راز جورابهای پاره بازیکنان در جام جهانی ۲۰۲۶ چیست؟
زومیت: سوراخ های جوراب برخی از فوتبالیست ها این روزها به یکی از موضوعات بحث برانگیز جام جهانی 2026 تبدیل شده است.
اگر جام جهانی 2026 را دنبال کرده باشید، احتمالا متوجه چیز غیرعادی شده اید: برخی از بازیکنان جوراب هایی با سوراخ هایی در پشت پاهای خود می پوشند. این تصویر در سال های اخیر به قدری رایج شده است که بسیاری معتقدند با یک ترفند علمی برای افزایش عملکرد سروکار دارند. اما تحقیقات نشان می دهد که واقعیت ماجرا چیز دیگری است.
سوراخ کردن جوراب سال هاست که در فوتبال حرفه ای دیده می شود. این موضوع پیش از این در مسابقات قهرمانی اروپا، بازی های المپیک و سایر تورنمنت های بین المللی دیده شده بود، اما جام جهانی 2026 بار دیگر آن را به یک موضوع داغ در بین طرفداران و کاربران شبکه های اجتماعی تبدیل کرد.
برخلاف جوراب های معمولی، جوراب های حرفه ای فوتبال فقط برای پوشاندن پاها طراحی نشده اند. این جوراب ها باید محافظ ساق پا را در جای خود نگه دارند، قوزک و قوس پا را نگه دارند، از لیز خوردن پا در داخل کفش جلوگیری کنند و تا حد امکان رطوبت را دفع کنند. به همین دلیل شرکت های سازنده آنها را کاملا چسبنده تولید می کنند.
اگرچه جنس این جورابها در سالهای اخیر سبکتر و مقاومتر شده است، اما بیشتر آنها همچنان از الیاف مصنوعی مانند پلی استر، نایلون و اسپندکس ساخته میشوند تا خاصیت ارتجاعی و فشاری خود را حفظ کنند.
بسیاری از فوتبالیست های حرفه ای می گویند فشار جوراب به عضلات ساق پا برایشان آزاردهنده است. برخی از افراد دچار گزگز، بی حسی یا فشار بیش از حد می شوند و معتقدند با ایجاد چند شکاف در جوراب، این فشار کاهش می یابد و راحت تر می توانند بازی کنند.
این احساس را می توان تا حدی از دیدگاه بیومکانیکی توضیح داد. هنگام دویدن، شتاب گرفتن یا تغییر جهت، ماهیچه های بزرگ ساق پا به طور مکرر منقبض می شوند و حجم آنها افزایش می یابد تا نیروی لازم برای حرکت ایجاد شود. این تغییر حجم هزاران بار در طول مسابقه تکرار می شود. اگر جوراب فشار یکنواختی به عضله وارد کند، برخی از بازیکنان فشار را بیشتر از دیگران احساس می کنند.
با وجود رواج این عادت، تاکنون هیچ تحقیق علمی نشان نداده است که سوراخ کردن جوراب باعث افزایش سرعت، استقامت یا کیفیت بازی می شود. همچنین هیچ مدرکی مبنی بر کاهش خطر گرفتگی یا آسیب عضلانی وجود ندارد.
حتی نتایج بسیاری از مطالعات روی لباس های فشرده نتیجه کاملا متفاوتی را نشان می دهد. تحقیقات نشان میدهد که لباسهای فشردهکننده استاندارد، اگر اندازه مناسبی داشته باشند و به درستی طراحی شوند، میتوانند به کاهش التهاب عضلانی و تسریع روند ریکاوری پس از فعالیتهای ورزشی شدید کمک کنند. به همین دلیل، متخصصان پزشکی ورزشی بر این باورند که جورابهای پیرسینگ حداقل از نظر فیزیولوژیکی هیچ فایدهای ندارد.
احساس فشار یا راحتی کاملا شخصی است. ساختار عضلانی، اندازه پاها، حساسیت عصبی، نحوه پوشیدن جوراب و حتی تجربیات قبلی هر ورزشکار می تواند بر این احساس تاثیر بگذارد. به همین دلیل، دو بازیکن ممکن است تجربه کاملاً متفاوتی از پوشیدن دقیقاً یک مدل جوراب داشته باشند. یکی احساس راحتی می کند و دیگری آن را خیلی تنگ می بیند.
تأثیر احتمالی پیرسینگ جوراب بیشتر به افزایش احساس آزادی حرکت و اعتماد به نفس بازیکن مربوط می شود تا ایجاد تغییر واقعی در عملکرد عضلات.
قوانین فوتبال سوراخ کردن یا تغییر جوراب را ممنوع نمی کند. بازیکنان ممکن است جوراب های خود را برش دهند، تا زمانی که تجهیزات هنوز ایمن باشند و محافظ ساق پا کاملاً زیر جوراب ها باشد. از طرفی استفاده از پیراهن های پاره در مسابقه ممنوع است.
در نهایت، با وجود محبوبیت آن در بین بازیکنان حرفه ای فوتبال، شواهد علمی موجود نشان می دهد که سوراخ کردن جوراب نه سرعت بازیکن را افزایش می دهد، نه خطر آسیب دیدگی را کاهش می دهد و نه مزیت فیزیکی اثبات شده ای را ارائه می دهد. با این حال، تا زمانی که بازیکنان احساس نکنند این تغییر باعث آرامش بیشتر آنها می شود، بعید است که این عادت فوتبال حرفه ای را ترک کند.
