چرا آمریکا میلیونها سوزن مسی را دور زمین پاشید؟
زومیت: در طول جنگ سرد، آمریکا با پروژه ای عجیب میلیون ها سیم مسی را در مدار زمین پخش کرد. پروژه ای که بقایای آن هنوز در فضا است.
در اوج جنگ سرد، ایالات متحده ایده عجیبی برای ارتباطات رادیویی در سرتاسر جهان داشت: به جای تکیه بر کابلهای زیردریایی یا ماهوارههای فعال، میلیونها سیم مسی بسیار نازک را به مدار زمین فرستاد و از آنها به عنوان یک بازتابنده رادیویی غولپیکر استفاده کرد.
این پروژه که وست فورد نام گرفت، در اواخر دهه ۱۹۵۰ توسط آزمایشگاه لینکلن MIT برای نیروی هوایی ایالات متحده توسعه یافت. ایده این بود که سوزن های مسی در مدار مانند یک “یونوسفر مصنوعی” عمل کنند و امواج رادیویی را برای ارتباطات دوربرد منعکس کنند. هدف اصلی ایجاد یک سیستم ارتباطی قابل اعتماد بود که در برابر قطع شدن کابل ها یا تلاش برای ایجاد اختلال در ارتباطات آسیب پذیر نباشد.
هر یک از این “سوزن ها” در واقع یک تکه سیم مسی بسیار نازک بود. در آزمایش دوم طول آنها حدود ۱.۸ سانتی متر و قطر آنها فقط حدود ۱۸ میکرومتر بود. این برنامه قرار بود حدود ۴۸۰ میلیون از آنها را در مدار قرار داده و یک نوار مصنوعی در فاصله حدود ۳۶۰۰ کیلومتری زمین تشکیل دهد.
اولین تلاش در پاییز ۱۹۶۱ انجام شد. اما سوزن ها به درستی از محفظه مخصوص خود خارج نشدند. آمریکا دومین آزمایش را در سال ۱۹۶۳ انجام داد و این بار بخش قابل توجهی از سوزن ها در مدار توزیع شد.
طبق یک مطالعه ناسا، از ۴۸۰ میلیون سوزن برنامه ریزی شده، حدود ۱۲۰ تا ۲۱۵ میلیون نخ در واقع به درستی توزیع شده است. بنابراین، عدد ۴۸۰ میلیون بیشتر به ظرفیت و هدف طراحی پروژه مربوط می شود، نه تعداد قطعاتی که همگی با موفقیت در مدار قرار گرفتند.
رشته های مسی به آرامی در مدار پخش می شوند و نوار بزرگی را تشکیل می دهند. آنتن های زمینی می توانند امواج رادیویی را به این منطقه بفرستند و سیگنال منعکس شده را در جای دیگری دریافت کنند. در آزمایش های انجام شده، این روش قادر به برقراری ارتباط رادیویی با سرعت انتقال داده تا ۲۰۰۰۰ بیت در ثانیه بود.
اما این پروژه از ابتدا مخالفان زیادی داشت. ستاره شناسان نگران بودند که صدها میلیون جرم مصنوعی در مدار رصدهای نجومی را مختل کنند و برخی از دانشمندان نیز در مورد احتمال برخورد این ذرات با ماهواره ها هشدار دادند. به همین دلیل مهندسان تلاش کردند تا طول عمر مدار سوزن ها را کوتاه کنند. اندازه و جرم بسیار کوچک آنها باعث شد که فشار تابش خورشید به شدت بر مدار آنها تأثیر بگذارد و در نهایت بسیاری از آنها وارد جو زمین شوند.
همین اتفاق افتاد. بر اساس بررسی ناسا، بیشتر سوزنهای منفرد آزمایش دوم در عرض چند سال از کار افتادند. اما همه چیز ناپدید نشد. برخی از سوزن ها به صورت انبوه در کنار یکدیگر رها شده اند و بخش هایی از بقایای این پروژه هنوز در مدار ثبت شده است. گزارش ناسا می گوید که ۴۶ جرم مرتبط با آزمایش دوم هنوز در مدار هستند.
با توسعه سریع فناوری ماهواره های مخابراتی، پروژه وست فورد دیگر به آینده ارتباطات تبدیل نشد و صرفاً یک آزمایش مهندسی و ارتباطی باقی ماند. اما هنوز هم یکی از عجیبترین نمونههای مهندسی دوران جنگ سرد است: آمریکا صدها میلیون قطعه سیم مسی را به فضا فرستاد تا یک «بازتابنده رادیویی در اطراف زمین» بسازد.
