دانشمندان چهره قدیمی‌ترین انسان خردمند را بازسازی کردند؛ ظاهری آشنا پس از ۳۱۵ هزار سال
دانش با استفاده از فسیل‌های کشف‌شده در مراکش، چهره یکی از قدیمی‌ترین اعضای شناخته‌شده‌ی انسان خردمند هوموساپینس را دوباره کرده‌اند. این فرد در حدود ۳۱۵ هزار سال پیش تعلق دارد و با وجود ویژگی‌های برجسته و فک‌زده، شباهت‌هایی به انسان‌های امروزی دارد. اما در نتیجه، تصویر یک فرد مشخص نیست و بخش‌هایی از آن برآورد هستند.
داستان این کشف به اوایل دهه ۱۹۶۰ بازمی‌گردد؛ زمانی که کارگری هنگام استخراج مواد معدنی در محوطه «جبل ایرهود» (Jebel Irhoud) در مراکش، جمجمه‌ای پیدا کرد. دانش‌آموز در ابتدا تصور می‌کردند این فسیل به نئاندرتالی آفریقایی تعلق دارد که حدود ۴۰ هزار سال پیش زندگی می‌کند. اما کاوشهای بعدی بقایای انسانی و ابزارهای سنگی بیشتر را کردند.
در سال ۲۰۱۷، دو پژوهش نشان دادند که این بقایا به اعضای اولیه خودمان تعلق دارند. قدمت حاوی فسیل‌ها حدود ۳۱۵ هزار سال، با عدم‌قطعیتی نزدیک به ۳۴ هزار سال برآورد شد. این کشف، تاریخ شناسایی‌شده‌ی ما را در حدود صد هزار سال عقب‌تر برد.
چهره هوموساپینس باستانی چگونه شد؟
پژوهشگران برای چهره، جمجمه کاملی از یک فرد در اختیار نداشتند. دانشمندان مؤسسه انسان‌شناسی توسعه‌ای ماکس پلانک، پیش‌تر چند نمونه فسیلی را با هم ترکیب کرده‌اند تا مدلی دیجیتالی از جمجمه بسازند. بخش عمده محفظه مغزی و قسمت بالای صورت از جمجمه به نام «ایرهود ۱» گرفته شده بود. بخش‌های مفقود، از جمله‌های فک پایین و دندان‌ها، از بقایای دیگری در همان لایه باستان‌شناختی به دست آمدند.
«سیسرو مورائس» (Cícero Moraes)، طراح سه‌بعدی این بازسازی، و گروهش تصاویر و ویدیوهای مدل جمجمه را بررسی کردند. آن‌ها با استخراج فریم‌های ویدیو و ترکیب‌های مختلف، مدل‌های سه‌بعدی ساختند و نمایش‌های آن را با اندازه‌گیری‌های منتشر شده ارزیابی شده‌اند.
سپس پژوهشگران برای تخمین بافت‌های نرم‌افزار، از سیتی‌اسکن یک فرد بزرگسال امروزی استفاده کردند. آن‌ها شکل جمجمه این فرد را در رایانه تغییر دادند تا با مدل باستانی مطابقت پیدا کند. بافت‌های صورت نیز همراه با استخوان‌ها تغییر کردند.
اندازه گیری ضخامت بافت در انسان زنده، به دقیق تر شدن های کمک کرد. این کار با نرم‌افزار رایگان و متن‌باز Blender و ابزارهای OrtogOnBlender انجام شد.
مدل نهایی، محفظه‌ای مغزی با حجم ۱۳۶۴ میلی‌لیتر داشت. این رقم در سال ۱۳۷۵ به پایان رسید. این تطابق از تناسبات مدل جمجمه پشتیبانی می‌کند، اما به‌تنهایی نشان نمی‌دهد که چهره تا چه اندازه به ظاهر واقعی فرد باستانی نزدیک است.
پژوهشگران دو نسخه از چهره را ارائه کردند: تصویری خاکستری بدون مو و نسخه رنگی با رنگ پوست، مو و موی صورت. جنبه‌های رنگی بیشتر می‌کند، زیرا رنگ پوست و جزئیات مو مستقیماً از فسیل‌ها قابل شناسایی هستند.
این یادآوری می کند که مهم ترین نکته درباره فرگشت انسان است. بررسی‌های پیشین نشان داده‌اند که انسان‌های اولیه احتمالاً ظاهری دارند، شکل محفظه مغزی آن‌ها ویژگی‌های قدیمی را حفظ کرده‌اند. این موضوع نشان می‌دهد که ویژگی‌های انسان امروزی احتمالاً همزمان با فرشت نیافته‌اند.
پژوهشگران نتایج این پژوهش را در ژورنال Heritage منتشر کرده اند.
منبع: دیجیاتو
