موجود مرموز آلاسکا؛ دانشمندان راز «توده طلایی» در اعماق اقیانوس را کشف کردند
یورو نیوز: در سال ۲۰۲۳، کاوشگران در حین ماموریت در آب های عمیق آلاسکا با پدیده ای روبرو شدند که شبیه یک قطعه طلای براق و صیقلی بود. اکنون پس از دو سال تحقیق و آزمایش دقیق، دانشمندان اداره ملی اقیانوسی و جوی ایالات متحده اعلام کردند که معمای این “گوی طلایی” سرانجام حل شده است.
تیمی از محققان با استفاده از یک ربات زیر آب با کنترل از راه دور به این توده درخشان رسیدند که سوراخی در وسط آن وجود داشت و به سنگی در عمق ۳.۲ کیلومتری چسبیده بود.
در آن زمان تصاویر ثبت شده توسط این ربات نشان می داد که دانشمندان بین فرضیه های مختلفی مانند مرجان، اسفنج دریایی یا حتی یک موجود بیگانه سردرگم شده اند.
هنگامی که بازوی رباتیک برای اولین بار با سطح جسم برخورد کرد، مشخص شد که دارای بافت نرم و پوسته پوسته است. در نهایت محققان توانستند نمونه ای از این جرم را برای آزمایش با استفاده از یک ربات مکنده به سطح آب بیاورند.
تیمی از دانشمندان اداره ملی اقیانوسی و جوی، مؤسسه اسمیتسونیان و موزه تاریخ طبیعی آمریکا ماه ها را صرف مطالعه و توالی یابی کردند. دینا هویت این موجود را شناسایی کرد.
بر اساس گزارشی که روز سه شنبه منتشر شد، این شی متعلق به گونه ای از شقایق های دریایی به نام Relicanthus daphneae است.
این شقایق های دریایی که معمولا شاخک های بلند بنفش یا قرمز دارند، در اقیانوس های بسیار عمیق زندگی می کنند و به دلیل زیستگاه دور از دسترس، تاکنون کمتر مورد مشاهده و بررسی قرار گرفته اند.
سام کاندیو، یکی از اعضای تیم اکتشاف اداره ملی اقیانوسی و جوی، گفت: “اعماق دریا به طرز دلپذیری عجیب است. این کشف به ما یادآوری می کند که چقدر درباره سیاره خود اطلاعات کمی داریم.”
بررسی های بیشتر نشان داد که این توده طلایی در واقع بخشی از پایه این شقایق دریایی است که به صخره ها می چسبد. قسمتی به نام «کوتیکول» معمولاً در زیر بدن حیوان پنهان می شود.
تصاویر دیگر شقایق های دریایی نشان می دهد که آنها روی توده های طلایی مشابه نشسته اند.
دانشمندان کشف کردند که این لایه محافظ ممکن است هنگام حرکت از بدن شقایق دریایی جدا شده و روی سنگ باقی بماند.
کاپیتان ویلیام مویت، سرپرست بخش اکتشاف اقیانوس اداره ملی اقیانوسی و جوی، گفت: ما به اکتشافات خود برای کشف اسرار اعماق اقیانوس ادامه می دهیم. دقیقاً به همین دلیل است که ما به تحقیق ادامه می دهیم.”
