دستاورد تاریخی وویجر ۱؛ فضاپیمای ناسا ۵۰ سال پس از پرتاب به فاصله یک روز نوری از زمین رسید
امروز سرانجام فضاپیمای وویجر ۱ ناسا به فاصله روز نوری از زمین رسید و اولین فضاپیمای ساخت بشر بود که به چنین فاصله ای رسید. اکنون ۲۴ ساعت طول می کشد تا سیگنال های رادیویی این فضاپیما به زمین برسد.
روز نور مسافتی است که نور در ۲۴ ساعت طی می کند و معادل حدود ۲۵.۹ میلیارد کیلومتر است. وویجر ۱ با رسیدن به این فاصله مرز جدیدی را در تاریخ اکتشافات فضایی به ثبت رسانده است. این فضاپیما پیش از این رکوردهای مهمی را به ثبت رسانده بود. وویجر ۱ در ۱۷ فوریه ۱۹۹۸ از پایونیر ۱۰ در فاصله ۱۰.۴ میلیارد کیلومتری از خورشید گذشت و تبدیل به دورترین شی ساخته شده توسط بشر شد. این رکورد از آن زمان تاکنون در اختیار وویجر ۱ بوده است.
همانطور که زمین به دور خورشید می چرخد، فاصله آن از وویجر ۱ در طول سال تغییر می کند. اما حرکت مداوم فضاپیما به سمت فضای بین ستاره ای باعث شده است که حتی با نزدیک شدن نسبی به زمین فاصله آنها بیش از یک روز نوری باقی بماند.
فاصله وویجر ۱ روز نوری
به گزارش ScienceAlert، وویجر ۱ سفر خود را در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ آغاز کرد. زمان ماموریت به گونه ای افق میهن شد که فضاپیما بتواند از آرایش نادر سیارات بیرونی منظومه شمسی استفاده کند و با کمک گرانش هر سیاره مسیر خود را به سمت سیاره بعدی تغییر دهد.
وویجر ۱ در سال ۱۹۷۹ به مشتری و در سال ۱۹۸۰ به زحل رسید. مشاهدات آن اطلاعات جدیدی در مورد این سیارات و قمرهای آنها در اختیار دانشمندان قرار داد. وویجر ۱ پس از عبور از نزدیکی زحل و قمر آن، تیتان، از مدارهای سیاره ای خارج شد و به مسیر خود به سمت فضای بیرونی منظومه شمسی ادامه داد. در همین حال، وویجر ۲ با عبور از اورانوس در سال ۱۹۸۶ و نپتون در سال ۱۹۸۹ به ماموریت خود ادامه داد.
در سال ۲۰۰۴، وویجر ۱ از مرزی به نام شوک پایانی عبور کرد، جایی که باد خورشیدی، جریان ذرات گرانشی که به سمت بیرون از خورشید حرکت میکنند، به طور ناگهانی توسط فشار محیط فراتر از آن کند میشود.
سپس این فضاپیما وارد لایه بیرونی و متلاطم هلیوسفر شد که به آن غلاف هلیوسفر می گویند. هلیوسفر حباب وسیعی است که توسط باد خورشیدی در اطراف منظومه شمسی ایجاد می شود. وویجر ۱ سرانجام در ۲۵ آگوست ۲۰۱۲ در فاصله ۱۸.۲ میلیارد کیلومتری از خورشید از هلیوپوز عبور کرد و وارد فضای بین ستاره ای شد. هلیوپوز مرزی است که در آن فشار باد خورشیدی با فشار محیط بین ستاره ای به تعادل می رسد.
با خاموش شدن بیشتر ابزارهای علمی وویجر ۱، فضاپیما به جمع آوری داده ها در مورد محیط بین ستاره ای ادامه می دهد. از ۱۰ ابزار علمی آن، تنها دو ابزار هنوز فعال هستند.
ادامه ماموریت وویجر ۱ به منبع انرژی هسته ای آن بستگی دارد. این منبع با استفاده از گرمای حاصل از تجزیه پلوتونیوم برق تولید می کند، اما توان خروجی آن هر سال حدود ۴ وات کاهش می یابد. مهندسان ناسا برای صرفه جویی در مصرف انرژی تجهیزات این فضاپیما را به تدریج خاموش کرده اند تا فعالیت آن تا حد امکان ادامه یابد.
ناسا پیش بینی می کند که وویجر ۱ ممکن است انرژی کافی برای فعال نگه داشتن حداقل یکی از ابزارهای علمی خود تا دهه ۲۰۳۰ داشته باشد. با این حال، رسیدن به مرز داخلی ابر اورت حدود ۳۰۰ سال طول می کشد. ابر اورت ناحیه ای دوردست از اجرام یخی در اطراف خورشید است که تخمین زده می شود در فاصله ۱.۶ تا ۳.۲ سال نوری از خورشید باشد. گرانش خورشید این اجسام را در محدوده خود نگه می دارد.
منبع: دیجیاتو