راز تکاملی مردم آند؛ ژنی که به آنها کمک می‌کند در برابر یک سم خطرناک زنده بمانند!
هزاران سال زندگی در ارتفاعات آند ظاهراً انسان هایی را به وجود آورده است که بدن آنها توانایی ژنتیکی منحصر به فردی را برای مقابله با آرسنیک، یکی از سمی ترین عناصر طبیعی روی زمین، ایجاد کرده است.
به گزارش افق میهن و به نقل از ScienceAlert; در ارتفاعات شمال آرژانتین، آب آشامیدنی به طور طبیعی حاوی مقادیر زیادی آرسنیک است. ماده ای سمی که می تواند خطر ابتلا به سرطان، آسیب های پوستی و مشکلات بارداری را افزایش دهد.
در حالی که نوشیدن چنین آبی برای بیشتر انسان ها خطرناک است، ساکنان منطقه ای به نام San Antonio de los Cubres هزاران سال است که با این آلودگی زندگی می کنند. برای مدت طولانی دانشمندان با این سوال مواجه بودند که بدن این افراد چگونه می تواند با چنین شرایطی کنار بیاید.
پاسخ احتمالی در ژن های آنها نهفته است. ژنی که بدن را در برابر آرسنیک مقاوم می کند.
با بررسی DNA زنان ساکن در این منطقه، محققان تغییرات ژنتیکی خاصی را در نزدیکی ژنی به نام AS3MT یافتند.
این ژن نقش مهمی در فرآیند تجزیه و حذف آرسنیک از بدن دارد.
هنگامی که آرسنیک وارد بدن می شود، از طریق چندین مرحله شیمیایی شکل خود را تغییر می دهد. یکی از مواد میانی حاصل از این فرآیند بسیار سمی است. اما در مراحل بعدی به ترکیبی تبدیل می‌شود که بدن می‌تواند راحت‌تر آن را از طریق ادرار دفع کند.
به نظر می رسد تغییرات ژنتیکی شناسایی شده در مردم آند به بدن آنها کمک می کند تا این فرآیند را به طور مؤثرتری انجام دهد. در نتیجه مواد سمی کمتری در بدن انباشته می شود.
جالب توجه است که این گونه های ژنتیکی در مردم منطقه سان آنتونیو د لس کوبرس بسیار رایج تر از جمعیت های مشابه در پرو و کلمبیا هستند.
وقتی تکامل به کمک انسان می آید
دانشمندان بر این باورند که هزاران سال قرار گرفتن در معرض آرسنیک باعث شده است که افق میهن طبیعی به نفع افرادی باشد که توانایی ژنتیکی بهتری برای مقابله با این ماده سمی دارند.
به زبان ساده، افرادی که بدنشان در از بین بردن آرسنیک بهتر عمل می کرد، شانس بیشتری برای زنده ماندن و انتقال ژن های خود به نسل های آینده داشتند.
تحقیقات جدیدتر در بنگلادش همچنین نشان داده است که ژن های دیگر ممکن است در توانایی بدن برای پردازش و حذف آرسنیک نقش داشته باشند.
اهمیت این کشف فراتر از مردم آند است: این یافته ها نشان می دهد که تکامل انسان هنوز در پاسخ به فشارهای محیطی ادامه دارد و حتی قرار گرفتن طولانی مدت در معرض یک ماده سمی می تواند باعث تغییراتی در ساختار ژنتیکی جمعیت های انسانی در طول نسل ها شود.
این تحقیق در مجله علمی Molecular Biology and Evolution منتشر شده است.
