دایناسورها شاید بسیار قدیمیتر از شواهد فسیلی موجود باشند
دانشمندان می گویند که تنوع بالای اولین دایناسورها نشان می دهد که جد مشترک آنها بسیار قدیمی تر از قدیمی ترین فسیل های شناخته شده بوده است.
شواهد جدید نشان می دهد که دایناسورها ممکن است خیلی زودتر از آنچه دانشمندان تصور می کردند روی زمین ظاهر شده باشند. محققان میگویند که تنوع زیاد دایناسورهای اولیه نشان میدهد که این حیوانات باید در دورههای قدیمیتری تکامل یافته باشند، که هنوز هیچ فسیل واضحی از آن پیدا نشده است.
در یک مطالعه جدید، دانشمندان تخمین زده اند که دایناسورها احتمالا بین 250 تا 240 میلیون سال پیش ظاهر شده اند، در حالی که قدیمی ترین فسیل های قطعی حدود 230 تا 233 میلیون سال قدمت دارند. به عبارت دیگر، دایناسورها ممکن است میلیونها سال قبل از ثبت شدن در فسیلها روی زمین زندگی میکرده باشند.
تعیین منشاء دقیق دایناسورها آسان نیست زیرا تکامل به تدریج اتفاق می افتد و دانشمندان اغلب فقط چند استخوان پراکنده دارند. اما نکته مهم این است که قدیمی ترین فسیل های شناخته شده متعلق به شاخه های مختلف دایناسورها است. این نشان می دهد که جد مشترک آنها باید بسیار مسن تر بوده باشد.
چیس براونشتاین از دانشگاه ییل و کریستوفر گریفین از دانشگاه پرینستون، با استفاده از روشهای آماری و مقایسه ویژگیهای فسیلها، به این نتیجه رسیدند که اولین دایناسورها احتمالاً خیلی زودتر از آنچه که شواهد فسیلی کنونی نشان میدهند ظاهر شدند. البته محققان تاکید می کنند که هیچ فسیل قطعی از دایناسورها در آن دوره یافت نشده است و این نتیجه بر اساس مدل های تکاملی و آماری به دست آمده است.
به گزارش IFL Science، محققان چهار گروه اصلی دایناسورها را مورد بررسی قرار دادند: خزندگان یا ساروپودها که بعدها شامل غول های گردن دراز، تروپودها که شامل شکارچیان گوشتخوار مانند تیرانوسوروس، اورنیتیشیاها که عمدتا گیاهخوار بودند و هرروسارها که جزو بدوی ترین دایناسورها هستند. محققان همچنین یک گروه بحث برانگیز به نام سیلسورها را بررسی کردند. گروهی از خزندگان باستانی که برخی از دانشمندان آنها را از بستگان نزدیک دایناسورها و برخی دیگر را دایناسورهای اولیه می دانند.
نتایج مدلهای مختلف ثابت بود و نشان داد که دایناسورها در آغاز ژوراسیک به سرعت به شاخههای مختلف تقسیم شدند. الگویی که با واگرایی تکاملی، یعنی گسترش سریع گونه ها از یک نیای مشترک سازگار است. همین موضوع تاکید می کند که مطالعه تنها یک گروه از دایناسورها می تواند تصویر ناقصی از روند تکامل به دست دهد و داده های همه گروه ها باید با هم ترکیب شوند.
با این حال، هنوز یک سوال مهم باقی می ماند: اگر دایناسورها 10 میلیون سال پیش ظاهر شدند، چرا ما فسیل های واضحی از آنها نداریم؟ محققان پاسخ می دهند که فسیل شدن بسیار نادر است و دایناسورهای اولیه احتمالاً در محیط هایی زندگی می کردند که شرایط مناسبی برای حفظ استخوان ها نداشتند.
قدیمی ترین فسیل های شناخته شده متعلق به شاخه های مختلف دایناسورها است و این نشان می دهد که جد مشترک آنها باید بسیار قدیمی تر بوده باشد.
در آن زمان خشکی های زمین به شکل ابرقاره پانگه آ و قسمت هایی از زمین بسیار خشک و بیابانی بود. این شرایط می توانست توزیع دایناسورهای اولیه را محدود کرده و شانس حفظ فسیل های آنها را کاهش دهد. بعدها، با مرطوبتر شدن آب و هوا، دایناسورها گستردهتر شدند و احتمال باقی ماندن فسیلها بیشتر شد.
در کنار این موارد، ردپایی با قدمت حدود 250 میلیون سال نیز کشف شده است که ممکن است متعلق به دایناسورها یا خویشاوندان نزدیک آنها باشد و می تواند یکی از قدیمی ترین نشانه های حضور آنها بر روی زمین باشد.
با وجود این شواهد، هنوز مشخص نیست که چه چیزی باعث ظهور دایناسورها و سپس تنوع سریع آنها شده است، و محققان می گویند ممکن است نظریه های قبلی برای توضیح این موضوع نیاز به تجدید نظر داشته باشند.
این تحقیق در مجله Proceedings of the Royal Society B: Biological Sciences منتشر شده است.
منبع: زومیت
