قهرمانی آسیا برای باشگاههای ما یک رویا است/ با کارهای پر زرق و برق و نمایشی به جایی نمی رسیم
نامجمعهلق در گفتوگو با روزنامه «ایران» میگوید: «اکنون بیش از هر چیز دیگری در فوتبال ایران تنها «استعداد» باقی مانده است و حتی صرف بودجههای کلان برای جذب بازیکنان بیکیفیت و بیتأثیر خارجی مشکلی را حل نکرده است. افول فوتبال ایران به جایی رسیده است که باشگاه هایی که زمانی قهرمان آسیا بودند، حالا فقط آرزوی قهرمانی را در سر می پرورانند.
با حذف تراکتور به عنوان آخرین بازمانده فوتبال ایران، عملکرد باشگاه های ایرانی را در لیگ های آسیایی چگونه ارزیابی می کنید؟
باخت تراکتورسازی با توجه به اینکه حدود ۴۵ روز تا تمرین تیمی و شرایط مسابقه فاصله داشت قابل پیش بینی به نظر می رسید. این تیم در نیمه اول نمایش خوبی داشت اما کم کم فیزیک خود را از دست داد. اخراج بیرانوند هم تاثیر زیادی در روند بازی داشت. به نظر من داور ژاپنی در اعلام پنالتی به سود شباب الاهلی سخت گیری کرد، البته یک سری عوامل در شکل گیری این صحنه نقش داشتند. از سوی دیگر بازیکنان خارجی تراکتورسازی در ایران با این تیم تمرین نکرده بودند و ظاهراً از خارج از کشور به این تیم پیوستند. تراکتور اگر در شرایط عادی بازی می کرد به راحتی می توانست شباب الاهلی را شکست دهد و حداقل در این مرحله حذف نشود. اما اتفاقاتی افتاد که به این تیم آسیب زد.
ناکامی تیم های باشگاهی در آسیا زنگ خطری برای تیم ملی ایران در جام جهانی است به خصوص با اشتباه علیرضا بیرانوند که منجر به اخراج و اعلام پنالتی شد.
حرکت آفساید یک رویداد فوتبالی است و در طول بازی اتفاق می افتد. سردار هوشیار بود و از این موقعیت استفاده کرد و یک اخراج و یک پنالتی گرفت. بیرانوند را نمی توان مقصر دانست و به نظر من عمدی نبوده است. اما جدای از این صحنه، عدم تمرین و هماهنگی و همچنین سفر طولانی حدود ۴۰ ساعته به عربستان بر روحیه و تمرکز بازیکنان تراکتورسازی تاثیر منفی گذاشت.
با حذف تراکتور از لیگ الیت بپذیریم که تیم های لیگ فوتبال ایران به تیم های درجه دو آسیا تبدیل شده اند؟
در حال حاضر تنها عامل برتری فوتبال ایران در آسیا «استعداد» است; عاملی که این فوتبال را تا امروز حفظ کرده است. فوتبال ایران از نظر امکانات حتی از باشگاه های درجه دو و سه آسیا عقب است. با این شرایط رسیدن به گروه تیم های درجه یک آسیا برای باشگاه های ایرانی به آرزو تبدیل شده است. زمانی که در سنگاپور و قطر بازی کردم، امکانات آنها بهتر از ایران بود. آن زمان ما ورزشگاه آزادی را داشتیم که آرزوی خیلی از آسیایی ها بود اما الان شرایط به گونه ای است که حسرت امکانات آنها را می خوریم. زمانی با استقلال و پاس قهرمان آسیا شدیم اما امروز قهرمانی در آسیا برای باشگاه های ایرانی به یک رویا تبدیل شده است. از سوی دیگر هزینه ای که باشگاه های عربستانی برای جذب ستاره های خارجی می پردازند به اندازه کل بودجه فوتبال ایران است و حضور این فوق ستاره ها سطح فوتبال آنها را به میزان قابل توجهی ارتقا داده است. در چنین شرایطی ادعای قهرمانی در آسیا برای باشگاه های ایرانی تقریبا غیرممکن است.
آیا قبول دارید که تیم های باشگاهی ایران از نظر کیفی نسبت به رقبای آسیایی خود ضعیف هستند؟
تیم های غرب آسیا به ویژه باشگاه های عربستانی با صرف هزینه های هنگفت تیم های قوی و باکیفیتی ساخته اند. اغراق نیست اگر بگوییم کیفیت برخی از این تیم ها فراتر از سطح آسیاست. آنها برای توسعه هزینه می کنند در حالی که چنین رویکردی در باشگاه های ایرانی کمتر دیده می شود.
به نظر می رسد باشگاه های ایرانی بدون داشتن زیرساخت حرفه ای فقط در هزینه ها و قرارداد بازیکنان حرفه ای عمل می کنند.
باشگاه های ایرانی از نظر زیرساخت ها و امکانات قابل مقایسه با تیم های حرفه ای آسیا و اروپا نیستند. ورزشگاه آزادی چهار سال است که در حال بازسازی است اما با این روند طولانی می بینیم که هنوز به بهره برداری کامل نرسیده است. اگر ورزشگاه های قطر و امارات را ببینید، تفاوت ها کاملا مشهود است. از کیفیت زمین های تمرین و مسابقات گرفته تا امکانات استادیوم. این مسائل ربطی به شرایط جنگی ندارد. فوتبال ایران پیش از این نیز با چنین مشکلاتی مواجه بوده و روز به روز فاصله ما با سایر کشورها بیشتر می شود.
باشگاه ها سعی کرده اند کمبود امکانات را با پول جبران کنند اما این راه حل تنها راه حل است و مشکلی را حل نمی کند. تا زمانی که زیرساخت ها و اصول حرفه ای اصلاح نشود، قراردادهای گران قیمت کمکی نمی کند. شاید تعداد باشگاه هایی که امکانات حرفه ای دارند به تعداد انگشتان یک دست هم نرسد.
چرا با وجود حذف زودهنگام تیم های ایرانی همچنان رقابت قدرتمندی برای حضور در لیگ های آسیایی وجود دارد؟
حضور در این مسابقات برای باشگاه ها اعتبار می آورد و فرصتی برای دیده شدن و ارزیابی سطح تیم است. اگرچه بار مالی دارد، اما مزایای تبلیغاتی و اعتباری آن قابل توجه است. قرار نیست همه تیم ها قهرمان شوند. همانطور که در جام جهانی، همه تیم ها برای صعود تلاش می کنند، در حالی که تنها چند تیم به سکو می رسند.
آیا بهتر نیست باشگاه ها به جای هزینه های سنگین در لیگ آسیا، روی زیرساخت ها سرمایه گذاری کنند؟
حضور در لیگ آسیا مزایای مالی و اعتباری دارد و نمی توان آن را کاملا نادیده گرفت. اما بهتر است این منابع به جای صرف هزینه های سنگین برای جذب بازیکنان خارجی، صرف توسعه زیرساخت ها، ساخت استادیوم ها و بهبود زمین های تمرینی شود. این مشکل فقط برای تیم های مدعی نیست و حتی تیم های سطح پایین تر نیز چنین هزینه هایی را متحمل می شوند
تبدیل می شوند
با افت فوتبال ایران آیا افزایش سهمیه در لیگ های آسیایی منطقی است؟
فوتبال ایران هنوز در آسیا یک برند محسوب می شود. صعود تیم ملی به جام جهانی با وجود اینکه تعداد تیم ها به ۴۸ تیم رسیده اما دیگر یک رویا نیست اما موفقیت اهمیت بیشتری پیدا کرده است. اگر استعداد بازیکنان ایرانی با امکانات مناسب تلفیق شود می توان به آینده امیدوار بود. در حال حاضر مشکل اصلی فوتبال ایران کمبود امکانات است
و زیرساخت.
برای برون رفت از این وضعیت چه باید کرد؟
نگرش ما به فوتبال باید تغییر کند. در ایران فوتبال بیش از حد پر زرق و برق و خودنمایی شده است. مثلا باشگاه ها بازیکن خارجی می گیرند اما کیفیت این بازیکنان چندان مهم نیست. در مجموع تعداد بازیکنان واقعاً تأثیرگذار در لیگ ایران بسیار محدود است، در حالی که در لیگ های خارجی با وجود قراردادهای کمتر، کیفیت بازی ها بالاتر است. باشگاه های ایرانی سعی می کنند کمبود امکانات را با جذب بازیکنان خارجی جبران کنند و ظاهری جذاب ایجاد کنند اما در عمل این بازیکنان کمکی به پیشرفت فوتبال ایران نمی کنند.
