تا چند دهه پیش پزشکان تشخیص سرطان را از بیماران پنهان میکردند
زومیت: در سال ۱۹۶۱، اکثر پزشکان ترجیح می دادند به بیماران نگویند سرطان دارند، اما با افزایش آگاهی و درمان، رویکرد پزشکی به شفافیت کامل تغییر کرد.
امروزه، اگر فردی مبتلا به سرطان تشخیص داده شود، معمولاً از پزشک انتظار دارند که تشخیص، گزینه های درمانی و وضعیت بیماری را با او در میان بگذارد. اما کمتر از چند دهه پیش، این رویکرد در پزشکی رایج نبود. در سال ۱۹۶۱، یک مطالعه نشان داد که حدود ۹۰٪ از پزشکان ترجیح می دهند به بیماران خود در مورد تشخیص سرطان نگویند. رفتاری که در آن زمان جزء پذیرفته شده رابطه پزشک و بیمار به حساب می آمد.
در نیمه اول قرن بیستم، بسیاری از پزشکان معتقد بودند که گفتن حقیقت در مورد بیماری های جدی، به ویژه سرطان، ممکن است بیشتر از خود بیماری به بیمار آسیب برساند. آنها فکر می کردند که شنیدن خبر سرطان می تواند باعث ناامیدی، افسردگی یا از دست دادن انگیزه برای ادامه درمان شود. به همین دلیل برخی از پزشکان ابتدا اطلاعات مربوط به این بیماری را با خانواده بیمار در میان می گذاشتند و فقط در شرایط خاص خود بیمار را مطلع می کردند.
این دیدگاه حتی در اخلاق پزشکی آن دوره نیز دیده می شد. در اولین دستورالعمل های اخلاقی انجمن پزشکی آمریکا، به پزشکان توصیه شده بود که از پیش بینی های تیره و تار در مورد بیماری ها خودداری کنند، زیرا ممکن است باعث تضعیف روحیه بیمار شود.
یکی از مهم ترین مطالعات در این زمینه در سال ۱۹۶۱ توسط دونالد اوکن، پزشک و محقق آمریکایی انجام شد. وی با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه، نظرات ۲۱۹ پزشک را در مورد اطلاع رسانی به بیماران از تشخیص سرطان مورد بررسی قرار داد.
نتیجه آن مطالعه که در مجله JAMA منتشر شد، نشان داد که ۹۰ درصد از پزشکان ترجیح می دهند به بیمار در مورد تشخیص سرطان نگویند. بسیاری از آنها معتقد بودند که بیمار با دانستن این موضوع ممکن است واکنش عاطفی شدیدی از خود نشان دهد.
حتی برخی از پزشکان از اصطلاحات مبهم تری مانند «انبوه»، «رشد غیرطبیعی» یا اصطلاحات مشابه برای اجتناب از استفاده از کلمه «سرطان» استفاده می کردند. در مواردی که بیماری پیشرفته بود، کتمان تشخیص بیشتر بود.
البته همه پزشکان با این رویکرد موافق نبودند. حتی در همان دوره، تحقیقاتی وجود داشت که نشان می داد بسیاری از بیماران ترجیح می دهند وضعیت واقعی خود را بدانند. با این حال، تصور غالب در بین پزشکان این بود که با نگفتن حقیقت از بیمار محافظت می کنند.
از دهه ۱۹۶۰ به بعد رابطه پزشک و بیمار به تدریج تغییر کرد. پیشرفت درمان های سرطان باعث شد تشخیص این بیماری دیگر همیشه به معنای مرگ قریب الوقوع نباشد. همزمان، توجه جامعه به حقوق فردی، استقلال بیمار و مفهوم «رضایت آگاهانه» افزایش یافت.
در دیدگاه جدید، بیمار نه تنها دریافت کننده دستورات پزشک است. او باید بتواند در مورد بدن، درمان و آینده خود تصمیم بگیرد. او همچنین به اطلاعات دقیق در مورد سلامتی خود نیاز دارد تا تصمیم درستی بگیرد.
تغییر نگرش پزشکان خیلی سریع اتفاق افتاد. در سال ۱۹۷۹، محققین پرسشنامه ای شبیه به مطالعه اوکن را مجددا بررسی کردند. این بار، از میان ۲۶۴ پزشک شرکتکننده، ۹۷ درصد گفتند که ترجیح میدهند بیمار را از تشخیص سرطان مطلع کنند. نتیجه ای کاملا متفاوت از سال ۱۹۶۱.
این تغییر فقط نتیجه پیشرفت پزشکی نبود. تغییر نگاه جامعه به قدرت و نقش پزشکان، افزایش آگاهی بیماران و تاکید بیشتر بر حق افق میهن فردی نیز در آن نقش داشت. رابطه ای که زمانی مبتنی بر «پزشک بهتر می داند» به سمت همکاری پزشک و بیمار پیش رفته است.
امروزه اصل کلی در بسیاری از سیستم های بهداشتی این است که بیمار حق دارد از تشخیص خود مطلع باشد. با این حال، نحوه برقراری ارتباط با اخبار دشوار پزشکی موضوع مهمی در آموزش پزشکان باقی مانده است. موضوع دیگر گفتن یا نگفتن حقیقت نیست، بلکه این است که چگونه با همدلی، زمان بندی مناسب و توجه به شرایط روحی بیمار، حقیقت را بیان کنیم.
تغییر نگاه پزشکان به گفتن حقیقت در مورد سرطان نشان می دهد که پیشرفت پزشکی به داروها و فناوری های جدید محدود نمی شود. گاهی اوقات مهمترین تغییر در نوع نگاه به بیمار و پذیرفتن حق او در شناخت و تصمیم گیری درباره زندگی خود رخ می دهد.
