بدن انسان دستکم ۳۲هزار کالری گوشت دارد؛ اما چرا ما همنوعخوار نشدهایم؟
پژوهشی جدید با مدل سازی بدن انسان به عنوان منبع غذایی به دنبال یافتن پاسخی برای یکی از قدیمی ترین پرسش های انسان شناسی است.
آدمخواری یکی از رایج ترین و جهانی ترین تابوهای بشری است. در شرایط عادی، انسان ها به شدت از خوردن گوشت هم نوع خود بیزار هستند. اما شواهد باستان شناسی نشان می دهد که این عمل در طول تاریخ بارها در جوامع مختلف رخ داده است. این تناقض ظاهری تیمی از محققان را بر آن داشت تا این پدیده را از منظری جدید بررسی کنند: آیا آدمخواری می تواند یک افق میهن منطقی باشد؟
محققان به سرپرستی دکتر میخائیل میسیاک، استاد دانشگاه وروتسواف در لهستان، با رویکردی کمی به این سوال پرداختهاند و از مدلی استفاده کردهاند که آدمخواری را دقیقاً مانند هر منبع غذایی دیگری بررسی میکند: میزان انرژی که با خوردن آن به دست میآید و هزینههایی که برای به دست آوردن آن صرف میشود.
طبق محاسبات این تیم، بدن انسان بالغ حدود 32376 کالری گوشت خوراکی دارد. اگر تمام قسمت های بدن (استخوان ها، غضروف ها و اندام های داخلی) را بشماریم، این عدد به 143771 کالری می رسد. این مقدار به عنوان مثال معادل حدود 65 وعده غذایی 500 کالری است. اما نکته کلیدی این است که در مقایسه با شکار حیوانات بزرگ، دریافت این کالری از بدن انسان هزینه انرژی بسیار بالایی دارد.
با وجود این حجم بالای کالری، محققان دو مانع اصلی را برای آدمخواری پیدا کرده اند. به گزارش IFL Science، اولین مانع، هزینه انرژی شکار و آماده سازی است. محاسبات نشان داده است که اگر فردی برای خوردن گوشت انسان مجبور به شکار شود، انرژی مصرف شده تقریباً برابر با انرژی دریافتی خواهد بود و این کار به صرفه نخواهد بود. با این حال، اگر گوشت از فردی که به مرگ طبیعی فوت کرده است، تهیه شود، هزینه تهیه آن بسیار کمتر و در حدود 5691 کالری خواهد بود.
یک مانع بزرگتر و مهمتر، خطر شیوع بیماریها است. دکتر میسیاک، نویسنده اصلی این مطالعه، توضیح می دهد که پاتوژن ها می توانند به راحتی از طریق گوشت انسان وارد بدن جدیدی شوند، زیرا فیزیولوژی میزبان جدید تقریباً یکسان است. این بدان معنی است که بیماری هایی که در یک بدن وجود دارند، شانس بسیار بیشتری برای آلوده کردن یک آدمخوار دارند. به طور خاص، خطر ابتلا به بیماری های کشنده پریون (مانند بیماری جنون گاوی در انسان) که از طریق مصرف بافت عصبی منتقل می شود، بسیار زیاد است.
مدلسازی محققان نشان داد که هر چه آدمخواری در یک جامعه طولانیتر باشد، خطر اپیدمیهای مرگبار بیشتر میشود و به سرعت از مزایای انرژی پیشی میگیرد. این یافته کلید اصلی برای توضیح شکل گیری تابوی آدمخواری است.
محققان بر این باورند که این تابو به عنوان نوعی حفاظت ایمنی عمل کرده است. جوامعی که نتوانستند این رفتار را مهار کنند در اثر بیماری های همه گیر نابود شدند و تنها جوامعی که این ممنوعیت را برقرار کرده بودند توانستند زنده بمانند. بنابراین، این تابو یک پاسخ بیولوژیکی و تکاملی به یک تهدید جدی بود.
این تحقیق یک پیامد تاریخی مهم نیز دارد. این مدل نشان می دهد که آدمخواری گسترده و پایدار عملاً «غیر ممکن» است. این یافته، از دیدگاه علمی، به شدت اتهامات تاریخی استعمارگرانی را که جوامع بومی را به آدمخواری گسترده متهم می کردند، تضعیف می کند. اگر چنین رویه ای واقعاً رایج بود، آن جوامع به دلیل بیماری زنده نمی ماندند. بنابراین، محققان تاکید میکنند که باید با شک و تردید بیشتری با ادعاهای آدمخواری گسترده (بهویژه در دورههای قحطی و کمبود غذا) برخورد کرد.
تحقیقات نشان میدهد که از نظر کالری، بدن انسان میتواند منبع غذایی باشد، اما به دلایل عملی (هزینه شکار) و مهمتر از آن به دلیل خطری که برای بقای جمعیت (گسترش بیماری) دارد، هرگز به یک رفتار پایدار تبدیل نشده است. به عبارت دیگر، آدمخواری ممکن است یک افق میهن در شرایط بحرانی باشد، اما در درازمدت، هیچ جامعه ای بدون پرداخت هزینه های سنگین نمی تواند ادامه یابد و این هزینه ریشه تابویی است که تقریباً در همه فرهنگ های بشری وجود دارد.
پس از خواندن این مقاله، ممکن است بپرسید چرا آدمخوارها ناپدید نمی شوند؟ پاسخ در یک نکته کلیدی نهفته است: روش آدمخواری در حیوانات و انسان ها و مهمتر از آن، نحوه انتشار بیماری در آنها کاملاً متفاوت است.
انسانها به صورت گروهی از طعمههای مشابه تغذیه میکنند، در حالی که در بیشتر حیوانات، آدمخواری یک تعامل یک به یک بین شکارچی و طعمه است. این تفاوت بسیار مهم است. برای یک بیماری، انتقال از طریق آدمخواری یک به یک یک بن بست تکاملی است و شانس بسیار کمی برای تبدیل شدن به یک اپیدمی دارد.
این تحقیق در مجله PNAS منتشر شده است.
منبع: زومیت
