داروهای محبوب لاغری برای کاهش وزن به «نورونهای گرسنگی» نیز نیاز دارند
زومیت: داروهای کاهش وزن محبوب از گروه GLP-1 فقط برای حفظ کاهش وزن اشتها را سرکوب نمی کنند. عملکرد نورون های معروف به “گرسنگی” نیز در این فرآیند مهم است.
داروهای کاهش وزن محبوب از گروه آگونیست های گیرنده GLP-1، از جمله Ozempic و Vegovi، ممکن است پیچیده تر از آنچه قبلا تصور می شد باشد. اگرچه بخشی از اثر کاهش وزن این داروها به کاهش اشتها نسبت داده می شود، اما تحقیقات جدید روی موش ها نشان می دهد که اثرات طولانی مدت سماگلوتاید در کاهش وزن فقط به کاهش خوردن نیست.
به گزارش ScienceAlert، محققان در یک مطالعه جدید دریافتند برای اینکه سماگلوتید اثر کامل خود را بر کاهش وزن نشان دهد، نورون های AgRP باید عملکرد طبیعی خود را حفظ کنند. این یافته در نگاه اول عجیب به نظر می رسد. زیرا معمولاً این نورون ها باعث احساس گرسنگی و افزایش میل به غذا می شوند.
نورون های AgRP گروهی از سلول های عصبی در مغز هستند که در صورت کمبود انرژی فعال می شوند و در ایجاد گرسنگی و تنظیم مصرف و ذخیره انرژی نقش دارند. به همین دلیل به این گروه «نرون های گرسنگی» نیز می گویند، اما نقش آنها فراتر از تحریک اشتها است. این نورون ها همچنین به آزادسازی و استفاده از انرژی ذخیره شده از جمله چربی کمک می کنند.
ماتیوس داویلا از دانشگاه ییل و همکارانش سلول های مغزی را که در تنظیم تعادل انرژی بدن نقش دارند، بررسی کردند. نورون های گرسنگی زمانی فعال می شوند که بدن به انرژی نیاز دارد. D’Avila میگوید: «نرونهای AgRP اغلب بهعنوان نورونهای گرسنگی توصیف میشوند، اما این توصیف بسیار ساده است.
تحقیقات قبلی در آزمایشگاه Yale و جاهای دیگر نشان داده است که نورونهای AgRP پاسخ بسیار گستردهتری به محرومیت از انرژی را هماهنگ میکنند. از جمله نحوه آماده سازی، سازماندهی و مصرف انرژی ذخیره شده در بدن، مانند چربی.
محققان در آزمایش خود با چندین روش مختلف عملکرد نورون های AgRP را در موش های ماده مختل کردند و سپس به آنها سماگلوتید دادند. سماگلوتید اثر یک هورمون طبیعی را تقلید می کند که پس از خوردن غذا ترشح می شود و پیام سیری را به مغز می فرستد. این دارو با کاهش اشتها، کاهش سرعت تخلیه معده و کمک به تنظیم قند خون بر متابولیسم بدن تأثیر می گذارد.
موشهای ماده که در آنها عملکرد نورونهای مورد نظر مختل شده بود، در طول درمان با سماگلوتاید، غذای کمتری میخوردند. با این حال، پاسخ متابولیک مورد نیاز برای حفظ اثر کاهش وزن کامل کاهش یافت و موش ها بیشتر وزن از دست رفته خود را در عرض 15 روز به دست آوردند. در مقابل، موشهایی که نورونهایشان به طور طبیعی کار میکردند کاهش وزن خود را حفظ کردند.
موش هایی که دوباره وزن پیدا کردند به خوردن کمتر ادامه دادند. در برخی موارد، حتی مقدار غذایی که آنها مصرف میکردند کمی کمتر از موشهای دیگر بود، اما نتوانستند میزان کاهش وزن خود را حفظ کنند. این یافته نشان می دهد که در موش های ماده، اثر کامل سماگلوتید بر وزن را نمی توان تنها با کاهش مصرف غذا توضیح داد.
با ایجاد اختلال در نورون های AgRP، توانایی بدن برای آزادسازی انرژی ذخیره شده در بافت چربی کاهش یافت. محققان این یافته را در آزمایشهای بعدی بررسی کردند و دریافتند که هم اختلال در عملکرد این نورونها و هم مسدود کردن مسیر ارتباطی مرتبط با آزادسازی چربیهای ذخیرهشده، اثر سماگلوتید بر کاهش وزن را ضعیف میکند.
محققان همچنین دریافتند که درمان طولانی مدت با سماگلوتید نشانه هایی از تغییرات در فعالیت سلولی، مصرف انرژی و ارتباط بین نورون های AgRP و سایر نورون ها را ایجاد می کند. این نورون ها ممکن است در طول درمان طولانی مدت نقش متفاوتی نسبت به تنظیم کوتاه مدت گرسنگی و دریافت غذا داشته باشند.
با این حال، تحقیق محدودیت های مهمی نیز دارد. این آزمایش ها روی انسان ها انجام نشد، بلکه فقط روی موش ها انجام شد. واضح ترین اثر در موش ماده مشاهده شد. موش های صحرایی نر الگوی مشابهی را در شرایط آزمایش نشان ندادند. نوع رژیم غذایی و روشی که برای ایجاد اختلال در نورون ها استفاده می شود نیز بر نتایج تأثیر داشت.
داویلا تاکید می کند: این مطالعه پیش بالینی و برای بررسی مکانیسم است؛ بنابراین، از یافته های ما نباید برای تعیین نحوه استفاده از سماگلوتید یا سایر داروهای GLP-1 در انسان در این زمان استفاده شود.
محققان همچنین به طور مستقیم سماگلوتید را با داروهای سرکوب کننده اشتها مقایسه نکردند. بنابراین، هنوز نمی توان نتیجه گرفت که مکانیسم شناسایی شده در این مطالعه دلیل کاهش وزن پایدارتر با سماگلوتید است.
یافتههای این مطالعه با نتایج قبلی در مورد اثر کوتاهمدت سماگلوتید بر کاهش اشتها تناقض ندارد، اما نشان میدهد که نورونهای AgRP ممکن است در درازمدت نقش متفاوتی داشته باشند. در موشهای ماده، عملکرد طبیعی این نورونها به حفظ کاهش وزن ناشی از سماگلوتید کمک میکند، حتی زمانی که دارو همچنان اشتها را کاهش میدهد.
تحقیقات بیشتری برای تعیین اینکه آیا مکانیسم مشابهی در انسان وجود دارد یا خیر، مورد نیاز است. اگر یافتهها در انسان تایید شود، این مکانیسم میتواند به توضیح نحوه واکنش متفاوت افراد به داروهای کاهش وزن کمک کند و منجر به توسعه درمانهای موثرتر در آینده شود.
