک ویدیو توسط تیم های ورزشی در آمریکا رایج بود. بسیاری از تیم های مطرح برای جشن قهرمانی یا معرفی ستاره های خود آهنگ و کلیپ تولید کردند و فوتبال آمریکا تصمیم گرفت از این موج عقب نماند.
پس از صعود تیم ملی آمریکا به جام جهانی ایتالیا، ایده ساخت آهنگی به نام «پیروزی» شکل گرفت. جرقه این پروژه با آشنایی پل کالیجیوری، گلزن تاریخی صعود آمریکا به جام جهانی با شلی آزوف زده شد. همسر ایروینگ آزوف، یکی از مدیران مشهور موسیقی آمریکایی، از ارتباطات گسترده خود استفاده کرد تا جف فورتسون، خواننده رپ آمریکایی معروف به “دف جف” را برای نوشتن متن ترانه مجبور کند.
متن آهنگ حول محور اتحاد، همبستگی و تلاش برای موفقیت در جام جهانی ایتالیا شکل گرفت و قرار بود به سرود رسمی آمریکا در این تورنمنت تبدیل شود. اما ماجرا به اینجا ختم نشد. پس از آماده شدن آهنگ، ساخت موزیک ویدیو به یکی از کارگردانان برجسته آن دوران سپرده شد. فردی که قبلا با خوانندگان و گروه های معروف آمریکایی همکاری داشته است.
بازیکنان تیم ملی آمریکا از جمله پل کالیجیوری، تونی میولا، جان هارکز و دزموند آرمسترانگ به ساحل مالیبو رفتند و در کنار دریا رقصیدند، فوتبال بازی کردند و در صحنه هایی که امروز بیشتر شبیه یک نمایش کمدی به نظر می رسند جلوی دوربین رفتند.
در قسمت هایی از این ویدئو بازیکنان در استودیو ضبط حضور دارند و تعدادی از چهره های معروف ورزشی و هنری آن دوران نیز در کنار آنها دیده می شوند. با این حال، نتیجه آن چیزی نبود که سازندگان پروژه انتظار داشتند. این موزیک ویدئو برای مدت کوتاهی از MTV پخش شد، اما نه بازیکنان را به ستاره های محبوب تبدیل کرد و نه باعث رشد ناگهانی فوتبال در آمریکا شد.
دزموند آرمسترانگ سالها بعد درباره این پروژه گفت: “ما فکر میکردیم که مردم با ما همکاری کنند و موج بزرگی ایجاد کنند، اما واقعیت این بود که هیچ کس اهمیتی نمیداد.” جالب اینجاست که تونی میولا، دروازه بان مشهور آمریکایی، بعدها اعتراف کرد که هنوز هم هر از گاهی قسمت هایی از آن کلیپ برای او ارسال می شود، اما او هرگز کل ویدیو را از ابتدا تا انتها تماشا نکرده است.
با وجود تمام انتقادات و شوخیهایی که در مورد آن موزیک ویدیوی امروز وجود دارد، بسیاری معتقدند که این پروژه بخشی از تلاشهای اولیه برای معرفی فوتبال به جامعه آمریکا بوده است. دورانی که بازیکنان باید علاوه بر حضور در زمین، نقش مروج و تبلیغ کننده فوتبال را نیز بر عهده بگیرند. اتفاقی که نسل فعلی ستارگان فوتبال آمریکا دیگر نیازی به انجام آن ندارند و حالا فقط باید روی بازی در جام جهانی تمرکز کنند.
